Drie december 2014: Vroeg opgestaan, we gaan ons Galgopupje Lola ophalen. We moeten een heel eind rijden, ze komt aan op Brussel Airport. In de aankomsthal raken we in gesprek met de familie Muskee, zij komen Lola’s broertje ophalen, Arcos. Camera’s klaar, daar komen de wagentjes met de benches! Om ons heen: “ach, och, wat lief! is dat ‘m? Nee, nee, daar die is het!”

Verwarring

Uiteindelijk zien wij twee bijna identieke bruin gestroomde vachtjes en dito lieve smoeltjes voor de tralies! Broertje Arcos zit samen met zusje Lola in één bench. Klik , Klik doen de camera’s… Voorzichtig werd het deurtje geopend, éérst het tuigje om! Dan is er wat verwarring: Arcos heeft een rose riempje om, en Lola heeft een bruin bandje, de familie die Arcos komt halen pakt meteen het hondje met de bruine band, want die met het rose bandje zal het meisje wel zijn. Bijna de verkeerde hond meegenomen! Arcos en Lola zijn wat beduusd, al die vreemde mensen, al die vreemde luchtjes.

Daisy wilde spelen maar begreep nog niet dat het haar niet in dank werd afgenomen als ze haar scherpe nagels keihard in Shira’s neus plantte.

We nemen afscheid van Arcos en nemen Lola, die vanaf dit moment dus Daisy heet mee naar de auto. Daar heeft ze heerlijk de hele rit naar huis tegen onze zoon aangeleund. Die eerste 10 dagen waren een ramp! Daisy stond regelmatig bovenop het aanrecht, at onze borden leeg en plaste in huis. We hadden onze handen vol aan de dame! Maar na die 10 dagen ging vanaf het ene moment op het andere de knop om. Ze werd veel rustiger, ze had haar draai wel zo’n beetje gevonden. Onze andere hond Shira (ook van Greyhoundsrescue, vroeger Africa) kreeg de zenuwen van dat jonge drukke spul. Daisy wilde spelen maar begreep nog niet dat het haar niet in dank werd afgenomen als ze haar scherpe nagels keihard in Shira’s neus plantte. Dus werd er die eerste weken redelijk gesnauwd, maar geleidelijk aan ging Daisy de spelregels begrijpen. In maart gingen we voor 3 maanden naar de camping in Spanje, daar hebben de honden het natuurlijk heerlijk. Een groot strand vlakbij, dus spelen, rennen en gaten graven!

daisy-grid

Eten

Nog wel aan de riem bij de tent want Daisy begreep nog niet waarom ze niet alle tenten en caravans in mocht lopen. Eten is nog steeds een ramp: ze eet niet, maar schuift alles als een shovel in één klap naar binnen waarschijnlijk ingeprent in de shelter: maken dat je erbij komt. Komt ook nog bij dat Daisy op moest boksen tegen vier grote broers. Nu zijn we bijna een jaar verder en Daisy heeft het zo te zien prima naar de zin. Met Shira kan ze het inmiddels prima vinden. Die twee liggen ‘s morgens bij ons op bed te stoeien!

Kopkluiven

Ook overdag doen ze regelmatig hun favoriete spelletje: ‘Kopkluiven’ Het gaat in dit geval hierom: zoveel mogelijk bijten in de oren, nek en bek van je tegenstander, waarbij je wild heen en weer springt en een woest gegrom laat horen, leuk! Jammer is wel dat wij inmiddels op de grond zitten, want de honden hebben de bank ingepikt. Galgo’s zijn net een virus we zouden er wel een huis vol van willen hebben. Maar je gezond verstand, de mogelijkheden én onze leeftijd houden ons tegen, terwijl ons hart groot genoeg is. Ze zijn een verrijking van je leven, en we hopen nog lang van onze heerlijke honden te genieten.

Irene, Fred, Shira en Daisy