Lieve Saar. Wat is ze welkom bij ons. Eind september is Max, onze teckel van 16 jaar ingeslapen. Tina, de podenco van 11 jaar, de hond die eigenlijk niet zo veel speelde op de hei met andere honden, wachtte sindsdien op iedere hond die in haar zicht was om mee te spelen.

Nooit van haar leven de enige hond in huis geweest. Ja, dat is wennen. En Gijs de kat is dan toch niet hetzelfde. Ons plan was om in januari 2019 rond te kijken naar een andere podenco. Van een jaar of 6.

Maar ja, dan zie je zo’n lieve podenco van net geen 2 jaar die een huisje zoekt. Dan kun je natuurlijk niet wachten! Wij in ieder geval niet. De volgende dag zijn Tina en ik meteen gaan kennismaken met Saar. Even iets anders dan Tina, want Saar is een jonge blom! Een vrolijke spring in het veld. Wat een energie! De kennismaking ging heel goed.

En zo hebben we Saar drie weken geleden opgehaald voor haar thuis-voor-altijd.

Saar is niet zo’n bange hond. Echter, onder die vrolijkheid schuilt wel een onzeker hondje. En een hondje dat bang is iets tekort te komen. Dat is de afgelopen weken steeds beter te merken. En dat mag er natuurlijk allemaal zijn. Dit is wat Saar op dit moment met zich meedraagt. Zo merkten we ook dat na een week de onstuimigheid ook minder werd en dat Saar veel ging slapen. Alsof de adrenaline van alle nieuwe dingen minderde en zij haar rust ging vinden.

In het bos en op de hei ging ze al na één week los. Wat speelt ze heerlijk met andere honden! Geweldig om te zien. Dat is echt genieten.

Na zo’n drie weken luistert ze minder goed naar ons: ze vindt haar draai en gaat haar eigen gang. Nu is het voor ons dus echt tijd om aan de bak te gaan! De wen-weken zijn langzaamaan voorbij. Want een lieve viervoeter die amper in een huis heeft gewoond, mag nog heel veel leren. Feitelijk snapt ze geen woord van wat je bedoelt.

Maar wat pakt ze dingen snel op: wachten bij het naar buiten gaan tot ze mag, wachten bij de stoep, niet in de keuken komen zeuren, precies weten wanneer we naar buiten gaan, met een botje niet op de bank, noem maar op.

Het gaat erg goed. Lekker in haar mand met een kluif, of enorm knuffelen. Ze loopt al niet meer continu achter je aan in huis. Ze vindt al rust met zichzelf.

En dat ik een aantal nachten op de bank heb geslapen omdat het toch wel even duurde voordat ze niet meer bij ieder nieuw geluidje ging blaffen, dat geeft echt niet! Zo heerlijk om een band op te bouwen. Om met twee knappe vrouwen te wandelen. Want wat zijn ze geweldig leuk!

En dat het geduld vraagt, dat wisten we: we hebben niet een ongeschonden makkelijk puppy in huis. Maar een malle leuke lieverd! Die ons nog vele leuke jaren en liefde zal geven.

Welkom Saar!