Daar stond ze dan… witte hond, grote bruine ogen die me aankeken. Ik stond op Schiphol omdat ik mee was gegaan om t hondje van m’n moeder en haar vriendin op te halen. Inééns stond er een hond tegen me aangeplakt. Keek omhoog met grote vragende ogen ” aai mij!” .

Is die schat van u vroeg ik de vrouw die haar riem in haar hand had. ” nee antwoordde ze, ze zit bij mij in de pleeg”. Het hondje week niet meer van mijn zijde en ik vond het zacht uitgedrukt maar niks dat ze met haar pleegmama naar huis ging. U begrijpt t reeds. Ze had m’n hart gestolen. We hadden al twee hondjes en waren zeker niet op zoek maar ja wie kan zo’n paar hondenogen weerstaan.

Vanaf dat moment sloeg het Galgo virus toe. Wilde mijn man en ik en onze kids iets doen voor deze hondjes maar wát??

Zoveel vrijwilligers die al zo keihard werkten. Het bleef bij een paar dingen ontwerpen en maken voor de shop, statiegeld inzamelen en hondenkoekjes verkopen tijdens de wandelingen.  Toenstukje Esther versluijs Lex van Straten, na 6 jaar zeer hard werken voor en in de shop, aan ons vroeg of wij de shop zouden willen overnemen was onze eerste reactie direct ” yes!” Eindelijk konden wij iets doen voor die hondjes waar we zoveel van houden. Die hondjes die vaak enkel ellende hebben moeten meemaken en nu een gouden mand verdienen. We “runnen” de shop nu sinds korte tijd. Het verkopen van de spulletjes tijdens de wandelingen, bestellingen die binnenkomen via de computer.

PING klinkt vanuit onze computer. Heerlijk geluid, een bestelling dús geld voor de ” hondjes”. Zo blij als je kunt zijn met geld dat niet voor jou bestemd is! Voldoening geeft het om iets te kunnen doen en te kunnen zorgen dat er nog veel meer hondjes verzorgt, opgelapt, geopereerd, gered worden en daarna vervolgens de kans krijgen om iemand te verleiden met “hun” bruine vragende ogen. Om zo terecht te komen in een warm liefdevol huis.. Hoe mooi is dat.