Vaak lees ik leuke, lieve, verdrietige, aandoenlijke of bijzondere verhalen van de liefhebbers van de (Spaanse) windhond en in het bijzonder de Galgo d’Espagnol. Ook ik ken ze, ook ik heb ze, maar één stak er met kop en schouders boven uit.

Jaren geleden was één van onze galgo’s een prachtige en heel bijzondere reu. Altijd zocht hij zieke mensen op, kleine kinderen, heel oude mensen. En hij liet iedereen altijd met een glimlach en soms zelfs met een traantje van vreugde achter.

Op een dag waren we met onze honden lang gaan wandelen en na afloop van de wandeling wilden we een kopje koffie gaan drinken op het terras van een restaurant. Het was mooi weer dus bijna alle tafeltjes waren bezet. Nog maar eentje was er vrij. We gingen er naar toe en tot onze verbazing begon er aan het tafeltje naast ons een klein meisje te huilen, we keken en zagen dat ze doodsbang was van onze honden. Ze kroop weg in de armen van haar moeder. De wang van het arme kind zat verborgen achter een dikke laag verband.

Wat verschrikkelijk dat dit kleine ding zo bang is, dachten we en zorgden er voor dat onze honden zo ver mogelijk uit haar buurt bleven. We vroegen aan de ouders of dat genoeg was en boden aan zo nodig helemaal weg te gaan. De ouders vonden dat heel lief maar het was niet nodig. Ze legden uit dat hun dochtertje vrij recent door een grote hond was gebeten. Er hadden wel 20 hechtingen in haar wangetje gezeten en om er voor te zorgen dat de littekens in elk geval veel minder zichtbaar zouden zijn of hopelijk zelfs niet meer, was het kleine meisje pas weer geopereerd. Dit keer door een plastisch chirurg. Zich verontschuldigend legden de ouders uit dat ze er echt niets aan konden doen, maar dat hun dochtertje nu elke keer in paniek raakte als ze een grote hond zag.

Mijn man en ik hadden zonder woorden al de beslissing genomen tóch weg te gaan omdat we dat kleine meisje dit niet aan wilden doen… en toen zagen we plotseling vanuit een ooghoek wat de grootste van ons mini roedeltje aan het doen was. Steeds opnieuw kop wegdraaien, dan weer heel kort naar dat kleine meisje kijken, zachtjes kwispelen, snel over zijn neus likken, kop beetje naar beneden. We herkenden dit gedrag van hem wel, hij had dit al vaker gedaan als hij heel graag met iemand contact wilde maken en besloten dus toch even te gaan zitten en af te wachten.

Langzaam maar zeker werd het meisje rustig en durfde af en toe heel voorzichtig naar onze hond te gluren. En zodra ze dat deed, reageerde hij door heel zacht te piepen en een beetje harder te kwispelen. Steeds vaker en langer keek ze naar hem en hij reageerde daar dan weer op zijn eigen en voor ons bekende manier op.

Na een kwartiertje was ze al zelf op een stoel gaan zitten… en… aan “onze” kant van het tafeltje van haar en haar ouders. Af en toe lachte ze zelfs tegen hem en opeens zei ze… jij bent lief hè? Jij bent geen stoute hond, toch?

Voetje voor voetje stapte onze hond heel erg langzaam vooruit, naar haar toe en van haar uit kwam een aarzelend handje om hem over zijn kop te strelen. Met tranen in onze ogen en in die van de ouders hebben we gezien hoe ze er bij lachte en hoe lief onze hond met zijn trouwe, zachte ogen die kleine meid aan keek… en nog een paar minuten later kregen wij een gouden herinnering en de ouders van het meisje een enorm geluksmoment. Ze stapte van haar stoel en omhelsde onze hond, terwijl ze kusjes op zijn neus gaf.

Al heel wat jaren is deze kanjer niet meer bij ons, maar hij blijft altijd in ons hart en deze herinnering aan hem heeft een gouden randje.