In Maart 2016 kregen we onze eerste Galgopup, Monza. Ik zeg eerste, maar eigenlijk zou het de enige zijn. Gewoon één hond, dat was echt wel genoeg. Wisten wij veel….

 

In het voorjaar van 2017 begon het te kriebelen. Eentje erbij, dat zou toch leuk zijn voor Monza? Dan hoefde ze nooit meer echt alleen te zijn, en dan had ze altijd iemand om lekker mee te rennen. Je had er toch nauwelijks werk aan, en er waren er nog zoveel die een fijn leven verdienden. We hielden een familieberaad met onze 4 kinderen, en we zetten serieus de voors en tegens op een rijtje. We zochten oplossingen voor alle logistieke problemen die we eventueel tegen zouden kunnen komen.

Eind Juli hakten we de knoop door: We gingen ervoor!

Elke dag hield ik de Facebookpagina’s van de diverse asiels en stichtingen in de gaten, en vrienden en kennissen stuurden me vaak berichtjes met een link: “is deze niks voor jou?”
En zo kwam ik bij onze BB terecht. GRH plaatste een filmpje op Facebook over een nest puppies. Gevonden in een grot met hun mama. Hun oogjes nog dicht, zo klein waren ze nog en ergens begin augustus 2017 geboren. Ze zaten met hun moeder via Galgos en Familia bij een pleegmoeder. Voor Spaanse begrippen maakten deze pups een ongekend goede start!

Ik nam contact op met GRH en vuurde een heleboel vragen op ze af. Irma en Barbara van het adoptieteam waren heel geduldig en behulpzaam. Ik vulde het papierwerk in. Dat was allemaal in orde, maar natuurlijk volgde er nog een huisbezoek. Heel raar, maar pas toen we officiëel waren ‘goedgekeurd’ voelde het écht. Ondertussen had ik contact gezocht met Jacqueline, de pleegmoeder van ons pupje. Zij hield me haast dagelijks op de hoogte met foto’s, filmpjes en updates. We hebben zelfs met onze BB gefacetimed!

We besloten om onze BB zelf op te gaan halen in Malaga. In overleg met het adoptieteam en het transportteam van GRH boekten we een vlucht. We mochten een nacht bij pleegmoeder Jaqueline gaan logeren, en dan de volgende dag mét onze BB terugvliegen. Omdat twee puppies in één bench mogen reizen, zou broertje Barlé ook meevliegen, hij had ook een familie in Nederland die met smart op hem wachtten.

Op de ochtend van onze heenvlucht liep ik ’s morgens vroeg met onze Monza door onze wijk. “Morgen als het baasje en ’t vrouwtje terugkomen, brengen we een zusje voor je mee!”
Monza begon enthousiast te kwispelen, want het woord zusje kende ze al. Dat betekende dat ze een koekje kreeg! We wandelden samen een rondje door dikke mist. Ik dacht nog, die trekt heus wel op tijd op, dat komt helemaal goed.

Nou, dat viel behoorlijk tegen. Het vliegveld veranderde in de loop van de ochtend in een grote chaos, en de ene na de ander vlucht werd omgeleid of geannuleerd. Rond 1 uur, toen we al in Malaga hadden moeten zijn, werden we door Ryanair met een bus naar Zaventem gebracht, vanwaar we uiteindelijk met 7 uur vertraging toch nog vertrokken. Hoera!

In Malaga werden we opgehaald door Jaqueline, die ons meenam naar haar huis. Daar zagen we onze BB voor het eerst in het echt. Ze was zo lief, zo klein, zo zacht, en ze rook zo lekker! We waren meteen smoorverliefd.

De volgende ochtend vertrokken we al vroeg naar het vliegveld. Een medewerkster van Galgos en Familia kwam een bench brengen. We moesten wat papierwerk invullen. Daarna gingen de honden onder begeleiding van Jaqueline en een medewerkster in de bench naar het vliegtuig. Toen mijn man en ik aan boord stapten, vroegen we voor de zekerheid nog even of ze de verwarming in het ruim wel aan hadden staan. Even later kwam de purser naar onze stoelen: “Jullie honden zijn zojuist veilig aan boord gebracht”. Prima service van Transavia!

Gelukkig was de terugvlucht helemaal probleemloos, en kwamen we keurig op tijd in Eindhoven aan. De bench met BB en Barlé er in kwam als eerste uit het vliegtuig. We zetten hem op een bagagetrolley en liepen de aankomsthal in. Daar werden we opgewacht door de baasjes van Barlé en door Miriam van GRH. Zij hielp met de honden uit de bench halen en gaf goede adviezen over tuigjes en aanlijnen.

In de regen liepen we naar onze auto, met onze allerliefste BB in onze armen. Lopen vond ze maar eng: er waren zoveel auto’s en mensen en alles was zo nat!

Thuisgekomen lieten we de honden buiten kennismaken met elkaar, op een neutraal grasveld. Dat bleek al gauw overbodig, want ook voor Monza en BB was het liefde op het eerste gezicht.
Vanaf het allereerste moment waren ze onafscheidelijk, maatjes voor het leven.

We zijn nu bijna twee maanden verder, en we hebben nog geen seconde spijt gehad van onze beslissing. Natuurlijk is het wel weer even wennen met een pup. Ze steelt sokken, onderbroeken en kattenpoep. Ze is nog niet helemaal zindelijk. Ze hapt naar alles wat eetbaar is, ook als je het nét in je mond wilt doen. Maar we moeten elke dag met haar lachen. Ze is zo vrolijk, enthousiast en levenslustig. Zo gek op ons allemaal.

Ze moet nog veel leren, maar ze vindt het leuk op de hondenschool en ze doet het ook daar geweldig. Onze Monza geeft in alles het goede voorbeeld en wordt met de dag dapperder met haar stoere kleine zus van inmiddels zes maanden naast zich. Samen genieten ze van het Brabantse leven en wij genieten van hen!