Zoals u weet is het bijna Wereld Galgo dag. Dit is jaarlijks op 1 februari. Voor de shelters is dit een verschrikkelijke tijd, want dan komen ze meer dan ooit én in grotere getale afschuwelijke taferelen tegen. Wreed vermoordde honden, in de steek gelaten en uitgehongerde honden, honden met enorme wonden enzovoorts. Voor de vrijwilligers in Spanje is tijd nu de grootste vijand, want hoe langer het duurt ze te vinden hoe groter het gevaar dat de honden díe nog in leven zijn niet op tijd gered kunnen worden. Helaas komen de galgueros hen namelijk niet vertellen waar de honden zijn en wat ze er mee hebben gedaan.

Hier ziet u een van de honden die nét gered zijn. Deze had het geluk geen grote verwondingen te hebben en is “alleen maar” broodmager en  verzwakt. In de grote foto ziet u een hond dat enkele maanden bij zijn adoptiegezin is. Blij, gezond en gelukkig. Hier ook een fotootje hoe deze hond er uit zag toen hij net in de shelter kwam. Dát is waar alle vrijwilligers in binnen- en buitenland zich voor inzetten.

Bedankt alle vrijwilligers in Spanje voor jullie tomeloze inzet, jullie liefde en zorg, jullie grote hart. Wij en alle Spaanse (wind)honden zijn er jullie zo dankbaar voor.

 

Hieronder het verhaal van een van de shelters om u te laten weten wat er daar op dit moment aan de hand is:

 

Deze tijd van het jaar is meer dan verschrikkelijk voor de Spaanse (wind)hond en daardoor ook voor ons. Het jachtseizoen was erg moeilijk met vooral veel gewonde honden. De grond was dit seizoen extra hard en dat maakt het voor de honden veel lastiger om op topsnelheid te rennen. Dat proberen ze wel, want ze voelen maar al te goed aan dat ze anders snél weg zijn…………..maar natuurlijk heeft dat dan veel fracturen, pijn en erger tot gevolg. Dit seizoen hebben we zelfs nog veel meer (ernstig) gewondde honden gered dan in andere jaren het geval was. In januari en februari is het werkelijk het ergste. Het zijn er dan teveel om te redden. Hoe hard we ook werken en wat we ook proberen, het lukt niet ze allemaal van een wisse dood te redden. Zelfs niet als we 7 dagen per week en 24 uur per dag door zouden gaan. Het begon al een à twee weken geleden en zal nog doorgaan tot tenminste medio februari.

De galgueros geven de honden waarvan zij al lang weten dat zij ze de komende tijd zullen afdanken zelfs niet meer te eten, met verzwakking en verhongering als gevolg. Als ze dan ook nog gewond raken én de kou van de winter moeten verduren zonder enige beschutting is het gevaar van infectie, mede als gevolg van hun slechte conditie, heel groot. Eerlijk gezegd is het vaak zo dat de honden die we redden gewoon een uitgeput hoopje ellende zijn met wat botten en huid. Verder niet veel. Een grote gezonde en goed gevoedde galgo weegt gemiddeld tenminste 25-26 kilo. Bij de honden die wij redden van deze maat mogen we al heel blij zijn als ze 15 kilo wegen.

Een van de dingen die voor ons het allerergste zijn is de wetenschap dat de galgueros die zichzelf mens durven te noemen hun honden zonder pardon op veel verschillende manieren afdanken en zich niets aantrekken van de pijn en  het lijden in de lieve ogen van dit bijzondere ras. Het breekt ons hart, maar we gaan door en blijven hopen dat de al kerende tendens door zal zetten.