Carla Ponsini, hoe is het begonnen en hoe is het nu? We vroegen het haar.

 

Na flink wat omzwervingen en ook een fors aantal jaren in Nederland te hebben gewoond verhuisde ik in 2010 naar Spanje. Ik had toen drie honden en een er van was een uit Spanje geadopteerde hond. Ik noemde ze altijd mijn drie musketiers, maar ze zijn er helaas niet meer.

Het duurde niet zo heel lang voor mijn roedel flink begon te groeien………….Dumbo, Nera, Vida, Quina, Kira, Foxy…………..en nog veel meer. Eigenlijk was het helemaal niet mijn plan om zoveel honden te hebben, maar ik kreeg al vrij snel door dat het voor mij bijna onmogelijk was om honden die in de steek gelaten waren, rondzwierven op straat of ziek waren voorbij te lopen zonder hulp te bieden. Ik kreeg dat niet over mijn hart, dus het gevolg was……….meenemen naar huis en voor hen zorgen. Zo ben ik er dus eigenlijk ingerold.

In 2012 verhuisde ik met mijn toen 13 honden naar Cullera. Zes maanden lang heb ik daar gewoond zonder water of licht. Dat betekende dus elke dag veel water halen bij een fontein. Dat was heel zwaar, want behalve voor mij zelf had ik natuurlijk ook aardig wat water nodig voor de 13 honden die er toen waren.

In juni 2013 moest ik plotseling samen met al mijn honden weer verhuizen en ik ben toen terug gegaan naar Alberic, dezelfde plaats waar ik nu nog woon. En ik kon het natuurlijk toch weer niet laten, dus al snel groeide mijn roedel uit tot 26 honden.

Dat was bijna niet meer te doen qua tijd, financieel en ook in combinatie met mijn werk. Heel af en toe werd er eentje geadopteerd, werk was er nauwelijks te krijgen want de werkeloosheid was erg hoog. Gelukkig kreeg ik toen een tijdje hulp van een stichting die me voedsel en goederen gaf voor de honden. Dat maakte het een stuk eenvoudiger en haalde flink wat zorgen van mijn schouders af.

Begin 2017 kwam ik in contact met Greyhounds Rescue Holland. Een vriendin van me die in Nederland woont, kwam bij de dierenarts iemand van GRH tegen en zo ben ik met hen in contact gekomen. Daar ben ik overigens nog steeds heel blij om.

Tegenwoordig woon ik nog steeds in Alberic, maar in een ander huis met veel meer ruimte buiten en veel betere condities voor de honden, zodat ze echt lekker buiten kunnen rennen, spelen en ook een fijne, veilige en warme plek hebben om te slapen.

In de meeste gevallen kom ik podenco’s tegen in alle soorten en maten. Soms zit daar een uitzondering tussen, zoals kleine Zeus die doodziek door me werd gevonden en meegenomen in maart van dit jaar. Elk van hen, ondanks het handvat dat ze misschien hebben, verdient een prachtig leven vol liefde, warmte en veiligheid. Gelukkig is er in elk geval bij Greyhounds Rescue Holland een kentering te zien. Steeds meer mensen hebben ook interesse in de podenco’s en dat is goed. Bij mij zijn er van mijn relatief kleine groep in 8 maanden tijd al een stuk of 6 geadopteerd in Nederland. Geweldig! Ze worden door hun onbekendheid vaak “het vergeten ras” genoemd en dat verdienen ze werkelijk niet.

In de omgeving van Valencia worden helaas heel veel honden achtergelaten door mensen die ze niet meer willen èn daarnaast door de jagers die de honden die naar hun mening niet meer geschikt zijn voor de jacht dumpen. Elk jaar keert dat weer terug. Ik weet dat het proces aan het veranderen is en dat er steeds meer protesten komen, maar we zijn er nog lang niet.

Ik heb een beetje andere ideeën over het adoptieproces dan Greyhounds Rescue Holland. Normaliter regelt het adoptieteam de aanvragen, stemmen af met alle shelters, de hond wordt gereserveerd, dan in het vliegtuig en de adoptanten zien hen dan voor het eerst op de luchthaven. Ik vind het het fijnste als de mensen die graag een podenco willen adopteren naar mij toe komen. Ze kunnen dan zelf zien en ervaren hoe de hond die ze willen kiezen zich gedraagt in zijn eigen omgeving en of de klik er echt is. Van mij mogen de mensen dan zelfs een of twee nachten bij mij logeren om werkelijk goed kennis te maken. Volgens mij is dit ook veel fijner voor de hond, want in Nederland aangekomen na een nare vliegreis ziet de hond tenminste meteen weer een gezicht dat hem al een beetje bekend is. Gelukkig is Greyhounds Rescue niet ongenegen om hier aan mee te werken. Dat maakt me erg blij en ik ben er dan ook trots op te kunnen zeggen dat mijn shelter (of eigenlijk privé opvang) een van degenen is die met Greyhounds Rescue mag samenwerken. Dat hoop ik ook nog jaren te kunnen en mogen blijven doen.