Ik ben niet iemand de haar hele leven honden heeft gehad. Ik ben begonnen met een hamster (swippie – 1,5 jaar) , een kanarie (tante Rie – 12 jaar), een goudvis ( blup – 3 mnd) en toen kwamen er pas honden. Een malthezer leeuwtje (spookie – 14 jaar) en de hondjes die we nu hebben. Ik beschouw mijzelf toch echt wel als dierenvriend (oke, op de goudvis na dan) en ik ben ook altijd wel in voor een praatje maar sinds ik een windhond , galgo, heb word ik bedolven onder de aanspraak. In het verleden groet je nog weleens als je een andere hondeneigenaar tegenkomt. Een “lekker weer he?! of “Ach wat een leuk hondje” opmerkingen en daar hield het dan toch wel mee op. Met Jimi ben ik soms 30 minuten aan het wandelen en  drie kwartier  vragen aan het beantwoorden of opmerkingen aan het incasseren.

Windhond?

Kijk ik heb het niet over de eigenaren die een windhond hebben. Daar ren ik namelijk zelf als een kwijlende labrador op af. (“Oooh Jim, een andere galgo. Jimmie kom kijken! Kom kijken , ga nou rennen. Aaah wat issie lief! Hoe heet u windhond? Kent u GRH? Oooh vangen jullie galgo’s op, wat goed!”) en hup daar gaat weer een half uur verloren aan kletsen, aaien en kletsen denkt Jimi dan.

Nee , ik heb het over de mensen die blijkbaar nog nooit een galgo hebben gezien, of mensen die zelf geen honden hebben maar wel heel veel daarover denken te weten ( “Ja, want weet u mevrouw, ik heb ooit eens een boek gelezen…….en daar stond in….) Of mensen die ooit wel een keer ergens het woord windhond hebben gehoord maar vervolgens geen idee hebben wat voor hond dat is. Of je hebt gewoon ook hele domme mensen. Zoals onderstaand echtpaar die op mij af kwam lopen met de volgende vraag:

 

“He?? Is dat een hond?” (wijzen op Jimi)

Ik: “Nee , dat is een hele grote cavia”.  Ja sorry hoor! Ben ik nou gemeen? Ik bedoel kom op! Je  mankeert toch niets aan je ogen?

 

Of onderstaand gesprekje. Ik heb ze wekelijks.

“Jeetje, wat is hij dun, hoort dat?”

Ik: “Ja dat hoort.”

Zij: “Echt?”

Ik: “Ja”

Zij: “Echt waar?”

Ik: zucht….. “Ja, echt waar”

Zij: “Want het lijkt net of hij te weinig eten krijgt”

Ik: “Nou, dat is toch echt niet zo” zeg ik terwijl ik aan mijn dure biologische rollen kangoeroe –vlees rekening van vorige week denk voor Jimi.

Zij: “Niet?”

Ik: “Nee, echt niet!!” ( ik ben mij op dit moment enorm aan het inhouden want ik wil echt zo graag beleefd blijven maar ondertussen ben ik in mijn hoofd deze mevrouw de vreselijkste dingen aan het aandoen)

En zo sta ik soms 15 minuten van mijn kostbare tijd te verdoen aan dit soort gesprekjes.

Echt waar? Ja, echt waar lieve lezers.

Zoals ik al eerder schreef heb je ook nog de groep mensen  die wel iets weten van een type windhond maar toch eigenlijk niet zoveel. Zoals onderstaand gesprek wat ik had met een mijnheer.

 

Hij: “He, is dat een whippet?”

Ik: “ Nee, dit is een galgo.”

Hij: “Oh, wat leuk! Dat is dus gewoon een kleinere whippet?”

Ik: (…..) “Eh, nee…..een whippet is een whippet en een galgo is een galgo. En dit is een galgo. Het zijn wel allebei windhonden, misschien bedoelt u dat?”

Hij: “Nee, dat bedoel ik niet…”

Ik: “uh…oke…”. ( en ondertussen denk ik….”Eh sorry, maar ga jij nou geïrriteerd tegen mij doen?”)

Hij : “Ik wilde gewoon zeker weten of dit een whippet is. Maar ik dacht het al hoor. Het is een kruising. Veel te groot voor een whippet”.

Ik: “HET IS EEN GALGO!!!!!! EEN GALGO!! EEN SPAANSE ECHTE GALGO!!!!!!!

 

Maar de opmerking die echt met stip op nummer 1 staat………Jawel..daar is hij dan:

“Waarom heeft jouw hond een jasje aan?” (ik zie in gedachten hoe heel veel lezers nu knikkend achter de computer zitten. )

Kijk het maakt mij echt niet uit als voorbijgangers vragen hebben. Ik beantwoord ze graag en met heel veel liefde. Over het algemeen ben ik namelijk best wel een vredelievend mens, soms, en daarnaast wist ik  vier jaar geleden ook niet wat een galgo was en waarom de meesten jasjes dragen. Maar waar ik zo verbaasd over ben is dat men zich vervolgens geroepen voelt om zijn of haar mening te verkondigen. En op zich sta ik altijd open voor andere meningen maar wel als je verstand hebt van windhonden of honden in zijn algemeenheid. En die indruk krijg ik niet als jij naar mij toe komt met de vraag: “Waarom heeft jouw hond een jasje aan?” En als ik daarop antwoord geef (omdat hij het anders koud heeft) krijg ik te horen: “Nou ik vind het echt heel raar hoor dat je dat doet. Het is geen mode accessoire. Een hond is een dier!

Op dat soort momenten zend ik telepathische boodschappen uit naar Jimi in de hoop dat hij zijn poot optilt om  tegen de mijnheer zijn been aan te plassen. Of hoop ik dat Jim over zijn lelijke “ik doe niet aan modeaccessoires” jas kwijlt. Helaas voor mij doet hij dat nooit en achteraf ben ik daar dan toch wel weer blij om. Het laat tenslotte ook weer zien hoe welgemanierd de galgo is en hoe goed ze boven dit soort meningen kunnen staan. (en ook natuurlijk omdat honden niet kunnen praten en waarschijnlijk niets hebben begrepen van het gebrabbel van dat soort mensen maar ik vond de eerste twee redenen net even wat leuker om op te schrijven)

Een soort van windhond

En dan heb je ook nog een groep mensen die erg enthousiast zijn over de galgo maar toch geen galgo of windhond hebben of willen nemen omdat ze ervan overtuigd zijn dat ze al een soort van windhond hebben. Terwijl dit dus , volgens mij, niet zo is. Snapt u het nog?

Kijk, ik ben geen hondenspecialist. Ik heb geen röntgen ogen waardoor ik in 1 opslag kan zien welk DNA er verborgen zit in een hond. En toch weet ik in sommige gevallen vrij zeker dat er in een schattig wollie-bollie malthezer hondje geen windhond zit. De eigenaresse van dit hondje wist het wel zeker want de hond had namelijk een krul in zijn staart en de galgo heeft ook een krul in zijn staart.

Ik: “eh….oke…. Komt u hond dan ook uit het buitenland? Spanje misschien?”

Zij: “Nee, hoor. Gewoon bij een fokker in Limburg”.

Ik:” ……eh….oke …fokker…juist. Een fokker van dit ras dus dan ook?” (ik was helemaal in de war. Een fokker fokt toch uitsluitend op 1 ras? Of heb je tegenwoordig ook fokkers die gemixte hondjes fokken? Ik snapte er niets meer van. )

Zij: “Jazeker, zij fokken uitsluitend malthezer leeuwtjes. Maar ik denk dat in mijn geval er ergens in het verleden ook windhondenbloed in terecht is gekomen.”

Ik: “Oh oke, nou wat leuk zeg!. Grappige combinatie dan ook zeg maar. Dus…” ( en ondertussen denk ik: “ik snap het niet, ik snap het niet”. )

Ach, in sommige gevallen kan ik er ook wel om lachen. Veel mensen vinden het heel indrukwekkend om te horen wat voor enorme snelheden windhonden kunnen halen. Alleen arme Jimi, die mensen denken dan ook gelijk dat Jim een soort van kermis attractie is waar je twee euro in gooit en vervolgens gaat rennen. Ja , zo werkt het helaas niet.

Grap

Ik heb laatst vreselijk gelachen om mijn eigen grap. (ik kon het niet laten) Er liepen een groep kinderen op het strand die maar bleven vragen of ik Jim niet wilde laten rennen.  “Laat hem eens rennen? Ah , kun je hem niet laten rennen?” Ik gaf aan dat Jim met name achter iets aan rent. “Dus jongens, als jullie nu eens keihard heen en weer gaan rennen komt hij vanzelf wel achter jullie aan”.

Ik moet u zeggen; ik heb mij sinds tijden niet zo kostelijk vermaakt. Ze bleven rondjes rennen. Jim en ik (want Jim bleef heerlijk naast mij zitten) hebben grinnikend tien minuten lang naar rondrennende kinderen zitten kijken. Om vervolgens te concluderen dat het “helaas” niet gelukt was. “Sorry jongens, volgende keer beter.” 😉

Ik realiseer mij dat deze column toch wel een beetje een mopper column is geworden. Mijn excuses hiervoor. Maar het moest er even uit en dit zijn nu eenmaal ook dingen die wij meemaken. Maar ter compensatie zal ik volgende maand mijn column wijden aan prachtige verhalen over  de honden en hun baasjes die ik tijdens mijn wandelingen ontmoet. Hou u zakdoeken gereed volgende maand want er zitten een paar prachtige verhalen tussen. (al zeg ik het zelf)

Voor nu wens ik iedereen, galgo en mens,  een fijne vakantie en zomer toe.

Groeten van Ampa en een poot van onze galgo: Jimi!