In de zomer van 2018 maakten Miriam Kooiman en ik het plan om naar Spanje te gaan met als doel “Honden mee terug vliegen naar Nederland”.

 

Miriam is al jaren vrijwilliger voor GRH, en van het een kwam het ander. Zo kregen we de mogelijkheid om een shelter te bezoeken. Miriam vroeg me of ik dat leuk vond? Het leek me wel goed om dat een keertje te zien, maar ik wist niet goed wat ik kon verwachten en of ik daar wel tegen kon. Tegen zoveel hondenleed.

Op 1 december was het zover, we gingen helpen bij Galgo’s del Sur in Cordòba. Esther Versluijs (voorzitter GRH) en Marijke Hegemans (dierenfysiotherapeute) waren hetzelfde weekend daar om zich  in te zetten voor de galgo’s.

Marijke heeft vooral veel oefentherapie aan de gewonde honden gegeven en instructies aan de vrijwilligers om de honden een eenvoudige massage te geven voor emotionele en lichamelijke ontspanning.

Esther, Miriam en ik zijn vooral druk geweest met het maken van nieuwe foto`s en filmpjes voor de website, zodat de honden goed gepresenteerd konden worden aan eventuele nieuwe baasjes. En natuurlijk hebben we de honden eens wat extra aandacht kunnen geven. Lekker knuffelen en een beetje tegen ze praten.

Ik vond het heel indrukwekkend en ik zeg eerlijk het heeft wel een week geduurd voordat ik me weer met andere dingen kon bezig houden. Mijn hoofd zat zo vol met honden, voor wie ik allemaal wel iets zou willen doen! Die ik het liefste allemaal zou redden en een fijn thuis zou willen geven!

Eenmaal weer thuis wist ik het zeker: ik ga ook een hond adopteren! Ook al is het een druppel op de gloeiende plaat, iedere hond die gered is, is er weer een en eigenlijk red je er daardoor twee. Een bij mij in huis en in de shelter komt ook weer een plekje voor een andere hond. Mijn man was niet meteen zo enthousiast als ik, maar hij had al vrij snel door dat ik heel graag wilde. Wij hadden al een hond Jason, voor mijn man was dat eigenlijk prima zo en hij moest dus even aan het idee wennen.

Na veel kijken op de website en de honden “live” meemaken tijdens de laatste wandeling in Scheveningen, hebben wij samen besloten om Hector te adopteren.

Inmiddels is hij sinds 22 december bij ons en hebben we hem omgedoopt tot Boaz.

Boaz is echt heel lief en aanhankelijk, hij is goed zindelijk. Hij kan al alleen thuis zijn en slaapt niet meer in de bench maar lekker op de bank. Alles wat eetbaar is moeten we goed opbergen want dat pikt hij weg, maar ach, de lieve schat heeft waarschijnlijk vóór zijn redding in Spanje moeten vechten voor elk klein stukje eten dus wie zou het hem kwalijk kunnen nemen. Natuurlijk hopen we vooral voor hem zelf wel dat dit na verloop van tijd nog zal afnemen.

Maar zo lief, hij is echt een verrijking in ons gezin! Boaz, we willen je nooit meer missen.