Wij waren al heel lang van plan om een Galgo te adopteren, want steeds als we een Galgo tegen kwamen wilden we ze steeds aaien en knuffelen.

En eindelijk……………..in 2018 kwam het er uiteindelijk van. Ik was thuis en ging naar de website van Greyhounds Rescue Holland.

Een van de eerste honden die we zagen was Blanche en we waren op het eerste gezicht verliefd.
Onmiddellijk heb ik de papieren ingevuld en al vlug kreeg ik een mailtje terug.  Het was even spannend hoor, want er moest een huisbezoek worden gepland. Ja, ze komen thuis bij je controleren of je huis, de omheining van je tuin en zo in orde is is en natuurlijk kwamen ze ook met ons praten om te horen of wij in hun ogen geschikt waren. Hoe zouden ze over ons oordelen? Vonden ze ons wel geschikt? Nou, gelukkig wel. We mochten haar dus definitief adopteren, nu was het wachten tot er een vlucht beschikbaar zou zijn voor haar.

Natuurlijk is het heel goed dat er nauwkeurig wordt gekeken of een gezin wel geschikt is voor een Galgo. Ze zijn tenslotte heel speciaal, enorm zachtaardig, eigenlijk het meest zachtaardige ras dat we kennen en bijna altijd heel mensgericht. En eindelijk kwam dan het zo gewenste mailtje dat Blanche op 20 november 2018 naar Schiphol zou komen, de landing werd verwacht om 23.30 uur. De laatste dagen gingen tergend langzaam, we konden bijna niet wachten. Dat zou de dag worden dat we Blanche voor het eerst echt zouden kunnen aaien.

We vertrokken op 20 november op tijd van huis, want het is 2 uur rijden naar Schiphol. Wat duurde het toch nog lang op Schiphol, de tijd kroop voorbij. Maar eindelijk gingen dan toch de deuren open en ja, daar was ze dan eindelijk. Daar was onze eerste ontmoeting! Toen ze eenmaal uit de bench was, was ze erg nieuwsgierig en wilde meteen weten wat we allemaal hadden meegenomen.

Na een beetje tot rust te zijn gekomen en het eerste contact makken met elkaar begon de terugreis naar België .
Ze was heel rustig in de auto en legde haar kopje bij Kathy op haar benen. Thuis aan gekomen was ze een beetje bang, logisch…..alles was zo vreemd maar dat ging vlug over.
De eerste nacht ben ik – Wim – bij haar blijven slapen in de zetel ze heeft goed geslapen.
De volgende dag de eerste ontmoeting met onze kat Sproet waar ze nu heel goed mee om gaat maar nog steeds voorzichtig mee is. Ook de eerste wandeling was natuurlijk alles verkennen. Wat is hier te zien? Wat is hier te snuffelen? Wat is hier te ruiken?

Inmiddels is ze al een heel stuk rustiger ze kent de geluiden goed, ze weet waar we heen gaan.
Ze wordt door iedereen graag gezien en ze krijgt dan een hondenkoekje. Dat had ze vanaf het begin al héél snel in de gaten.

Ze vond het heel fijn een dagje aan zee, ze was heel gelukkig toen ze over het strand rende met mij – Wim – en keek naar andere honden die daar aan het spelen waren. Natuurlijk wilde ze mee spelen.
Daarna zijn we iets gaan eten waar zij rustig op haar dekentje naast ons aan tafel rustig ging liggen tot wij klaar waren. In onze buurt heeft ze een vriendje. Samen rennen ze graag in de tuin rond en spelen dat het een lieve lust is.

We zouden haar voor geen geld meer kunnen missen ze is een deel van de familie geworden.
Wij zijn blij dat we deze beslissing genomen hebben en hopen dat er voor elk galgo of andere hond een baasje gevonden wordt die ze veel liefde en genegenheid geeft, want dat verdienen zij zo.

Kathy en Wim uit België