Column_Sybe_002

Zoals wellicht bij u bekend, is Sybe mijn eerste galgo en tegelijkertijd ook mijn eerste jachthond. En dan gaat er zeker wat veranderen! Niet onoverkomelijk, maar het vraagt wel wat ‘kleine aanpassinkjes’ hier en daar…

Allereerst is daar de absoluut gouden regel van de stichting om de hond pas los te laten na een ruime periode van gewenning. Behalve dat de windhonden zijn toegelegd met jachtinstinct, moeten de meeste echt een omslag maken. Tal van nieuwe indrukken, als meer en ander dagelijks geluid, de omgeving. Voor ons allemaal heel vanzelfsprekend echter voor de honden niet. Velen van hen komen ook niet uit een gewone gezinssituatie. Kortom in korte tijd komt er heel wat op deze gevoelige dieren af.

De overstap van een dodingsstation naar een shelter is al heel groot, net als de overgang van een shelter naar een flat in (mijn geval) Vlaardingen. Ik zie en ervaar wel het grote aanpassingsvermogen van zo’n hond en dat is prachtig om te zien. Ik ben dan ook zeer trots op Sybe!

Vrij snel na zijn aankomst heb ik een lange lijn aangeschaft zodat hij meer bewegingsvrijheid had. Pas na een week of 4 á 5 ben ik Sybe, op stukjes waarvan ik dacht dat deze betrouwbaar genoeg waren, los gaan laten. En dat was reuze spannend hoor.

Wat zou hij doen? In de buurt blijven of er als een speer vandoor gaan? Ik gaf mij er maar aan over…

Als ik met Sybe op pad ga en van plan ben om hem los te laten, zal ik dit ook nooit doen zonder dat ik beloning bij mij heb. Het geeft natuurlijk geen garantie, maar helpt absoluut om hem onderweg af te leiden. In de ochtend heb ik altijd iets bij me als brood  en/of eierkoek. Ik geef kleine stukjes want er zijn op een lange (fiets)wandeling nog best veel uitdagingen.

Nou ben ik ook niet gek, net als Sybe, dus wij vullen elkaar goed aan! Ik zie heus wel dat hij soms probeert om de beloning in ontvangst te nemen en toch weer stiekem terug te willen lopen om alsnog een hapje van die heerlijkheid op te peuzelen. Ha, ha, gesnapt! Soms heb ik ogen in mijn rug Syb!

Hoeveel ze ook van je houden en jij van hen, een haas of konijn (in mijn geval) is nu tijdens het uitlaten, toch net even belangrijker als diegene waar je mee samenleeft, die kan best even wachten. Dat is nu zo’n veranderinkje die voor mij nieuw is: dat ‘jagen’ en dan die acceleratie waarmee galgo’s weg zijn: ongelofelijk, ik kijk nog steeds mijn ogen uit.

Rustig blijven, toch maar roepen… Hij komt nog niet… O, joh hij had het zo druk, hij hoorde mij gewoon nog niet… Toch maar wat harder roepen. Nee schreeuwen dan…

Weet je wat? Ik loop gewoon weg, komt hij vanzelf wel achter mij aan.

O, tuurlijk even  rammelen met het bakje snoepjes. Nee, helpt allemaal niets, even is niets meer zo interessant als het achterna gaan van… He, een glimp van iets dat ritselt in het riet, vuilnisbakken onderweg…  mmmmmm wat ruik ik daar? Kijk, daar gaat het witte kontje van het konijn, of he… ik zie een haas… Er als een haas achteraan…. Zoef…

Ik weet het en toch gun ik hem even die vrijheid om een stukje ‘los te gaan’ en zijn energie kwijt te kunnen. Ik ben mij er wel van bewust dat ik Syb niet zomaar overal los kan laten en let goed op waar ik dat doe. Sybe kán gelukkig los. Die is nog relatief snel terug, is geen grote wegloper of wegblijver. Eén keer (ja, ik hoor het u zeggen: jij boft) ben ik hem een kwartiertje kwijt geweest en dat was nog omdat ik vrij snel van de plek was weggegaan om hem al te gaan zoeken. Wij moeten elkaar toen gewoon ergens zijn misgelopen. Ik was niet in paniek, maar voelde mij zo incompleet en wat was ik blij en opgelucht toen ik hem weer aan zag komen racen! Op bijna dezelfde plek dus als waar ik hem uit het oog verloor.

In de toch nog relatief vrij korte tijd dat hij nu bij mij is, hebben Sybe en ik al een sterke band samen mogen opbouwen. Wat niet wil zeggen dat hij geen ondeugende dingen doet natuurlijk. Waarom komt hij nou niet terug? Hé, waarom gaat hij die fietser nou achterna??! Nou omdat deze, zo zou later blijken, om van hem af te zijn  sneden oud brood uit een grote tas aan  zijn stuur gooit en Sybe deze lekker staat op te peuzelen!

Ik had nog niets in de gaten en dacht enkel bij mezelf  wat staat Sybe daar nou te doen?!?

Dat die man nou net niet begreep dat hij in plaats van van hem af te zijn, juist de hond achter zich aan krijgt want Sybe denkt ondertussen; 1 en 1 is 2 …. Dat riekt naar meer…. Zoef….  Weg is hij weer… Die wel hele aardige meneer achterna… Ja, sorry ook een beetje oliedom van hem natuurlijk. De eenvoudigste oplossing is om dan maar weer een aantal boterhammen op de grond te gooien! Toen ik eenmaal in de gaten had wat er gebeurde, schreeuwde ik natuurlijk wel naar die kerel of hij wel goed snik was en dat hij hiermee op moest houden!

Ik was toch eigenlijk wel een heel klein beetje boos op Sybe. Ik kon het nog wel opbrengen om hem te begrijpen maar ik reageer(de) ook vanuit bezorgdheid. Ik had immers niet gezien wat precies en hoeveel hij onderwijl opgepeuzeld had. Sybe, direct aangelijnd,  keek mij nog net niet met een triomfantelijk blik aan, al scheelde dat niet veel. Ondanks mijn standje, keek hij best opgetogen. Had toch op de vroege ochtend zo een lekker maaltje op! Om nog net niet te zeggen dat die kleine stukjes brood van mij daar maar schril bij af staken.

Heerlijke hond die Sybe…