Ik ben Sultan, al wat ouder, maar nog erg vitaal en een enorme kindervriend.

 

Al meer dan een jaar zit ik geduldig op u, mijn adoptiegezin, te wachten in de shelter. U hebt mij vast per ongeluk (nog) niet gezien. Ik heb al wat grijze haartjes, maar dat zijn wijze haren natuurlijk. Ik heb het goed met alle vrijwilligers hier, maar er kan toch niets tegen mijn eigen gezin op?

Wat ik hier het meest van alles mis is kinderen om me heen. Ze zijn zo lief en omdat ik geen pup of puber meer ben, heb ik alle geduld van de wereld met hen. Kinderen zijn zo heerlijk spontaan en openhartig. Ik ben dol op hen. Mag ik met uw kinderen komen spelen? Ik wacht al zo lang. Leest u hier meer over mij.