In juli 2017 las ik op Facebook het reisverslag van Esther Versluijs, voorzitster van Greyhounds Rescue Holland. Zij was op bezoek bij een paar shelters in Spanje. Er stonden ook foto’s van gevonden puppy’s op.

Ik smolt bij de foto van Moises.

Zo’n klein hummeltje, ongeveer 4 maanden oud. Gevonden op de snelweg, waarschijnlijk uit een auto gegooid. We hadden op dat moment Tygo, een kruising windhond, uit een Nederlands asiel en hij was 10 maanden. Dus we wisten wat het was om een puppy te nemen.

We hebben toen bij de stichting aangegeven dat we Moises wilden adopteren. Op 31 juli kwam Maro eerst op huisbezoek. Wij zijn bekend met het windhonden ras. Vóór Tygo hebben we twee whippets (overleden op oudere leeftijd) en een galgo meisje gehad. De stichting heeft onze aanvraag intern besproken, maar alles was goed en Moises werd voor ons gereserveerd.

Toen begon het wachten. Gelukkig kon Moises snel naar Nederland komen. Vrijdagochtend 18 augustus om 02.00 uur landde Moises op Schiphol. We hadden geluk dat er opnames werden gemaakt voor Lifestyle Experience over het leven van de galgo’s in Spanje. Het eerste wat we zien als de tv-uitzending begint, is Tygo, we gilden het uit, zo leuk. Echt een mooie herinnering aan het ophalen van Moises. Op de weg naar huis sliep hij lekker in de auto. Hij was ook hondsmoe. We hadden de bench voor hem klaar staan in de kamer en daar is hij toen in gaan slapen. Dat was dan ook meteen de laatste nacht in de bench, want hij vertikte het de bench in te gaan en blafte alles bij elkaar. Mijn partner heeft de eerste week op de bank geslapen en dat vond Moises – en ook Tygo – wel gezellig. De bench dus maar weggehaald.

Moises was echt klein en kon onder Tygo doorlopen, ook konden ze samen goed spelen of eigenlijk meer bekvechten waarbij Tygo de hele buurt bij elkaar gilde. Dit gebeurt nog geregeld.

Met de auto mee was een ramp. Moises wilde niet in de auto, eerst dachten we dat hij wagenziek was, want hij kwijlde heel erg en spuugde ook. Ook zijn ontlasting liet hij af en toe lopen. Langzaamaan hebben we de ritten opgevoerd en nu springt hij nog niet in de auto, maar het kwijlen is minder geworden. Spugen en poepen doet hij gelukkig ook niet meer in de auto. Hij gaat ook alleen mee als we leuke honden dingen gaan doen, naar het bos of park waar hij los kan lopen. Maar hij moet niet veel zwaarder worden anders red ik het niet meer om hem de auto in te tillen.

Moises heeft waarschijnlijk een fobie voor kleine ruimtes. Met de lift mee vindt hij ook niets, gaat dan in zijn achteruit dus weer optillen. Gelukkig hoeft hij bijna nooit met de lift mee.

Het kleine frummeltje groeide en groeide en werd een lange slungel en had altijd honger. Vooral hardlopen ging heel onbehouwen. Die lange poten gingen alle kanten uit. Het is ook echt een Spanjaard. Lui! Misschien beledig ik mensen maar het zuidelijke temperament voert bij hem de boventoon. Mañana, mañana.

Onze Tygo is echt een sprinter en gaat van de ene hond naar de andere hond, zo snel. Volgens mij heeft hij ADHD. Moises volgt, maar relaxed. Laat zich niet gek maken. Maar samen kunnen ze het goed vinden, ook het opdrijven van kleine zwarte pluizige hondjes is natuurlijk heel leuk voor de heren.

Moises noem ik af en toe piranha. In het begin zag je alleen een zwarte kop met van die hele witte tanden en hij beet graag in alles. Bij piranha’s denk ik aan vissen in het water die alles zeer snel opeten.

In maart hebben we hem chemisch laten castreren. Zijn hormonen zijn nu rustig. Maar hij gaat nu slopen. Hij houdt van hout en jammer genoeg zijn onze meubels ook van hout. Een stoel, een gedeelte van een kast, telefoon in een hoesje, een ordner van mijn werk, een bril met een hout monteur, tas van de laptop, niets is veilig voor hem. Zijn mand heeft hij ook gesloopt. Misschien is een bench een uitkomst, maar als hij alles bij elkaar gilt en blaft is dat ook geen optie en niet leuk voor onze buren.

Verder is het ’s avonds een vreselijke vrijkont, moet dan bij je liggen, hoe klein het gaatje ook is en zelfs als het eigenlijk niet kan drukt hij zich er toch tussen.

Buiten lopen is ook leuk,vooral alle nieuwe dingen die hij ontdekt, zoals vogels en eenden. Alles vindt hij leuk en hij springt dan met die grote poten, heerlijk om te zien. Ook krijgen we van veel mensen complimenten over ons mooi stel honden. Moises is nu 8,5 maand bij ons en het is echt een lieverd. Hopelijk gaat het slopen van onze spullen snel over en wordt hij een stabiele hond, waar wij nog jaren plezier van kunnen hebben.

Marisa, Tygo & Moises