Sybe woont nu ruim 2 weken bij mij en is wel toe aan een nieuwe uitdaging, meelopen naast de fiets… Ondanks onze lange wandelingen is het voor hem fijn om toch soms net dat beetje meer energie achter elkaar  kwijt te kunnen raken. Loslaten om lekker uit te razen zou hiervoor ook goed zijn maar daar waag ik mij nu nog niet aan, daar vind ik het nog iets te vroeg voor.

Ik ging er vanuit deze nieuwe activiteit eerst te moeten gaan oefenen: Een klein rondje, de tijd nemen om dit rustig op te bouwen…. Ja toch? Maar niets bleek minder waar… Ehhh, niet bij Sybe, want tot mijn grote verrassing loopt hij vanaf de 1e keer naast me mee alsof hij nooit anders heeft gedaan. Zo knap!

Dacht ik hem uitgebreid kennis te laten maken met een belangrijk element van onze Hollandse cultuur (ik kan niet zonder!), heeft hij helemaal geen introductie nodig; hij doet het gewoon. Nou ja zeg….

Met grote elegante passen loopt hij naast de fiets, in een draf; fantastisch om te zien en te ervaren.

Heel af en toe gaat hij rennen, nou dan is het voor mij flink aanpoten om dat bij te kunnen houden. Dat hij ook dit zo gemakkelijk oppakt zegt natuurlijk iets over deze kanjer, maar ook over het grote aanpassingsvermogen van deze honden. Zij willen hun energie kwijt maar het je ook naar de zin maken.

Het prettigste vind ik toch, om voor het met de hond fietsen, een gemakkelijke fiets te gebruiken: een fiets met terugtraprem (een opoe fiets is mijn favoriet). Geen gedoe met versnellingen en remmen, zodat ik de aandacht goed bij de hond kan houden. Ik ben verantwoordelijk om deze activiteit in goede banen te leiden en zo word ik het minst afgeleid.

Want hij kan zomaar ineens ergens stil willen gaan staan.

Een geur nader onderzoeken of natuurlijk om te plassen en zijn behoefte te doen (hiervoor ga ik tussendoor ook even korte stukjes wandelen). Ook kan hij een andere kant op willen; oké doen we dat, niet altijd natuurlijk en ook niet de route lina directa naar huis…. Sorry Syb! Sybe moet soms nog een beetje wakker worden, ik ben best vroeg. Toegegeven. Zelf kan ik ook nog behoorlijk duf zijn, maar ik vind het zo heerlijk rustig voordat alles tot leven komt (hij inclusief). …Gaap, gaap.

Mijn achtertuin, noem ik het mooie recreatiegebied in een landelijk stuk natuur tussen Vlaardingen en Maassluis (ja, dat mooie stukje waar straks de Blankenburgtunnel zou moeten komen). Nu met het steeds mooier wordende weer, mogen de koeien, paarden en schapen weer de weide in… Heerlijk om te zien. Met ook nog een (opkomende) zon op de achtergrond is deze aanblik net een compleet schilderij!

Ligt de focus tijdens de fietsrit teveel op het bewegen, kan het  gebeuren, ben ik achter gekomen dat hij nog niet uitgeplast en gepoept is. Na de voorbije weken weet ik zo ongeveer wel wat hij eruit moet gooien. En dat kan aardig wat zijn voor zo’n slanke hond.

En ja, het blijft uitkijken geblazen tijdens de fietsrit!

Altijd alert zijn of er ergens een dier verscholen zit die verschrikt wegspringt of opstijgt als hij ons ziet of hoort aankomen.

Of een, helaas te hard, rijdende auto die ons passeert. Honden op een erf die, waaks als zij behoren te zijn, flink tekeer gaan. Een windvlaag die opsteekt,  waarvan Sybe ook kan schrikken. Gelukkig kan ik hier goed op inspelen, maar zelfs voor een doorgewinterde fietser als ik ben blijft het oppassen geblazen. Fijne bijkomstigheid is, dat er in deze omgeving veel ruimte is om de stilte weer op te zoeken. Indrukken zijn er voor hem nu al genoeg.

Zo, we zijn weer thuis, de rit zit erop. Sybe krijgt een koekje en mag gaan (uit)rusten. Het liefst zou hij direct gaan eten maar dat kan nog niet. Die blik, echt? Krijg ik nu nog niks? Nee Sybe, het is echt beter voor je om nog even te wachten. Oké, zucht…..