Column 31.  Je zou denken bij het adopteren van een tweede hond dat het allemaal van een leien dakje gaat. Ik heb immers alles (werkelijk alles) al een keer meegemaakt met Jimi. Toch? Maar in praktijk blijkt niets minder waar te zijn. Bijna niets is hetzelfde. Een andere hond is gewoon een ander verhaal.

Een geschikte naam

Het eerste waar we tegenaan liepen was de naam. Wij zijn zo slecht in namen. Ik ben een enorme twijfelaar en het kan zomaar maanden duren voordat ik een “geschikte” naam heb gevonden. Daarom houden we altijd de namen aan die de honden al hebben. In Cleo haar geval was dat toch een beetje lastig. Zij heette Azahar. A-za-har. Aaaaaaazahar. Probeert u het maar, het roept niet echt lekker. Daarbij klinkt het niet Galga-achtig vinden wij. Het klinkt eerder alsof je het over een woestijngebied hebt waar zelfs cactussen het niet overleven.

Cleo!

Uiteindelijk, na een aantal “thuis” vergaderingen (het leek wel een theekrans, de halve buurt zat op een gegeven moment “gezellig” mee te denken over een leuke naam), kwam daar dan toch het verlossende antwoord. Cleo! Een afkorting van Cleopatra. Kort en krachtig. Stoer. Roept lekker. Kortom; de ideale naam. Missie geslaagd!

En dus loop ik de week erop helemaal in mijn sas gezellig met Cleo & Jimi op het strand. Goed weer. Een vrolijke Cleo. En ik maar lekker oefenen met een fluitje, en een hondenbrokje. En maar roepen; “Goed zo Cleo. Braaf Cleo. Cleeeeeooo kom hier.”

Ik was lekker bezig. Balletjes gooien, wegrennen, ondertussen Cleo weer roepen. Totdat er twee wandelaars op mij afkwamen. Ik dacht nog: ” Jawel, daar zijn ze dan”. De eerste bewonderaars. De eerste fans. In mijn hoofd was het volgende gesprek al gaande:

  • Wandelaars: “Wat een mooie honden heeft u!”
  • Ik: ”Ja mooi he!” ( glim, glim)
  • Wandelaars: “Zijn ze van u?”
  • Ik: “Jazeker.” ( nog meer glimmen van trots )
  • Wandelaars: “Wat doet u dat leuk zeg, dat spelen met de honden. Nee, je kan echt zien dat u een echte dierenliefhebber bent. En wat een leuke namen heeft u verzonnen voor uw honden. Zo origineel!” ( ondertussen glim ik niet meer van trots, ik geef inmiddels licht. Ik spat bijna uit elkaar zo blij als ik ben met mijzelf .

 De realiteit

Het gesprek ging iets anders……

  •  Ik: “Hallo, ja kom maar dichterbij hoor! Mooi hè zijn ze? Ja, het zijn Galgo’s. U mag ze wel aaien hoor.”
  • Wandelaars:” Ja we hoorden het wel hoor!”
  • Ik:” eh… Huh?”
  • Wandelaars: “Een beetje je hond uitschelden.”
  • Ik kijk stomverbaasd om mij heen. Bedoelen ze mij?
  • Wandelaars:” Ja jij ja! Met die muts. Een beetje je hond lopen uitschelden. Dat is toch niet normaal! Ik noem jou toch ook geen klojo.”
  • Ik: “Oh nee, nee u begrijpt het verkeerd. Mijn hond heet Cleo van…”
  • Wandelaars : “Nee we vinden het niet normaal!”
  • Ik:” Ja, maar… het is van Cleopatra en eh… Caesar.  “
  • Wandelaars: “ Ja, die zouden we hierover moeten aanschrijven ja! Caesar Milan! En de belachelijke namen die baasjes voor hun honden verzinnen…….. Je bent zelf een klojo.”
  • Ik: (……..)
Jimi 31 3

Cleo, van Cleopatra, geen klojo

Nou, daar sta je dan. Met je mond vol tanden. Denk je overal aan gedacht te hebben, blijkt Cleo vanuit de verte te klinken als klojo. Dat verzin je toch niet? Ik ben serieus aan het overwegen om een riem en een halsband voor Cleo te bestellen waar met lichtgevende, koeienletters: “CLEO” op staat. Dus mensen, mochten jullie mij tegenkomen in de toekomst op een wandeling…, de naam is CLEO. Van CLEOpatra. (ik kan het niet vaak genoeg herhalen. Ik heb er bijna zelf een trauma van).

Cleo heeft trouwens één groot bijkomend voordeel. Het is een teefje. Dus…,  Jaja één keer één grote plas en hoppatee, mevrouw is klaar. Geen wandelingen waarbij ik van boom naar boom word geslingerd zoals bij Jimi. Nee hoor, niet van dat alles.

Enorme drollen

Het poepen daarentegen.., ( ik deel ook werkelijk alles met jullie.) Cleo poept zich een slag in de rondte. Het is niet zozeer dat ze vaak poept. Maar de hoeveelheid!! Ik vind het niet normaal. Ik was laatst aan het wandelen met Kayne de Ierse Wolfshond. Zijn hondendrollen zijn gewoon kleiner dan die van Cleo. Terwijl Kayne ruim 75 kilo weegt tegenover de schamele 28 van Cleo. Tja, ik heb alles uit laten zoeken maar de conclusie van de dierenarts was toch echt dat onze “dame” een enorme poepmajoor is. Dat maakt mij verder niet uit. Maar ik kwam al wel snel tot de conclusie dat simpele boterhamzakjes toch echt niet voldoende zijn om die enorme hondendrollen op te rapen. Ik loop dus nu met pedaalemmer zakken in mijn jas. Bizar! En Stinken! Stinken! Niet normaal. Soms loop ik de hoek om en dan ruik ik die geur gewoon nog. Ik bedoel, Jim ruikt ook niet naar viooltjes, maar dit is toch wel erg hoor.  Ik zie Donna en Jimi gewoon een omweg maken als Cleo weer ergens haar behoefte aan het doen is.

Jachtinstinct

Een ander verschil met Jim is; ze heeft jachtinstinct. Eerlijk is eerlijk; het is wel een beroerd jachtinstinct, maar ondanks dat heeft ze toch wel al drie keer iets gevangen. Een konijn (maar die zag er al wel heel beroerd uit), een molletje (die hebben we kunnen redden) en een vis…. Ja…. Een vis ja. Uit de zee. Serieus. Ja, ik snap het zelf ook niet hoe ze dat gedaan heeft. Het beest leefde ook nog.  Jimi begreep er niets van! Die schrok zich dood. Die keek mij echt aan met zo’n blik: ” Ieeeks, wat is dit? ” Is ze gek ofzo? Wat heb je nu weer uit Spanje meegenomen voor maf geval? Jeetje Cleo, we krijgen gewoon eten thuis hoor.”

Het vervelende is dat ze haar prooi mijn richting op gooit. Echt zo van: hier! Het avondeten ! Eet ze!

Tja , en wat doe je dan? Het hoort bij het instinct. En het is al gebeurd. Dus ja, ik probeer het maar gewoon een beetje te negeren. Wat best lastig is als je een halve vis naar je hoofd gegooid krijgt. En ze is daar ook erg volhardend in. Ze raapt het weer op. Gooit het nog een keer. Raapt het nog een keer op, gaat het naar andere mensen toe gooien. Zo van: “Hé, ….weet je al wat je vanavond gaat eten? Nee? Hier! Heb je een vis.”

Jimi 31 2

Deze Galga is vooral lui!

Gelukkig voor ons is ze ook een hele luie Galga. En inmiddels blijft ze gewoon bij ons. Ze kijkt wel naar de duinen zo van… Hmmm, zal ik? En dan lijkt het alsof ze denkt:

Tja, dan moet ik de duinen weer in. En dan de berg op. En dan heeéél lang zoeken. En dan moet ik ook weer terug. Dan is het vrouwtje natuurlijk weer doorgelopen, want wachten ho maar. Nee hoor, teveel moeite. En echt blij kijkt ze niet als ik wat vang. Dus, nou ja , oké. Ik blijf wel bij jou vrouwtje .

En zo komen we er langzaam maar zeker achter wat voor vlees we in de kuip hebben.  Benieuwd hoe Jimi en Donna reageren op Cleo? Volgende maand komt er weer een nieuwe column. Tot dan!

Groeten van Ampa en een poot van mijnheer en mevrouw galgo: Jimi & Cleo