Na het zien van haar foto op de site van GRH wisten we deze komt bij ons. Nadat  alles geregeld was, stonden we op 22 juli 2009 te wachten haar aankomst op Schiphol.

Deze dag zullen we niet meer vergeten en Schiphol ook niet.

Na de overdracht vol goede moed naar de auto, daar kwamen we ook na een kleine rondleiding door Diva over het terrein van Schiphol, dankzij de bewaking en een taxi kwam alles nog goed.

Thuis kon ze het meteen goed vinden met onze andere honden. En ze eiste al gauw haar plaats op, een lekker kussen meestal in de zon, of met ze allen op de bank.

Het met haar wandelen was iedere keer kleine stapjes vooruit gaan, want ze was echt bang of angstig voor alles wat ze zag buiten, alles was nieuw en dus angstig voor haar. Een wandelwagen, een rollator, mensen die achter haar liepen of tegemoet kwamen alles vond ze niet prettig en met veel geduld en liefde haar zover krijgen dat ze dit toch ging vertrouwen.

Dus als het even kon gingen we naar wandelingen, zoals de Geffense plassen of langs het strand of in Maastricht. We zagen haar genieten.

Ze kon ook het goed vinden met alle knuffels die we aansleepten, want die moesten …kapot en als ze de vulling eruit had dan, geen aandacht er meer voor, en was het tijd voor een nieuwe.

In de loop van de jaren werd ze steeds rustiger en begonnen we haar handleiding te snappen, “regen ja leuk, maar ik niet baasje” dus wandelen: “ja als het droog is”.

Ook als haar favoriete plekje was ingepikt op de bank wist ze dit handig te regelen, want als ik nu een knuffel en aai van je krijg dan wordt de andere jaloers en willen dit ook, en ja het plekje kwam leeg en ze was er zo, ondanks haar leeftijd.

De zomers vond ze het lekkerst want dan lag ze op een kussen of een verhoging in de zon te bakken en kwam ze af en toe zwaar hijgend binnen om even af te koelen wat drinken, een koekje en weer in de zon.

De laatste maanden ging ze zeer langzaam achteruit, ze sliep bijna de hele dag en als ze dan naar je kwam lopen was ze zeer wankel ze liep niet echt recht. Het wandelen buiten vond ze ook weer eng tot ze buiten was dan ging ze gewoon mee.

We hadden voor vrijdag de 22e maart een afspraak met de dierenarts en na alle symptomen verteld te hebben en nog een onderzoek door hem samen besloten dat het beter voor haar was om haar in te laten slapen.

Ze had artrose, problemen met de  nieren en een hersenbloeding gehad. Maar we moeten eerlijk zeggen, dit was echt de allerliefste hond die we ooit hebben gehad.

We zullen haar zo missen.