Onze allereerste, allerliefste galgo Zar is niet meer.

 

December 2005, bijna Kerst, kwam hij bij ons wonen. Karakter van goud. Vriendelijk. Nooit problemen zoekend. Kon met alles en iedereen overweg.

Wat hebben we lang van hem mogen genieten. Volgens zijn paspoort geboren (naar schatting) in oktober 2002. Ingeslapen 19 januari 2019. Rustig en kalm. Het was genoeg.

Zar kwam, zag en overwon in 2005. Familieleden die zo hun twijfels hadden over het adopteren van een buitenlandse hond gingen één voor één overstag. Wat een geweldige ambassadeur was onze Zar voor het in huis nemen van een Spaanse galgo.

Als we vreemde mensen tegenkwamen kwispelde hij zo hard dat zijn staart rondjes draaide, molenwieken noemen we het hier thuis. Genoot enorm als hij los mocht, zo hard als hij kon rennen en het plezier dat hij daarin had. Honden die vervelend verdrag vertoonden draaide hij zijn rug toe.

Hij is mee geweest naar scholen, op huisbezoeken, wandelingen, windhondendagen, noem maar op. Altijd gezellig, altijd plezierig in de omgang. Kinderen konden ‘alles’ met Zar, niets was hem teveel.

Hier thuis heeft hij heel wat honden zien komen en gaan. Onze pleeghonden hadden aan hem een goed voorbeeld. Hij was stabiel, nobel, rustig en liet wel merken als iets niet gewenst was bij ons in huis. Geen eten pikken uit ZIJN bak bijvoorbeeld, of in ZIJN mand gaan liggen.

Door Zar zijn zonnige karakter en onbevangenheid naar mens en dier voelden de opvangers zich al snel op hun gemak.

De laatste tijd werd het met Zar wat minder. De andere honden hier thuis, maar ook de pleegjes die nog steeds kwamen en gingen, voelden dit goed aan. Ze lieten hem met rust. Onze nobele, lieve bejaarde vent.

En vandaag was het dan echt genoeg. Op. Even rustig als hij door het leven ging is hij vanmiddag ingeslapen. Voor Zar het allerbeste. Voor ons een groot gemis.

Dank voor alles prachtig dier. Dag lieve lieve Zar.