Een van de eerste dingen waar ik mij mee bezighield voordat Jimi bij ons kwam was: Wat doe ik met hem als ik een dagje niet thuis ben? Waar laat ik hem als ik naar mijn werk moet?

Ik heb het grote geluk dat ik meestal thuis werk. Maar hoe flexibel mijn werk ook is…. Ik moet af en toe toch echt mijn gezicht op kantoor laten zien.

Meenemen is helaas geen optie. Ik heb ooit eens in slaapdronken toestand in de vroege ochtend met spoed mijn honden moeten uitlaten. Er was een noodgeval op het werk. Dus alles moest snel snel . Dus hup, mijn oude trainingsbroek aan, haar in een knot en gaan. “Omkleden doe ik zo wel”, dacht ik nog. Ik sta nog geen 5 minuten buiten terwijl ik mij opeens bedenk : ” Heb ik mijn huissleutels wel bij me?” Neeeee! Nee, nee, nee! Die rotdingen lagen dus nog binnen. Ik sta buiten , met 3 honden, ongewassen, haren die alle kanten op pieken en als klap op de vuurpijl… met mijn prachtige , ” Tokkies” trainingsbroek en “Lets get wild” t-shirt aan. Het was echt verschrikkelijk. Mijn vriend was al weg en ik moest over een uur op mijn werk zijn.

Wat doe je dan? Dan neem je ze maar mee. Een groot succes was het niet. Terwijl ik in bespreking was hoorde ik Jimi gedurende de HELE bespreking blaffen. Ik voelde mij al niet zo op mijn gemak in mijn, weliswaar lekker zittende maar o zo afschuwelijke, trainingsbroek. Echter het steeds harder wordende geblaf was ook niet echt goed voor mijn zenuwen. Mijn HR manager kwam mij na een half uur halen. Met een knalrood hoofd en kloppende halsslagaders. “Hoe ik het in mijn hoofd haalde om bla bla bla”. Ik zal u de rest van de tirade besparen. Donna had in een half uur de koffiekoekjes voorraad soldaat gemaakt en Sidney was spoorloos. Jimi sjeesde door de gangen en mijn collega’s waren volledig afgeleid en hadden totaal geen oog meer voor rinkelende telefoons of andere HR-zaken.

Ik herhaal: het was geen succes!

Mocht ik ooit de hoop hebben gehad dat ik in de toekomst wellicht mijn honden mee zou mogen nemen naar kantoor dan was die kans , sinds de desbetreffende “ik ben mijn sleutels vergeten dag” definitief van de baan. Vooral omdat Jimi zich ook maar bleef opdringen aan mijn manager. Heel gênant om je hond continue bij je baas te moeten wegtrekken omdat hij maar aan zijn kruis bleef snuffelen.

ampajimi_022bIk had ooit weleens een advertentie gelezen van een uitlaatservice en besloot mij daar wat meer in te verdiepen. Jimi is toch niet zomaar een hond. En toentertijd was het nog een echte galgo puber dus ja…enige ervaring met windhonden of pubers was wel gewenst.

Nou, ik ga u vertellen… ook dit verhaal was geen succes!

A: Heeft u ook ervaring met windhonden ?
reactie 1: Wat voor honden?
reactie 2: Die hele snelle bedoelt u?
reactie 3: Ja, die haze honden ja, die ken ik wel. Dat zijn toch die hele kleintjes?
reactie 4: Die luisteren toch nooit? Nee, die “doen” wij niet.

A: En honden die in de pubertijd zitten? Heeft u daar ervaring mee?
reactie 1: He? Pubers?
reactie 2: Ja zeker, dat gedrag negeren wij gewoon.
reactie 3: Ik heb geen idee of we momenteel puber honden in de groep hebben. Anneke… (zijn vrouw werd erbij gehaald) hoe oud is Bassie? “…..” 11? En Jackie? En Goofy? (een kleine 15 minuten later en 20 hondennamen verder) O, mevrouw nee, we hebben geen ervaring met pubers.
reactie 4: Nee wij “doen” geen pubers. Die luisteren nooit.

A: Hoe groot zijn u hondengroepen gemiddeld?
reactie 1: Huh? Hoezo?
reactie 2: Nou, gemiddeld een hond of 8 maar op een drukke dag zijn het er al gauw 10 of 11. Maar ja, die kleintjes tel ik dan niet echt mee.
reactie 3: eh…6. (Anneke op de achtergrond:….9!!) Oh nee, 7. (Anneke op de achtergrond: NEGEN!!!!!!) Nee toch 9. . Maximaal 9. Echt waar!
reactie 4: Ik loop 1 op 1. Honden in groepen luisteren namelijk altijd zo slecht.

Ik heb alle hondenuitlaat diensten gebeld die week en er bleven er uiteindelijk 2 over. Helaas, het is nooit tot een officieel huisbezoek gekomen want deze mensen kwamen om in het werk. Een wachtlijst was het enige wat zij mij konden aanbieden. (Ik wacht nog steeds…)

Via het windhondenforum kwam ik op het spoor terecht van “de hondenopvang”. Nooit geweten dat het bestond maar ik vergelijk het zelf altijd met een soort honden-creche. Je levert je hond rond een bepaald tijdstip af en je haalt hem weer op een afgesproken tijdstip op. Hij wordt uitgelaten, hij is niet alleen, hij krijgt aandacht……….fantastisch!!!

Maar ja, vind er maar eens 1. Ik was eigenlijk op zoek naar een soort kloon van mijzelf maar dan nog beter zeg maar… Ik kwam tot een onmogelijk eisenpakket.

Eisen:

  • Windhondenervaring;
  • Het liefst samen met andere windhonden;
  • Jimi moet wel op de bank mogen;
  • Jimi moet veel liefde en aandacht krijgen;
  • Het liefst iemand die heel veel weet over honden;
  • Iemand die niet in paniek raakt, stressbestendig is en toch nog steeds lief blijft;
  • Je moet met een gek hoog stemmetje kunnen praten want dat vindt Jimi zo leuk;

En nog zo’n 300 eisen zeg maar.

Maar ik moet vooral het gevoel hebben dat het klikt. Ik geef toch mijn kostbaarste bezit tijdelijk een dagje in bruikleen uit en ik kan achteraf niet echt aan mijn hond vragen: “En? Hoe was?” Nou ja, het kan wel, maar ik krijg natuurlijk geen antwoord.

En weet u lieve lezers? Het is mij gelukt! Ze heet Lilian. Ze woont in Amstelveen. Vlakbij mijn werk. Ideaal, want ik kan zo doorrijden. Ze heeft 3 waanzinnig mooie en lieve podenco’s. Ze is gedragsdeskundige en ze is heel heel lief. Ze kan gekke stemmetjes opzetten en ze heeft allerlei schattige koosnaampjes voor de honden zoals “smurfenkontjes” enzo.

Jimi mag op de bank, bij Lilian op schoot. Hij mag, bijna, alles. En wat ik heel bijzonder vind… Jimi kan redelijk met katten overweg als hij bij haar is. Als ik op straat met hem loop eet hij ze bijna op maar bij zijn tweede moeder gaat het goed.

Je zou kunnen concluderen dat ik eigenlijk een kruising heb gevonden tussen mijzelf, The wizzard of Oz (Lilian moet wel over magische krachten beschikken. Jimi is nooit ondeugend bij haar en luistert altijd!) en een soort moeder Theresa van de honden. Met andere woorden; ik heb hier de jackpot in handen. Ik ben in staat om haar te adopteren.

En Jimi? Die vermaakt zich prima als hij uit logeren gaat. Hij speelt met zijn podenco’s vriendjes. Af en toe komt hij een knuffel en een kus halen bij zijn oppasmoeder. Hoe ik dat allemaal zo goed weet? Op haar Facebook pagina plaatst ze gedurende de dag foto’s en filmpjes van haar oppashonden. Dus als ik tijdens mijn werkdag een beetje heimwee heb of Jimi mis, kan ik toch nog even naar hem kijken. Zo leuk!

En op de lange termijn heb ik er ook nog eens profijt van. Eén dag naar zijn oppasmoeder staat gelijk aan twee dagen rust. Jimi is kapot als hij weer thuis is. Hij sleept zichzelf naar ons bed en kruipt onder de dekens. Soms wil ik nog even kroelen of tegen hem aan kletsen. Terwijl ik hem aai valt hij dan, half zittend, al bijna in slaap.

Welterusten Jimi! Droom maar lekker over je oppasmoeder en je podenco vriendjes.

Groeten van Ampa en een poot van onze galgo: Jimi!