column 25

U leest het goed. Deze keer gaat de column niet alleen over Jimi. Het gaat over Jimi en zijn “vrienden” de huismijten. Alhoewel vrienden…..

Oorontstekingen

Het begon allemaal zo’n anderhalf jaar geleden. Uit het niets. Oorontstekingen! Het ene oor was nog niet genezen of het andere oor begon te ontsteken.  Ik was er altijd vrij snel bij gelukkig maar erg vrolijk werd Jim er niet van. Ik ook niet aangezien er allerlei druppeltjes en zalfjes in zijn oor gedruppeld en gesmeerd moesten worden.  U raad het al; het kwam overal terecht behalve in zijn oor. En zat de substantie dan ook eindelijk in zijn oor begon mijnheer zo hard met zijn kop te schudden dat de zalf vervolgens van de meubels afdroop. Nee mijn dressoir en salontafel hoeven het komende jaar niet met meubelwas ingewreven te worden. Oorzalf werkt ook prima…

Onze windhonden hebben niet alleen een lang maar ook een meer dan uitstekend werkend reukorgaan zoals u wellicht weet. Onze Jimi herkent inmiddels niet alleen de lucht maar ook het doosje waar de oorzalf inzit en begint al te weg te rennen als ik ermee kom aanlopen. Gelukkig ben ik niet voor 1 gat te vangen , al zeg ik het zelf, en ben ik erg behendig geworden in het aanbrengen ervan.

Ik kan vanaf ongeveer een kleine 10 cm afstand het spul zo in zijn oor mikken. Ik ben basketbal carrière misgelopen (al zeg ik het zelf) Michael Jordan is er niets bij. Werkelijk!

Alles leuk en aardig. En met de druppels en de zalf gingen de ontstekingen weliswaar tijdelijk over maar de kern van het probleem daar kwamen we  maar niet achter. Niet alleen had hij last van zijn oren hij kreeg ook last van de zijkant van zijn bek. Zo charmant en gracieus als onze windhonden kunnen zijn zo lomp kunnen ze met hun poten in hun eigen gezicht krabben. Zijn hele bek begon inmiddels open te liggen door al dat gekrab.

Tja, en daar stonden we dan weer bij de dierenarts. Die constateerde een “waarschijnlijke” allergie. Maar welke?

Voedselallergie

“Waarschijnlijk” een voedselallergie. En als dat het geval zou zijn dan “waarschijnlijk” kip en rund aangezien dat met stip de nummers 1 en 2 zijn in voedselallergie-land.  Het waarschijnlijk stelde mij niet echt gerust maar we moesten toch wat. En wisten wij veel in wat voor nachtmerrie wij terecht zouden komen.

U voelt hem al aan komen nietwaar? Laat kip en rund nou net de twee lievelingssmaken van Jimi zijn. Nee echt, hij eet werkelijk alleen kip en rund. Heel soms ,als hij in een gekke bui is , wil hij nog weleens uitwijken naar pens. Maar liever niet, pens was hem toch een beetje te min.

Net zoals konijn, kangoeroe, duif, paard, eend, fazant, lam, zalm, schaap en nog tig andere smaken. We hebben ze allemaal gehad. Ik zeg niet snel dat we alles geprobeerd hebben maar dit keer zeg ik: “We hebben echt ALLES geprobeerd”.

Het was niet te doen. Jimi is van nature al een moeilijke eter. Zoals ik hierboven al omschreef column 25 3lust mijnheer dit en dat niet. En dan lust hij het ene wel maar dan mag er niet van dat andere spul doorheen gemengd worden want oh….als er ook maar een flintertje vlees van een ander merk tussen zit gaat het hele eetfestijn niet door. En oh wee als zijn bak niet schoon genoeg is want dan moet hij het ook al niet meer. Dit geldt ook als er een andere hond uit zijn bak heeft gegeten. Mijnheer draait zijn kop op en weigert een hap te nemen.

Dus dat hele elimineer dieet gebeuren van de dierenarts draaide uit op een ramp. Ik heb het een aantal weken geprobeerd, maar het was niet te doen. Jimi was het, voor de verandering, helemaal met mij eens op dat punt.

Dier Medisch Centrum Amsterdam

Maar goed, en nu?  Feit was wel, Jim zijn klachten werden steeds erger. Naast alle eerdere klachten kwam er ook nog eens jeuk over zijn lichaam bij. Dit was de druppel. Ik werd ’s nachts gewoon wakker van Jim zijn wanhopige pogingen tot krabben. Het was echt zielig. En dus werden wij doorverwezen. Naar de allergie poli in Amsterdam.

En terwijl Jimi vrolijk kwispelend op de achterbank zat (hij dacht waarschijnlijk; “Wat leuk, hebben we weer een GRH-uitje?) hoopte ik op een oplossing. Ik was echt een beetje wanhopig.

En die oplossing kwam er. In de vorm van Dier Medisch Centrum Amsterdam. Ze zouden het eigenlijk Dier en Mens Medisch centrum moeten noemen. Ik weet wel dat ik niet de patiënt ben en dat het niet om mij draait. Maar als je als baasje al anderhalf jaar bezig bent en je er maar niet achter komt wat er met je hond aan de hand is dan ben je op gegeven moment toch een beetje aan het einde van je latijn. En ik voelde mij ook alsof ik gefaald had. Want Jim had nog steeds last van allerlei klachten. Sterker nog, het werd alleen maar erger.

En hoe naar ik zo’n allergietest ook voor hem vind, het allergie dieet elimineer systeem werkte gewoon niet voor ons. Deze Beverwijkse windhond is nu eenmaal een Michelin ster fijnproever.

(heeft hij niet van mij overigens, ik ben net zo’n vuilnisbak. Ik eet alles , overal)

De allergietest

Na de bloedtest volgde de allergie test. 22 prikjes. De eerste 8 gingen nog wel, nummer 9 t/m 17 waren een stuk minder leuk en bij de laatste 5 begon hij steigeren als een klein paard. Petje af voor de dierenarts en haar assistent. Ze blijven kalm en  vriendelijk terwijl ze ondertussen zo goed en snel mogelijk de test probeerden af te ronden.

Tja, en wat daaruit kwam…..3 soorten huismijt. Daar is hij dus allergisch voor. Terwijl ik in column 25 2mijn hoofd ons stoffen bankstel en de slaapkamer vloerbedekking al uit ons huis aan het verwijderen was blijkt er nog een tweede oplossing te zijn.

Men kan namelijk op basis van de allergieën een speciaal soort anti stofje maken. Een soort van insuline zeg maar. In het begin moet dit elke week bij Jimi worden ingespoten, daarna om de 2 weken, 3 weken, een maand enz. enz.

Aangezien we niet elke week naar Amsterdam kunnen rijden voor een prikje van 10 seconden is het gebruikelijk dat de eigenaar dit zelf doet. …..SLIK….. dat ben ik dus.

Had ik al verteld dat ik niet tegen naalden kan?  En stel dat ik mis prik? Of dat Jimi plotseling beweegt en ik mijzelf prik? Of dat Jimi een hekel aan mij krijgt?

En terwijl ik een beetje moedeloos vooruit kijk loopt Jim vrolijk door de behandelkamer.  Met een mooi geschoren vierkantje op zijn lichaam waar  allerlei gekleurde stipjes op staan.  Hij is helemaal in zijn nopjes aangezien hij allerlei heerlijke luxe hondenkoekjes van de aardige dierenarts krijgt. De 22 allergie-prikjes zijn , blijkbaar, alweer helemaal vergeten.

Ach, voorlopig is het nog niet zover. De insuline moet nog gemaakt worden en de dierenarts zal mij leren hoe het moet. Als je van een afstandje oorzalf in een oor kunt krijgen dan moet dit toch ook te doen zijn?

We houden jullie op de hoogte hoe het allemaal afloopt. Voor nu in ieder geval;

Groeten van Ampa en een poot van onze galgo : Jimi!