Het is 29 december 2014. Vol ongeduld en vol spanning staan we op Schiphol op je te wachten. Eindelijk zal de lieve schat die we al weken geleden hebben geadopteerd aan komen.

 

Algodon, een prachtige ruwharige witte podenca van amper twee jaar oud. Een van de dingen die ons zo enorm tot je aan trok was dat je werkelijk het meest afschuwelijke leventje achter de rug had dat we ons maar konden voorstellen. Tot twee keer toe heb je de gruwelen van het dodingsstation moeten mee maken.

We konden haast niet geloven dat je ondanks alles toch vrolijk, blij, open, liefdevol en vooral zonder angsten was. Maar tóch was het zo. Wat hadden we een bewondering voor je. En toen kwam de bench waar jij in zat eindelijk door de deur. Als we niet al vreselijk verliefd op je waren geweest, dan waren we het wel op dat moment geworden. Wat was je mooi en wat had je een prachtige zachte uitstraling. Dat vertelde ons werkelijk alles en het maakte onze wens om je een prachtig leven bij ons en onze andere honden te geven alleen maar nóg groter.

Al snel begon je ziek te worden en jammer genoeg is dat in de jaren dat we van jou mochten genieten niet veranderd, het werd in feite alleen maar steeds erger. Toch bleef je ondanks alles de stabiele factor binnen de roedel en een van de meest liefdevolle honden die we ooit hebben gehad. Je hart, je darmen, je nieren, je schildklier, je asthma en overal waren medicijnen voor. Altijd stond je kwispelend van plezier vooraan als het tijd was voor een wandeling en ook voor je eten.

Einde 2016 gaf de dierenarts al aan dat ze voorzag dat mogelijk het einde van jouw leventje in zicht was. Ze dacht dat het waarschijnlijk nog maar een jaar zou duren.

Gelukkig mochten we je nog wat langer bij ons houden. Pas de laatste weken begon je je meer en meer terug te trekken, je sliep de hele dag en de drukte van de roedel was steeds lastiger voor je om te verdragen. Lopen ging al bijna niet meer, je kon hooguit nog zo’n 100-150 meter.

We waren er niet aan toe om je te laten gaan, maar in jouw belang hebben we er wel voor gekozen. Op 18 oktober jl ben je te midden van ons en al je hondenvriendjes rustig ingeslapen en de laatste keer dat je ons met je lieve ogen aankeek scheen het ons toe dat je zei………het is goed zo lieve paps en mams. ik ben verdrietig dat ik niet langer kan blijven, maar dankjewel  voor mijn mooie leven bij jullie en alle liefde die ik kreeg.

Lieve Algodon, we missen je verschrikkelijk en zullen je nooit vergeten. Het ga je goed, wees gelukkig en tot weerziens. Peet, Nance en al je hondenvriendjes