Ineens kwam de situatie dat er geen kameraadje meer was in huis, misschien maar beter zo voor de verhuizing dacht ik toen.

 

Dat heeft geen maanden geduurd. Opeens attendeerde een vriendin me op een faceboek pagina van Greyhounds Rescue Holland, waarop een 10 jaar jonge Galgo-mix te zien was en toen viel het kwartje: de verborgen eenzaamheid, het gevoel van somberheid.

De foto’s van DiDo spraken me aan. Die van 100 andere Galgo’s niet. Vreemd eigenlijk.

Mede dankzij de snelle en plezierige bemiddeling van Stichting Greyhounds Rescue Holland, kon DiDo al snel komen. DiDo was heel rustig, liet alles over zich heen komen, lag stil op de bank, at en dronk goed, maar er was duidelijk te zien dat hij me niet echt vertrouwde.

Dat duurde niet lang. Belonen is mijn werkwijze en ook bij DiDo werkte dit. Hij kreeg wat meer vertrouwen. Hij deed alles voor een knuffel en na 4 weken vond hij dat ik veel te weinig knuffelde (Er werd niet veel van DiDo gevraagd).

Hij begon te vragen, poot op mijn schoot, aanstoten, ineens in huis rondrennen en dan door de voorpoten zakken (buigen) om mij uit te dagen. We hebben wat afgerend samen, maar toch bleef de actie maar minimaal. Tot er een Ierse Wolfshond pup van 4 maanden in huis kwam. Beledigd dat hij was, dat duurde wel een hele dag!! hahaha.

DiDo accepteerde de pup, begon zelfs te corrigeren als de pup uit zijn bak wilde eten, bij hem op de bank wilde klimmen, de handdoek pakte van de verwarming. Nooit met geweld, maar wel duidelijk. Met een piepje, een snauwtje of een grommetje. Niks ergs, maar de pup had respect en begon te luisteren.

En het grootste bewijs van DiDo’s liefde voor ons en zijn wijsheid is gebleken toen de pup zich rot schrok van een passerende auto en van angst geen stap meer kon zetten.

Ik riep DiDo, zo van: “ DiDo kom es, help es”. Meer om mijn eigen frustratie de baas te worden, dan te verwachten dat DiDo zou helpen.

DiDo kwam direct, stootte de pup (van toen bijna 25 kg) flink aan met zijn neus en liep een paar pasjes door en keek achterom. De pup volgde. Nog steeds angstig, maar hij volgde wél! Ik kon niet anders doen dan ook maar volgen. Mijn onderkaak hing zowat op mijn borst van pure verbazing over en bewondering voor mijn kanjer.

DiDo is de slimste hond die ik ooit gehad heb en ook nog eens de rustigste (buiten zijn dagelijkse gekke-vijf-minuten) en hij communiceert echt. Hij weet steeds weer aan te geven wat hij graag wil en past zich aan als het niet kan.

Iedereen die hem leert kennen wordt verliefd op hem, maar ze vissen lekker allemaal achter het net. Wij zijn voor altijd verknocht aan elkaar!

Iedereen die zo belangeloos geholpen heeft:  “Dank U wel!”

Jacqueline