Een lieve dame die veel vrijwilligerswerk heeft gedaan in een nederlands asiel stuurde ons een van haar mooiste herinneringen uit die tijd. Ze schreef dit vanuit de hond die dit heeft meegemaakt.

 

Ik woonde al heel veel jaren bij mijn baasje en hield van hem, ik was hem ook enorm trouw. Maar ondanks dat alles waren er ook minder leuke dingen. Kammen, uitlaten, knuffels, schoon water, genoeg eten…………..hij deed het vaak niet. Ik denk  dat hij het gewoon vergat, maar was er wel verdrietig om.

En dan wordt je als bejaarde dame in beslag genomen,omdat je verwaarloosd wordt door je baasje. Ik wist niet wat me overkwam en voelde me ondanks alle minder leuke dingen bij mijn baasje best wel zenuwachtig en verdrietig. In het asiel nam een medewerkster van het asiel me mee om geknipt en gewassen te worden. Wauw…..ik kon weer bewegen, want al mijn haren waren aan elkaar verweven en was één vast kleedje op mijn lijf geworden. Ze zagen toen pas dat ik blind was, want mijn ogen zaten verstopt onder het haar. Ik volgde degene die zo lief voor mij was overal naar toe, zelfs over obstakels. Want wat denk je, als hond is het wel fijn als je alles kunt zien maar ik kon gewoon alles doen ook zonder te zien hoor.

Als ik haar even kwijt was tikte ze op de grond. Ik liep op het geluid af en met mijn neus en oren kon ik alles en iedereen vinden. Mijn ogen zagen wel niks, maar mijn andere zintuigen deden goed hun werk zelfs nog beter dan toen ik nog kon zien.

Ik was een (volgens de mensen) lief , zachtaardig en blij hondje. En heb mijn laatste maanden happy kunnen afsluiten in het asiel.

Een dankbare, blije hond die nog een aantal maanden happy mocht zijn en gelukkig was toen ze uiteindelijk in mocht slapen omdat door ouderdom al haar organen uitvielen.