sidney2-uitgelicht

Lieve lezers,

Jullie hebben mijn verhalen een tijdje moeten missen. Mijn excuses hiervoor. Ik heb het schrijven van deze  column lang voor mij uitgeschoven. En nog steeds denk ik: “Wil ik dit wel?”. Voor het eerst in 2,5 jaar zie ik er als een berg tegenop.  Ik doe het toch. Want ook dit hoort bij ons leven. En ik zou Sidney tekort doen als ik haar geen plek gun in deze column.

 

Afscheid van een grande dame

Op 4 augustus 2014 is Sidney , ons lieve Jack Russeltje, ons koninginnetje, overleden. Ze is 14 jaar en 3 maanden oud geworden. Ze overleed totaal onverwachts aan een interne bloeding. Door een domme fout van een dierenartsassistent was haar laatste nacht een lijdensweg. Ondanks alles is Sidney op 4 augustus is om tien voor elf rustig ingeslapen.

Sidney is altijd een bijzonder hondje geweest. Ze kwam bij mij toen ze zeven jaar oud was. Een klein, blafferig, veel te dik Jack Russeltje. Ze had een zwaar leven achter de rug waarbij ze geleerd had om mensen vooral NIET te vertrouwen.

Na twee weken onder mijn bankstel te hebben geslapen (elke keer als ik haar er onderuit probeerde te halen beet ze in mijn handen) wist ik haar te verleiden tot een rondleiding door de rest van het huis. Dit deed ik door middel van een door mij uitgezet spoor van kleine leverworst bolletjes. Geweldig, mijn huis heeft de rest van de avond naar leverworst geroken. Maar het was het allemaal waard. Sidney leerde dat haar nieuwe thuis veiligheid betekende.

 

Margaret Thatcher

Een jaar later was Sidney, eindelijk gewoon Sidney. Een volslanke dame met , toen nog, hele grote vleermuisoren. En ze had door dat de wereld om haar heen best oké kan zijn. Omdat ze nooit heeft geleerd geluidjes te maken als ze het naar haar zin had kwam er altijd een soort bromgeluid uit. Ze liet dan ook altijd haar tanden zien. (Hoe ouder ze werd hoe meer het een fietsenrek werd met al die ontbrekende tandjes maar goed..) Kortom: Sidney bromde gewoon altijd. Als ze boos was, als ze blij was, als ze wilde spelen, als ze wilde eten. Haar standaard reactie was ; brommen en tandjes laten zien. Ik vond het heerlijk. We hadden gewoon onze eigen Margaret Thatcher in huis. Alhoewel….ik vergeet nooit meer hoe zij een keer per ongeluk een konijntje in het nauw gedreven had. Ik weet niet wie er banger was. Sidney of het konijn….

Voor een hondje met een enorme rugzak zijn veranderingen erg lastig. Daarom heb ik altijd een enorm respect voor haar gehad. Want toen zij eindelijk gewend was aan een normale thuissituatie ,toen ze eindelijk zichzelf mocht en kon zijn en ze ook daadwerkelijk kon genieten van alle knuffels en kusjes, kwam daar opeens een puberale windhond van zeven maanden de hoek om zeilen.

 

Ik vergeet de uitdrukking op haar gezichtje nooit meer. “Zijn jullie nou helemaal gek geworden!!” Als ze een rugzakje had gehad , had ze die waarschijnlijk ter plekke ingepakt om demonstratief op zoek te gaan naar een ander goed tehuis.

 

Jim

Terwijl Jim een beetje drollerig in de deuropening bleef staan: “Eh, hallo , ik ben de nieuwe inwoner” rende Sidney als een dolle van haar etensbak , naar haar mand, naar de bank, naar de etensbak. Ondertussen blaffend en grommend om Jim maar duidelijk te maken dat ALLES in dit huis van haar was en dat dat scharminkel daar in de deuropening  vooral niet moest denken dat er ook maar iets van hem bij zat. Zo! Dus! Ja, duidelijk was ze wel!sidney3

En natuurlijk ging mevrouw in Jim zijn nieuwe mand liggen en moest Jimi in het ienemiene mandje van Sidney. Tja…..honden zien inderdaad geen verschil in grootte. Sidney voelde zich groot genoeg om in een enorme windhondenmand te gaan liggen. En verrek….dat Tempur matrasje wat er in lag….dat lag toch wel bijzonder fijn.

De eerste kennismaking tussen de oudste en de jongste telg in onze roedel verliep misschien niet helemaal zoals wij hadden verwacht. Anderzijds gebeurde er toch wel iets heel bijzonders. Jim was voor heel dingen bang. Deels omdat hem dat door alle nare ervaringen zo geleerd is, deels omdat Jim altijd bang is voor het onbekende.  En daar is de basis tussen de bijzondere band van Sidney en Jim begonnen. Een haat-liefde verhouding. Niet met elkaar, maar ook niet, blijkt nu na het overlijden van Sidney, zonder elkaar kunnen.

Alles wat voor Jim in het begin “onbekend’ was, was ook automatisch “eng”. Ik kon praten als Brugman, stukken leverworst voor zijn neus hangen, vrolijk doen, negeren…niets hielp. Overmand door zijn angst weigerde hij ’s avonds te lopen. En hoe ik ook mijn best deed om hem in zijn taal duidelijk te maken dat er niets aan de hand was, hij snapte mij niet. Sidney begreep hij wel. Of Sidney begreep hem? Feit is, sinds de dag dat ik ’s avonds met Sidney en Jim samen ging wandelen was er niets meer aan de hand.

 

Windhondenmoeder

Wat ik probeer te vertellen is dat waar Sidney 7,5 jaar geleden mij haar vertrouwen schonk en mij de kans gaf haar te laten zien dat thuis zijn veiligheid betekende, zij dit op haar beurt doorgaf aan Jimi. Op haar manier weliswaar (de Margaret Thatcher manier). Maar het werkte wel. Sidney werd Jimi’s tweede windhondenmoeder. Op 12 jarige leeftijd! En dat ontroerde mij. Want ook ik heb twee moeders. En ook mijn tweede moeder heeft mij belangrijke lessen in dit leven geleerd.

Ik kreeg er altijd een beetje een “cirkel of life” gevoel bij van de Lion King. (of word ik nou heel sentimenteel?) Of het verhaal van het lelijke eendje wat een prachtige zwaan werd. Daar zie ik Sidney dan een beetje in terug. Alhoewel Sidney dan wel een soort van vuurspuwende zwaan zou zijn geworden. Don’t mess with the Jack Russel zwaan mensen…..

Nogmaals die drie tandjes die ze nog in haar bekje had zitten waren dan weliswaar oud maar nog vlijmscherp. Jim was een keer zo dom om haar etensbakje uit te likken terwijl ze de keuken nog niet uit was. Ze draaide zich vliegensvlug om , hobbelde op haar kromme pootjes terug, sprong twee keer mis maar de derde keer hing ze toch echt in zijn neus.

Zo heeft ze Jim ook geleerd dat alle huishoudelijke apparaten in het huis “braaf” zijn, behalve de stofzuiger. Dus Jim moet inderdaad niets van de stofzuiger weten. Tot op de dag van vandaag.

En toen Jim in zijn pubertijd zat en de boel hier vier keer per dag op stelten zetten heeft ze dat welgeteld twee dagen aangezien.

Na twee dagen keek ze mij met een meelijwekkende blik aan

 

“Jullie mensen snappen het gewoon echt niet….rare twee-beners”

Ze stapte parmantig haar mand uit (lees; troon) , hobbelde met haar volslanke , maar gespierde, billen richting de slaapkamer. Blafte drie keer kort achter elkaar en iedereen, inclusief mijzelf, ging braaf in zijn mand liggen. (ik op de bank uiteraard, intens dankbaar dat de rust was teruggekeerd)

Ik kan wel tientallen verhalen over Sidney en Jimi schrijven. Onze lieve grote kleine vriendin. We missen je  enorm. Allemaal op onze eigen manier. Jimi heeft dagen om je gezocht. Elke keer dat we thuiskwamen van een wandeling rende hij de woonkamer binnen. Snuffelde alle mandjes af. Vervolgens rende hij naar de slaapkamer. Om te kijken of je op bed lag. Om vervolgens met een vragende blik naar mij te kijken alsof hij zei: “Waar is ze nou?”.

 

Afscheid

Toen je overleden was en we Donna en Jimi afscheid van je hebben laten nemen heeft Jim heel lang aan je zitten snuffelen. Alsof hij het zich nog niet goed realiseerde. Ook ik realiseerde het mij nog niet zo goed. En waar Jim om jouw bleef zoeken de eerste dagen, bleef ik de hele tijd maar achterom kijken tijdens de wandelingen. “O nee, Sidney loopt niet mee…ze is niet meer hier….”.  (Sidney liep altijd heel langzaam achter ons. Niet omdat ze niet goed kon lopen maar omdat er altijd wel ergens een kruimeltje van iets te vinden was)

De eerste keer thuis komen zonder jou, twee etensbakjes in plaats van drie, de eerste keer in het bos wandelen zonder Sidney, de eerste keer op het strand zonder Sidney. En ga zo maar door. Wat een verdriet. Wat laat je een leegte achter.

Maar lieve Sidney, wat laat je een prachtige erfenis voor ons achter. Een tot in den eeuwigheid blijvende galgo puber met Jack Russel trekjes. Moederen over een slungelige galgo op 12,13 en 14 jarige leeftijd…ik neem mijn petje voor je af.

Niemand had deze taak beter kunnen uitvoeren dan jij. Als ik naar Jimi kijk zie ik Sidney. Zonder Sidney geen Jim.

 

Lieve Sid, speciaal voor jou deze column. We missen je en zullen je nooit vergeten.

sidney1

De mooie foto’s zijn gemaakt door Nuelle Flipse (www.fotomelle.nl)