Hallo, ik ben Nanit en ik woon al een hele tijd in een pleeggezin. Heerlijk, veel beter dan op straat of in de shelter, maar toch wil ik graag naar mijn eigen huis en familie.

 

Voor ik in de shelter mocht komen wonen heb ik héél lang in een koud asiel gezeten. Ik kan er niks aan doen dat ik daardoor eerst heel bang was van mensen. Gelukkig is dat nu bijna over. Alleen als ik u nog nooit gezien heb ben ik eerst nog een beetje verlegen. Dan durf ik nog niet zo goed.

Mijn verleden kan ik me niet zo goed herinneren en dat is niet erg. Waarschijnlijk wilde ik het vergeten omdat het niet leuk was. Nu woon ik in een pleeggezin en ben ik vooral gelukkig als ik bij de mensen mag zijn. Andere honden zijn wel oké, maar het allerliefst ben ik bij de mensen die ik goed ken. Ik vond het eerst een vreemd woord – thuis – maar nu ik snap wat dat inhoudt zou ik dit zo graag voor mezelf willen hebben, voor altijd. En niet alleen voor mij. Ik hou nu een plek bezet bij dit lieve opvanggezin en er zwerven nog zoveel van mijn vrienden eenzaam en soms gewond over straat. Ik ben klaar om te verhuizen en mijn opvangplek door te geven aan een ander die dit nodig heeft. Helpt u me?

Misschien wilt u meer over mij weten en er over nadenken of we bij elkaar passen en ik bij u mag komen wonen. Leest u hier meer over mij.