Twee dames, Christina en Eli, wonen beiden in El Viso en hebben een groot hart voor alle verwaarloosde honden en katten. Om die reden werd in 2014 Amigos de 4 Patas opgericht. Dit is hun verhaal.

 

Christina en Eli hoorden dat er honden werden opgevangen in het dorp en kwamen elkaar daar voor het eerst tegen. Het bleek dat alle honden  in één groot hok zaten, puppy’s,  volwassen reutjes en teefjes. De man die alles beheerde deed dit voor de gemeente en belde één keer in de zoveel tijd de perrera van Alhaurin de la Torre om de honden te komen halen. Zodra zij dit hoorden besloten ze daar samen iets aan te willen doen. Dit betekende veel onenigheid met de beheerder, waarna ze na een jaar “samenwerking” met deze man hun eigen kleine shelter kregen van de burgemeester. Het is niet de plek die ze zouden moeten hebben, maar ze zijn nog steeds regelmatig in gesprek met de burgemeester en hopen een grotere en betere paats te krijgen, waar de dorpsbewoners hen niet om kunnen bekritiseren. In 2014 werd Amigos de 4 Patas opgericht.  De shelter heeft zes hokken, kleinschalig dus. In Spanje is het moeilijk honden te herplaatsen en dit geldt vooral voor volwassen honden.

El Viso is een dorp in de Spaanse provincie Córdoba (Andalusië) met een oppervlakte van 254 km². Het dorp ligt ongeveer 80 km ten noorden van Cordoba stad. Er zijn in deze zone meerdere shelters,  maar de meeste hebben beperkte ruimte. De shelters die groter zijn geven veelal aan vol te zitten. Christina en Eli,  in El Viso hebben zelfs puppy’s van hen overgenomen  omdat niemand iets deed. Zij vangen dus niet alleen honden op uit het dorp, ook van 4-5 dorpen rondom El Viso. Regelmatig nemen ze kinderen mee naar de shelter om hen een dag om te laten gaan met de honden. Dit heeft een tweeledig doel. Ze onderrichten de kinderen hoe met dieren om moet worden gegaan en daarnaast leren de honden kinderen goed kennen.

In het dorp zelf zijn het vooral jachthonden die op straat terechtkomen en een groot risico lopen om aangereden te worden, het is namelijk een dorp met veel grote wegen er omheen. Het probleem in de dorpen is dat de meeste mensen het doel van de beide vrouwen zien als iets dat onnodig is of denken dat ze veel hulp krijgen van de gemeente, provincie etc. Dat betekent dat ze geen tot heel weinig hulp te verwachten hebben en krijgen. Het is een jachtgebied en in dorpen in de omgeving zijn zelfs wedstrijden met galgo’s. De eigenaren van deze honden zijn zelf de grootste veroorzaker van de grote hoeveelheid straathonden en dat de honden niet gecastreerd wordt. Uiteraard zijn er ook mensen die wel van honden houden, maar het zich economisch niet kunnen permitteren om ze te laten castreren.

Gelukkig zorgen de (meeste) jagers  in het dorp zelf wel goed voor hun honden, maar in de gebieden daar omheen helaas niet. Van de jagers die hun honden goed verzorgen komen de honden niet in huis, maar de eigenaars hebben vaak een campo met naar Spaanse begrippen ruime voorzieningen en waar dag en nacht eten en water is voor de honden.

De bijdrage vanuit de gemeente El Viso aan de shelter bedraagt € 500,- voor 2018. Dat is natuurlijk slechts een druppel op de gloeiende plaat zelfs in een shelter waar gemiddeld 12 tot 15 honden zitten. Dagelijks moeten de honden tenslotte eten krijgen, ontwormingsmiddelen en anti vlooienmiddelen zijn belangrijk, verbandmiddelen, bezoeken aan de dierenarts voor een nieuwe hond, alle inentingen en natuurlijk ook zeker niet te vergeten de chip die elke hond moet krijgen voordat hij of zij naar Nederland of België mag vertrekken. Ook deze dames, deze shelter, deze honden zijn dus nagenoeg volledig afhankelijk van donaties van particulieren en bedrijven en daarnaast van de hulp van stichtingen zoals Greyhounds Rescue Holland.

Wij ondersteunen hen waar we kunnen, zodat zij hun prachtige en heldhaftige werk voort kunnen zetten en veel honden aan een gelukkige en veilige toekomst kunnen helpen.