reis-spanje

Lieve vrienden van onze stichting, wat een dag gisteren weer… Emoties en nu pas het besef wat we weer allemaal gezien hebben. Opgestaan om 2:30 en om 3:30 vertrokken naar Schiphol. Gebracht door Ronald de Groot, bedankt! 4:15 ik loop alleen over de rolstrap van Schiphol en denk wat zal de dag brengen? Ik loop zo in de armen van Ria Remmerswaal en Rene Remmerswaal. Ria gaat na al die jaren trouwe dienst voor GRH, het met eigen oog zien. Best spannend natuurlijk! Maar we gaan ervoor en na een bak koffie en vol energie gaan we op zoek naar de juiste gate waar we gaan waar we gaan boarden…


We zitten daar best heel vroeg en moeten nog een uur wachten tot het boarden. Al vrij snel raken we aan de praat met een inspirerende jonge vrouw. 22 jaar, werkt voor een andere stichting. Vliegt 4 keer per maand al vanaf haar 18de om honden te halen. Studeert dier en management om haar eigen shelter te beginnen. Spaart om haar eigen vluchten te betalen…Niks stappen, mooie kleren of make up maar sparen om hondjes te redden. We mogen boarden, YES we gaan. Terwijl we in de rij wachten, kijken we op onze boarding pas waar we zitten in het vliegtuig. En komen tot de conclusie dat deze jonge vrouw (zouden er veel meer van moeten zijn) naast ons zit in het vliegtuig….kan toch geen toeval zijn.
We zitten erin. Naast een leuke dame, die overigens snel in slaap valt ( niet zo gek want ze reist wat af!). Beetje last van de oren, na mijn griep maar ach mag de pret niet drukken. We landen exact om 9:40 en worden verwelkomd door Vera Thorenaar.
Vanaf dat moment zitten we in een andere wereld. Ik heb het natuurlijk al ervaren bij onze reis naar Spanje met de bus afgelopen Augustus maar vandaag zal weer heel andere dingen brengen.
We stappen bij Vera in de auto en zullen allereerst naar het dodingsstation rijden waar Arjan pas geleden met Vera ( met dank aan derden en GRH) hondjes uit heeft kunnen redden.
Wij gaan niet naar het dodingsstation maar naar het doghotel ( er pal naast) omdat het dodingsstation dicht is. Mijn gedachte is direct, de hondjes die er nu zitten gaan vandaag niet dood in ieder geval. Nul troost maar houdt me overeind voor heel even.
Ik ben verbijsterd door de schoonheid van het complex. Het is prachtig, lijkt wel een vakantiepark. Palmbomen, een soort zwembad. Brug met mooie stenen, planten etc. Kortom staat in een zeer schril contrast met het doghotel. Laat staan met het dodingsstation…
We gaan naar binnen. Doghotel zijn stalen hokken. De poep op de grond. Hondjes zo zo blij dat ze ons zien. 1 maakt met haar geweldige koppie ( ruwhaartje) echt een rondedans meerdere keren. “oh was ik maar rijk en had ik maar een enorm huis met idem tuin!” deze gedachte krijg ik deze dag nog heel vaak!
Jippie er knuffelt iemand me. Dat stralen deze hondjes allen uit. Met een enorm ei in mijn keel knuffel ik met al deze hondjes. Ze zijn allen fantastisch. Wat een liefde. Ik wil daar wel de hele dag blijven maar dat kan natuurlijk helemaal niet. In mijn hoofd denk ik “oh beestjes wat zullen mensen in Nederland die jullie adopteren dankbaar zijn voor jullie liefde en andersom natuurlijk!!!” en tegelijkertijd met kippenvel ( het is inmiddels al echt lekker weer) verlaat ik deze hondjes, op weg naar….
de shelter van Galgos en Familia. Ik ontmoet daar natuurlijk weer alle geweldige vrijwilligers van deze shelter.
Maar voor dat….ontmoet ik een meisje. Een galgodame. Zo mooi en lief. Huid helemaal beschadigd en haar poot hangt, bungelt als het ware. Ze zit in een aparte ruimte. Is gisteravond aangereden gevonden. Ondanks de afschuwelijk aanblik van hoe ze eruit ziet, mijn hart breekt, zoekt ze contact. Haar verlangen naar liefde wint het van de angst. Wederom kippenvel. Deze middag zal ze onderzocht worden en zal blijken dat haar schouder uit de kom is en haar poot, daar zitten geen spieren in. Althans ze zijn helemaal niet ontwikkeld. Vanzelfsprekend nutteloos voor een jager. Van binnen schiet er vuur in me. Haar oogjes kijken naar mij en ik naar haar en ik denk “wacht meisje hou vol..Iemand wil jou heel graag, met hangend pootje of met drie pootjes”.
Al totaal aangeslagen loop ik de shelter binnen. De hondjes rennen op het veld. En binnen kijken de oogjes vanuit de keurige hokken me aan. Wat kom je doen. Aai mij. Ik knuffel en praat met de vrijwilligers en vooral met de honden. 1 hond heeft direct een klik met mij en ik met hem. Ik schaam me diep want bekijk de site dagelijks maar ik twijfel of hij op onze site staat. Dit is natuurlijk wel het geval. Ivan, in Spanje uitgesproken als Iban. Valt dus niet op op onze site maar wat een geweldig beest. Hij volgt me waar hij gaat. Wil spelen, spelen en spelen en zit onder de littekens. Hij raakt me tot op mijn bot. Ik had hem wel in mijn binnenzak mee willen nemen.
Ik praat met Ria over hoe belangrijk het is om de honden zelf te ontmoeten. Vera en ik spreken af dat ze van Nube ( een hondje dat maar niet gekozen wordt) bijvoorbeeld filmpjes en foto’s zal maken. Ze verdienen het allemaal zo. Een gouden mandje gevuld met liefde.
Inmiddels is het een uur of 13. De tijd vliegt voorbij.
Warm van liefde ( wat zijn deze vrijwilligers fantastisch!!!!!) vertrekken we weer.
We gaan naar Maria ( weten jullie nog Kim Dekker,Ronald de Groot en Gerard Hendriks) de vrouw waar wij in augustus de laatste nacht mochten slapen etc etc.
Ze is inmiddels verhuisd en woont nu echt in de middle of nowhere. Bij haar vorige huis geterroriseerd door haar buurvrouw. Nu met haar vriend ( geweldige lieve man) woont ze daar ver weg van de bewoonde wereld. Alleen maar voor deze honden. 20 honden wonen bij haar ( zitten in de pleeg). Deze mensen leven voor, tussen en met de honden. Alles doen ze ervoor en laten ze ervoor.
Op het gigantische terrein staat een soort rond hekwerk. En wat zie ik daar. Onvoorstelbaar kleine hompjes. Virginia heeft ze de dag ervoor van de weg geplukt. Een traan loopt langs mijn wang. een zwart wit bolletje wol met knalblauwe oogjes hou ik vast. Mijn hart smelt. Wat een klootzakken!!!! En weer denk ik “is mijn tas groot genoeg??”
We gaan naar binnen.
20 blije hondjes begroeten ons. Allemaal verschillend. Buiten zitten en rennen paar galgo’s. Binnen in de gigantische binnenplaats lopen 20 hondjes vrolijk rond. Sommige vinden het nog wat spannend en bekijken van een afstand maar de meeste ( duidelijk een gevolg van de liefde die ze krijgen) rennen blij op ons af.
Mijn oog valt op een prachtige galgo reu, Hugo heet hij! Zwart, beetje grijs bij zijn sprekende kop. Hij is geweldig. Ik voel de neiging bij hem op de grond te gaan liggen en hem in mijn armen te nemen. Dat doe ik dus ook! De liefde straalt van zijn lijf.
Ik vraag aan Vera, hij staat niet bij ons op de site???
Nee zegt Vera heb je zijn poot gezien?
Ik zie ineens een enorme grote bal op zijn ene achterpoot. Was mij dus niet opgevallen, zijn uitstraling was zo mooi. De poot is waarschijnlijk gebroken geweest en nu zit een vetbult of iets dergelijks. Vera laat het nog onderzoeken wat het is. Om er zeker van te zijn wat het is. Maar of de bult ( mits niks ernstigs is) nou blijft zitten of niet? Deze Hugo met een uitstraling onweerstaanbaar, charisma ten top moet erop!! Op de site dus.
Inmiddels zit mijn hart vol liefde, warmte van de zon, maar heb ik permanent kippenvel op mijn armen.
Gelukkig heb ik pas geleden  afgesproken dat wij iedere maand een special guest een kans geven op onze site. Een hondje dat al lang wacht in Spanje op een huis.
Geen galgo dus maar een andere stumper die net zo een kans verdient. Niet geprobeerd is altijd kansloos dus why not.
Zo zit er Eros een prachtig hondje, hondenziekte gehad ( kan er heel oud mee worden) loopt, rent, superaanhankelijk en is heel blij maar heeft als hij stilstaat de tic ( kan hij niet tegenhouden) zijn ene voorpootje achter zijn andere voorpootje te zetten ( lijkt soort dansje. Het weerhoudt hem niet alles te doen, dat alle andere hondjes ook doen. Hij hunkert naar aandacht en knuffels en komt non stop langs met zijn kopje “joehoe hier ben ik!!!”.
Zo zitten er twee kleine mini podenco dametjes. Ticje brutaal ( hoezo ik mag niet op tafel?? ) maar oh zo lief.
Er loopt een blond hondje ( de lieveling van Ronald de Groot want hebben hem in augustus al ontmoet) Scooby. Hij dartelt rond, vrolijk en blij.
Twee grote zwarte oh zo lieve doerakken die de appeltaart onweerstaanbaar vonden. Althans 1 van de twee want zijn broers maar 1 is heel chill en 1 is een boefje ( wel heel lief boefje).
Alle spanning zakt beetje van mijn hart, tot ik het huis inloop en ik een hond zie liggen op een kleed. Ik hoor direct het hartverscheurende verhaal. Deze hond was als oud vuil achtergelaten in dit huis door de vorige eigenaar. Het is een soort mastif maar dan in het mini omdat hij totaal ondervoed is. Op zijn huid zitten soort brandwonden ( zo lijkt het). Ogen met een triestheid die ik nog nooit gezien heb. De liefde waarmee Maria en haar vriend deze hond verzorgen is zo hartverwarmend. Hij was eigenlijk al dood. Ze hebben hem laten herrijzen. Ik denk alleen maar “hij gaat het niet redden”. Steeds ga ik bij hem kijken. Maria en haar fam, de moeder van Virginia bereiden eten en het is gezellig, warm en liefdevol. Ik check deze hond steeds. Inmiddels ligt hij in de bench ( een meter verderop), meer loopt hij niet. Wanneer je hem aanraakt, aait, tilt hij zn kop op en het allerlaatste puntje van zijn staart beweegt. Ik breek.
Wanneer de vriend van Maria in de bench gaat met zijn hele lichaam ( en is flinke kerel) en de bek van de hond nat maakt met een stuk keukenrol omdat de hond niet drinkt, laat ik mijn tranen de vrij loop. Kan mij het schelen. Deze hond wil niet dood en als hij gaat, gaat hij dat in liefde in ieder geval.
Make up zit inmiddels nergens meer, nul boeiend dus.
Maar we moeten weg.
We nemen afscheid. Chimo heeft bij deze lieve schatten gezeten. Maria breekt. Moet hart huilen, Virginia ook. En natuurlijk janken Ria en ik net zo mee. Het kan ons allemaal niks meer schelen. Hij zit naast me op de achterbank wanneer we weer weggaan. Weg bij deze mensen, die goud waard zijn en nog veel meer!!!! Ik beloof Maria foto’s te sturen.
Bij de middle of nowhere vandaan op weg naar het vliegveld legt Chimo zijn kop op mijn schoot, vol vertrouwen. Zo bijzonder. Een prachtige zwarte vent op weg naar zijn toekomst.
Alicia komt naar het vliegveld met Tony. Wat een geweldig beestje. 7 maanden oude beige kanjer. Vrolijk, lief. Samen lopen we de airport van Malaga in.
De hondjes lopen zo rustig mee, aan de riem vastgehouden door hun steun en toeverlaat.
Virginia regelt alles. Gelukkig maar want inmiddels staan mijn hersenen voor 80% op standby. We nemen afscheid van deze geweldige mensen. Wat ben ik dankbaar en blij dat ik jullie ken.
Het is 19:30 wanneer we mogen boarden. 20:20 zullen we vertrekken. Zodra we zitten in het vliegtuig bedenk ik me hoe bijzonderde wetenschap dat de honden erin zitten.
Maar dan….
Gaat er een mevrouw naast ons zitten. Een lieve vrouw, we raken aan de praat. Om een heel lang verhaal heel kort te maken, praten we over de stichting. De mevrouw gaat 8 tot 10 keer per jaar naar Malaga, daar woont haar beste vriendin.
We vertellen wat we doen, gezien hebben etc, etc en de vrouw zegt “oh wacht maar, het komt goed”. Ik geef op haar verzoek al onze gegevens. Ze zegt zonder te twijfelen “ik doe het”. Ik ga die keren dat ik vlieg honden mee terug meenemen en ik betaal de vlucht van de hondjes ook.
Ik krijg onhoudbare oorpijn en ga bijna van mijn stok de laatste drie kwartier maar het is het allemaal waard geweest.
De vrouw is superlief en alsof ze ons al jaren kent, zit ze naast ons. Zegt omdat ik zo’n pijn heb, het komt goed, ik maak het goed met je, let maar op!!!!!
Op de heen en terugweg een engel naast ons in het vliegtuig. Hoe bijzonder!
Samen met Ria Remmerswaal, bedankt, je bent 1 uit duizenden.
Landen we om 23:30, lange vlucht vanwege de turbulentie. Wanneer we stil staan mogen we er niet uit. Er is iemand onwel geworden. Niks voor mij want normaal ben ik heel sociaal maar ik denk alleen hup eruit ik wil naar de hondjes.
Een kwartier later mogen we er eindelijk uit. Ik heb nog steeds hevige oorpijn, bezweet van de pijn lopen we zo snel we kunnen naar de bagage hal.
Daar wachten we wel een uur, allemachtig wat is dat lang!! Maar nog veel langer voor de hondjes en hun adoptanten die vol smart hoopvol door de glazen ruit kijken. Ik zie Gidion staan met een spandoek. Dat is leuk en houd me overeind die laatste minuten. Ria en ik zien inmiddels groen wanneer de hondjes komen. We rijden ze met een beetje moeite naar buiten. Zo in de armen van de mensen die deze honden happy gaan maken.
De rest heb ik half bewust meegemaakt. Op, totaal op maar oh zo voldaan en dankbaar zie ik hoe deze hondjes hun gouden mand met heel veel liefde gevonden hebben en ik denk maar 1 ding…..
IK WIL NOOIT MEER WAT ANDERS!
DIT IS HET MOOISTE DAT ER BESTAAT.
En bij deze wil ik iedereen bedanken. Iedereen in Spanje ( jullie zijn de echte helden!), alle mensen uit mijn team, wat zijn jullie een kanjers!
Alle adoptanten die deze honden een leven geven en nog zullen geven!
Alle donateurs die dit mogelijk maken.
Bedankt vanuit de grond van mijn hart.
Esther Versluijs
Voorzitter GRH

Geplaatst door Greyhounds Rescue Holland op zondag 31 januari 2016