column 26

Zoals ik u vorige maand al berichtte is er bij Jimi een huismijt allergie geconstateerd. Wij hebben besloten om met Jimi een vervolgtraject in te gaan. Dit houdt in dat wij hem volgens een strikt schema om de zoveel tijd met een speciaal soort insuline moeten inspuiten. Gemiddeld scoort 80 procent van de honden een positief resultaat met deze methode. Echter, dit duurt gemiddeld een maand of acht. Concreet houdt dit in dat iemand binnen ons gezin Jimi de komende acht maanden een prikje moet geven. De twee terriërs zijn uiteraard uitgesloten dus blijven over “de grote baas” en ik. ( de “kleine, niet altijd even consequente, en makkelijk over te halen baas”) De toekomstige “ik kom jouw een prikje geven, en oh wat is dat leuk”- baas moet aan een aantal eisen voldoen.

  1. Hij of zij moet tegen naalden kunnen;
  2. Het hoofd koel kunnen houden;
  3. Kalm, rustig en vriendelijk blijven;
  4. Het snel kunnen doen;
  5. En over een rotsvaste hand beschikken.

 

Nou, het lijkt mij vrij duidelijk als we bovenstaand lijstje lezen. Ik ga het dus niet worden.

Als we bovenstaande eisen gaan ranken bij mijzelf scoor ik gemiddeld een -2. Niet eens een 0 nee gewoon een -2. Ik scoor verdomd slecht op al die punten. Ik begin al te griebelen als ik naalden op de televisie zie. Ik kijk ook nooit naar van die ziekenhuisprogramma’s waarbij ze allerlei operaties filmen. Ik trek letterlijk wit weg.  De punten twee en drie zou ik mij nog in kunnen ontwikkelen (alhoewel….het hoofd koel houden….tja…Spanjaarden doen daar eigenlijk niet zo aan. Die gillen liever moord en brand. Ook als er weinig aan de hand is. Althans, ik doe dat erg graag) maar de punten vier en vijf …ja mensen dat wordt gewoon niets. Ik doe nooit iets snel , het zit gewoonweg niet in mijn aard (spaans he..gaan we weer) en ik tril gewoon altijd. Van boosheid, van angst, uit opwinding, als mijn favoriete schoenenwinkel uitverkoop heeft. Noem maar op. Dus bovenstaande lijkt mij een duidelijk verhaal toch?

Ja. Nou het gekke is….ik ben het toch geworden. Ja vreemd he? Ik hoor u denken. Ik begrijp zelf ook nog niet helemaal wat er gebeurd is. We hadden er een discussie over en voordat ik het wist behoorde het tot mijn “vaste” taken. Het overkomt mij wel vaker merk ik. Met boodschappen doen ben ik de afgelopen 4,5 jaar ook al de pineut geweest. Hmmm…..   Maar goed, maakt niet uit. Ik beschik over tonnen positiviteit (dat dan weer wel) dus mouwen op stropen en gaan. En aangezien een goede voorbereiding het halve werk is had ik , voordat ik bij de dierenarts zou gaan oefenen, een you tube filmpje gevonden waarbij stap voor stap wordt uitgelegd hoe je het beste je hond kunt injecteren. Het filmpje heet: “Swiebertje krijgt een prikje”. Nou , hoe schattig klinkt dat. Precies! Dat vond ik dus ook. Swiebertje is ook nog eens een heel schattig langharig hondje dus het klonk en zag er allemaal erg cute uit allemaal. En ik moet u zeggen; nadat ik het drie keer had bekeken dacht ik (positief als dat ik ben) : “oooooh, valt best mee”.

Werkelijk waar mensen, als ik het filmpje moet geloven duurt de gehele handeling, hou u vast, nog geen 10 seconden! 10 seconden…waar hebben we het over? Dit zou überhaupt de allereerste activiteit in mijn leven zijn wat ik in 10 seconden kan doen. Je checkt de insuline eenheid, prikt de naald in het potje, zorgen dat je net even wat over de aangegeven hoeveelheid heen gaat in verband met overbodige lucht. Je pakt een (nek) plooi en je steekt de naald in het ontstane kuiltje van de nekplooi. Spuiten den de klus is geklaard.

Top! Dacht ik. Zo gaan we het doen.

En een paar dagen later gingen we vol goede moed naar de dierenarts. Ik vond het zelf een prettig idee dat bij Jimi’s eerste prikje de dierenarts even meekijkt en daarnaast wilde ik stiekem een beetje opscheppen over mijn opgedane kennis. (“Kijk eens hoe goed ik mij voorbereid”. Tja…kan het niet helpen mensen. Sorry.)

De nekplooi

Nou, daar gingen we. Hoeveelheid: check. Insuline: check. Spuit gevuld met insuline: check. Nekplooi: (………….), eh…nekplooi?….Juist, waar is dat ding eigenlijk? Kijk, Swiebertje van het filmpje is een soort van langharig hondje met ontelbare plooien. Zo’n hond waar eigenlijk wel twee honden in kunnen qua vel omvang. Jimi heeft geen plooien. Nee echt niet, ook niet bij zijn nek. Hij heeft zelfs geen kin kwabbetje of iets. Niets, nada, niente. Hij zit gewoon heel strak in zijn velletje.

Daarbij kwam ook nog eens dat door al dat gezoek naar een plooi Jimi op een gegeven moment wat geïrriteerd opkeek van: “Ja, eh….ik weet niet wat je allemaal daar aan het doen bent vrouwtje, maar wat je ook van plan was, we gaan het niet meer doen.” Dus…..daar sta je dan met je voorbereidingen en voorwerk. Allemaal gestrand vanwege die ene nekplooi. En daar kwam bij dat Jim ook weigerde om rustig te blijven zitten inmiddels (logisch.) En ik kan toch moeilijk de injectiespuit er als een dartpijl vanaf een afstandje ingooien nietwaar?

‘De grote baas’

Hoe het is afgelopen. Ja , heel vreemd. “De grote baas” alias mijn vriend kon het allemaal niet meer aanzien. Hij wist wonder boven wonder wel meteen een plooi te vinden (zo vreemd…) en door zijn zelfverzekerde en daadkrachtige aanpak had Jimi niet eens door wat er allemaal gebeurde. Voordat hij geïrriteerd kon reageren was het al gebeurd. En we hadden gelijk een nieuw record te pakken. 7,5 seconden! Dus ja, “de grote baas” is de held in dit verhaal. Om de paar weken krijgt Jimi nu van hem een injectiespuitje.  En ik….ik leun tevreden naar achter op de bank. Met aan de ene kant mijn held en aan de andere kant ons allergie-galgo kind. Ik zou zeggen: Missie geslaagd. Alhoewel het toch een vreemd verhaal blijft dat ik die nekplooi maar niet kon vinden……;-)

Groeten van Ampa en een poot van onze galgo : Jimi!