Af en toe kijk ik eens op de site van GRH. Er stond een oude hond op, een fokteef, bijna 12 jaar oud, die haar leven lang in een hok bij een jager had gezeten. Nu was ze niet langer van nut en werd ze afgedankt…..

Zo stond ze op de site: oud, afgeleefd, lelijk. Eigenlijk kansloos. Zonder 1 mooie dag in haar leven. Ik zei tegen mijn vriendin: “dat mag niet gebeuren! Laten we haar in huis nemen”. We hadden al 2 galgo’s en een podenco mix. Toevallig had mijn vriendin dezelfde dag een kleine podenco op de site gezien, voor wie speciale aandacht gevraagd werd. Eigenlijk hetzelfde verhaal: aan het eind van haar leven, bijna 11 jaar oud, ook afgedankt als fokteef.

Dat was geen doen: kiezen tussen deze twee (bijna) kansloze honden. Het was bijna kerst, dus wat doe je dan? We besloten om ze dan maar alle twee te nemen! Nu is het niet de gewoonte van GRH om twee honden tegelijkertijd te laten adopteren (door 1 adoptant). Maar hiervoor werd een uitzondering gemaakt. Gezien hun leeftijd was er geen tijd meer te verliezen, en bovendien hadden we al veel ervaring met honden. De pleeggezinnen waar de honden in Spanje verbleven wilden meewerken en er werd een logeerpartij tussen beide honden afgesproken, zodat ze alvast kennis konden maken met elkaar. Dat kostte hen vier keer een autorit van 2 uur! Geweldig wat ze er voor over hebben!

De logeerpartij verliep prima en toen werd de vlucht naar Nederland geregeld en kwamen beide honden tegelijkertijd aan op Schiphol. En konden ze gaan genieten van hun welverdiende pensioen.

Hoewel vooral Chica, de podenca, helemaal niet mijn type hond is, had ik in no-time een heel sterke band met haar. Je kiest een hond uit van een plaatje, maar het gaat uiteindelijk om het karakter. Ook van een ‘lelijke’ hond zie je naar verloop van tijd de schoonheid (dat litteken, die hap uit zijn oor, dat rare staartje, dat maakt hem dan ook speciaal).

Ik vind het altijd zo vertederend dat wanneer we gaan lopen en ik mijn wandelschoenen aantrek, dat ik altijd op gevoel mijn veters dicht moet knopen. Want dan staan altijd Polle (onze andere galgo) en nu ook Chica in de weg omdat ze over mijn knieën heen hangen. Die moeten dan altijd even knuffelen. Niet handig, maar wel lief! De rest is altijd druk en opgewonden met elkaar bezig.

Elke wandeling is een cadeautje voor de honden, maar zeker ook voor mezelf. Het geeft me altijd een goed gevoel dat ik een hond die een rot leven heeft gehad een mooie tijd mag geven. En dat deze honden, ondanks hun slechte behandeling in het verleden, hun vertrouwen in de mens niet verloren zijn. Loira, de galgo die samen met Chica gekomen is, heeft nog wel wat moeite met het vertrouwen, vooral met mannen. Ik moet voor haar dus nog wel extra mijn best doen. Maar ook zij komt er wel. Ze heeft alleen wat meer tijd nodig.

Kortom, ik ben erg blij met mijn roedel en voel me bevoorrecht dat ik voor hen mag zorgen. Wanneer ik dat clubje van mij zo door het bos zie rennen, denk ik vaak: geluk is bijna tastbaar! En ook al hebben ze littekens, een hap uit het oor of Leishmania, dat is helemaal niet belangrijk. Wij zijn ook niet de knapste en ze moeten het ook met ons doen! Ik leer elke dag van mijn honden. Ze zijn mijn grootste inspiratiebron. Ze oordelen niet, ze vergeven je altijd, ze denken niet aan morgen, ze leven in het hier en nu en genieten van elke dag. Dat doe ik ook. Allemaal geleerd van mijn honden! Maar met het besef dat zij de professionals zijn en ik……ik probeer een goede amateur te worden. Daarom kijk ik zo tegen hen op.

Dus kijk heel veel naar je honden, leer van ze en geniet van het leven, zoals zij dat doen. Dan komt het allemaal wel goed.

Jan Dijk