Een adoptant vertelt over hun ervaring met de kansarme galgo’s en hun redenen om juist daar voor te kiezen.

 

Al ruim 20 jaar hebben mijn man en ik galgo’s en galga’s in huis. Om verschillende redenen nooit meer dan 2tegelijk.

Zelf heb ik een enorme voorkeur voor de reutjes. De teefjes ben ik ook dol op hoor, maar de reutjes zijn nou eenmaal zachtaardiger. Dat klinkt misschien gek bij dit van nature al zo zachtaardige ras maar het is echt waar.

Je hoort de vreemdste redenen waarom mensen liever een teefje willen hebben. Reuen zouden altijd bovenop teefjes willen springen, zouden altijd binnen overal tegenaan plassen, zouden ook op de benen van mensen en met name vrouwen steeds willen rijden, zouden minder lief zijn en nog heel veel andere dingen. Volgens ons allemaal redenen die men heus wel oprecht gelooft, maar die zeker niet kloppen met de waarheid.

Vroeger wilde mijn man niet aan de windhonden. Hij had een voorkeur voor een Duitse herder, overigens ook ongelofelijk lieve honden als ze goed zijn opgevoed. Hij had het idee fixe dat windhonden erg nerveus zijn. Bij hem was dit ontstaan doordat hij bij buren jarenlang twee whippets had gekend die altijd verschrikkelijk nerveus waren.

En toen kwam er dan twintig jaar geleden het moment dat we “hondloos” waren. Nou, dat hou je als echte hondenliefhebber niet heel lang vol. Dus zodra de ergste rouw achter de rug was begonnen onze gesprekken over de nieuwe hond of honden die we graag wilden hebben. Ik natuurlijk liefst een windhond, want ik had ze vroeger ook al gehad en was sindsdien helemaal verliefd. Mijn man liep nog steeds rond met hetzelfde idee over de nervositeit van windhonden.

Maar of het zo moet zijn, dan gebeurt er wat. We ontmoetten mensen met 3 galgo’s en mijn man was stomverbaasd, want wat waren ze lief, zachtaardig en juist helemaal niet nerveus!!

Na veel praten samen was hij eindelijk om. Ik mocht naar een galgo d’Espagnol gaan kijken en hoe doe je dat……juist…..via een van de vele stichtingen die zich het vreselijke lot van deze honden aantrekken. Al snel vielen mijn man en ik van de ene verbazing in de andere.

Sommige hondjes stonden vandaag op een site en waren binnen een week al gereserveerd of geadopteerd. Andere hondjes stonden duidelijk al maanden of soms jaren op de site ter adoptie. We begrepen er niets meer van en besloten ons als 100% leken daar een beetje verder in te verdiepen. We konden bijna niet geloven wat we ontdekten en vooral niet begrepen.

De snelste adopties zijn voor de jongste en mooiste hondjes, de witte, beige, brindle, bruine en alle andere kleuren. De 2e en ook 3e categorie was voor de helemaal gezonde hondjes en de teefjes.

Tot ons grote verdriet moesten we erkennen dat als een galgo al wat ouder is, of minder mooi, of iets mankeert zij veel minder kans hebben om te mogen verhuizen naar hun eigen gezin. Maar als de galgo dan ook nog een reu is en zwart van kleur, dan waren zijn kansen op adoptie bijna tot nul gereduceerd. En dat terwijl juist zij het langst en/of het ergst hebben moeten lijden en dan geen kans meer op een stukje geluk?

Wij besloten dus juist voor een kansarme hond te gaan, wél wilden we een klik voelen met de hond die we dan wilden adopteren en op 1 van de sites kwamen we een prachtige 6,5 jarige galgo tegen die al 3 jaar op de site stond. Wat was er dan mis met hem. Helemaal niets volgens ons, want volgens de beschrijving was hij lief, goedhartig, dankbaar, rustig en heel gehoorzaam. Hij had alleen een paar “nadelen”. Hij was zwart, (inmiddels) al wat ouder, reu en ook nog staartloos.

Die is voor ons zeiden we tegen elkaar. Toen we contact opnamen met de stichting hoorden we dat in al die jaren nog nooit iemand belangstelling voor hem had getoond, vermoedelijk vanwege het ontbreken van zijn staart want hij was volgens hen een hond uit duizenden. Hij werd voor ons gereserveerd en het zou een week of 8 gaan duren voordat hij naar Nederland kon komen. In die tijd hadden we er namelijk nog nooit van gehoord dat je ook zelf naar Spanje kon vliegen om je hond op te halen.

Uiteindelijk is het toch anders gelopen en zijn wij niet met deze lieverd begonnen, maar met een andere galgo. Want ongeveer 3 weken voordat hij naar Nederland zou komen werden we gebeld door de stichting die hem bemiddelde met de vraag of we zouden willen overwegen afstand van hem te doen.

Er was sinds 2 weken een Duits echtpaar in Spanje dat in een villa vlakbij de shelter verbleef. Ook zij waren op zoek naar een galgo en waren verliefd geworden op “onze” hond. Sinds hun eerste bezoek kwamen ze tenminste 2 keer per dag naar de shelter om een lange wandeling met hem te maken. Ze waren erg verdrietig dat ze hem niet konden adopteren omdat hij voor ons was gereserveerd, maar konden hem toch niet loslaten. En “onze” hond was zich enorm aan deze mensen gaan hechten. Als ze zelfs maar een kwartiertje later waren dan hij gewend was stond hij al verdrietig naar het hek te staren. Eén dagje konden ze niet komen omdat een van beiden ziek was. Hij heeft toen de hele dag niet gegeten.

Deze vraag was een zure appel voor ons. Wat zouden we gaan doen, want we hadden ons zo op hem verheugd en al in ons hart gesloten. Na diep nadenken besloten we dat vasthouden egoïsme zou zijn en niet in zijn belang. Met pijn in ons hart hebben we hem dus losgelaten en nog heel wat jaren foto’s en berichtjes gekregen van een dolgelukkige galgo met zijn nieuwe familie in zijn eigen forever home.

Ook onze eerste galgo was een reu, alleen was hij door puur toeval niet zwart. Hij was al 2 jaar in Nederland en verbleef in een gezin waar hij het erg slecht had. Om die reden zou hij daar weg worden gehaald en juist op het moment dat wij gebeld werden met de vraag of we wilden overwegen afstand te doen van de hond die voor ons was gereserveerd, werd hij naar een pleeggezin gebracht. Natuurlijk vroeg die stichting ons of we bereid waren naar hem te gaan kijken en overwegen of we hem wilden adopteren.

Dat hebben we gedaan en oh wat was hij mooi in onze ogen en lief. Hij was toen al 8 jaar oud, maar zo’n bijzondere hond. Vaak is het gebeurd in de jaren dat hij bij ons was dat hij zieke mensen troostte, verschillende keren is het gebeurd dat hij een doodsbang kind (gebeten door andere honden) overhaalde en dat het kindje hem dan durfde te knuffelen. Deze parel is overleden toen hij ruim 14 jaar was en tot op de dag van vandaag missen we hem.

Sinds die tijd hebben wij natuurlijk meerdere galgo’s gehad. En altijd kiezen we bewust voor een kansarme hond, liefst een zwarte omdat juist zij het extra moeilijk hebben hun eigen gezin te vinden. We willen niet anders en zouden ook niet anders kunnen. Want ook zij zijn het meer dan waard.