Hallo Galgo-liefhebbers,

Mijn ervaring met Galgo’s is min of meer door toeval tot stand gekomen. Mijn vrouw had in 2015 bedacht dat ik wel een hond voor mijn verjaardag zou willen hebben. Op dat moment hadden we een King Charles Spaniel die door het overlijden van onze zwarte Labrador wel een vriendje kon gebruiken. In de buurt van Zwolle zat een groot asiel waar we kennis hebben gemaakt met Thor. Thor was samen met zijn broer Ares 2 dagen eerder uit Madrid gevlogen en in het betreffende asiel terechtgekomen. Thor en Ares waren Galgo-Mastin mixen en ongeveer 7 maanden oud. Het klikte goed tussen Thor en onze Cavelier King Charles Spaniel dus direct de hond mee naar huis genomen. Het was vreselijk slecht weer onderweg terug naar huis. Thor sliep als een roos op de achterbank. Wat een rustige hond, dachten we nog.

Eenmaal thuis hebben we Thor omgedoopt tot Pablo. Dat vonden wel een passende Spaanse naam. We konden op dat moment niet bedenken dat Thor wellicht een beter passende naam was……Na ca. een week was er weinig over van het beeld “rustige hond”. Pablo bleek een enorm lieve, maar zeer onrustige hond met de nodige issues. Ik werd daarbij niet geholpen door het ontbreken van kennis en kunde om dergelijke honden op juiste wijze op te voeden. Pablo droeg zijn halsband nog waarop “Galgos112” stond. Al snel contact gelegd met de dame die Pablo en Ares in Spanje van straat had gered. Zij was voorzitter van deze organisatie en toevallig op vakantie in Valladolid, ten noordwesten van Madrid. Zij kwam de honden tegen welke sterk vermagerd en volledig onder de teken al geruime tijd rondzwierven. Zij heeft ze gered en tijdelijk bij een shelter geparkeerd totdat ze zelf ruimte had in haar shelter. Van daaruit zijn de honden uiteindelijk in Zwolle terecht gekomen. Zij vermoedde dat de combinatie Galgo x Mastin voor jacht of hondenren ”sport” niet snel genoeg is en dat dit de reden was dat ze gedumpt werden. Meer en meer viel het gedrag van Pablo op zijn plaats. Juist in de periode dat opvoeding van belang is, is dat niet gebeurd. Verder is een Mastin Espagnol qua karakter een totaal andere hond dan een Galgo. Een Mastin is een erf hond met een heel sterk karakter. Sommige mensen zouden dit koppig of eigenwijs noemen. Ik vind ze geweldig. Een complicerende factor was dat Pablo grotendeels het uiterlijk van een uit de kluiten gewassen Galgo had, maar dan wel 1-tje die 6 x per week naar de sportschool ging. Altijd weer die onrust, slopen, mensen omverlopen, verlatingsangst in combinatie met een hoog energieniveau. Later leerden we van onze dierenarts dat er veel angst gerelateerde problemen kunnen ontstaan door de te vroege castratie waardoor belangrijke hormonen ontbreken. Fototoestellen, afstandsbedieningen, banken, voordeuren en wat al niet meer moesten het ontgelden.

Mijn vader brak 9 ribben, een schouderblad en liep een klaplong op toen Pablo met hem achter een kat aanging en hem tegen een boom parkeerde…….De minder leuke momenten werden afgewisseld door hilarische momenten. Pablo was een soort clown en had al snel de lachers op zijn hand.

Uiteraard hebben we professionele hulp gezocht en gevonden. De training had veel meer betrekking op het baasje dan op de hond. De trainer zei “je moet af en toe durven dansen”. Hij bedoelde dat je resultaatgericht, proefondervindelijk en “out of the box” te werk moet gaan. Wat leuk om intensief met je hond bezig te zijn en ondertussen veel te leren. Pablo vond de training ook heel leuk. Zaterdagmorgen vloog hij naar de auto om achterin te springen. Dit was ons momentje van de week. Verder gingen we minimaal 3 x per week een heel eind joggen of fietsen. Dat ging goed zolang er niet te veel katten en konijnen in de buurt waren.
Het heeft lang geduurd voordat we Pablo in het gareel hadden en dat we Pablo konden “lezen” om eventuele problemen te voorkomen. Letterlijk bloed, zweet en tranen, maar het resultaat was uiteindelijk (na 2,5 jaar) een zeer tevreden, redelijk evenwichtige en gelukkige hond. Pablo ging mee op vakantie, kon inmiddels goed in een restaurant, op een terras en prima in een vakantiehuis. Het was tijd om te gaan genieten. Helaas mocht dit niet lang zo zijn. Pablo werd tijdens onze laatste vakantie in Duitsland ziek. Het bleek een kanker-gerelateerde ziekte waardoor we uiteindelijk 6 November 2018 afscheid hebben moeten nemen. Pablo werd niet ouder dan 4 jaar.
Wat voelde dit onrechtvaardig. Een lang en gelukkig hondenleven lag in het verschiet, maar helaas.

Als we de “Pablo-film” terugdraaien moeten we vaststellen dat we zonder enige informatie over het ras aan Pablo zijn begonnen. We waren niet goed voorbereid op wat er allemaal op je afkomt met een hond met rugzak. Dat nam niet weg dat we hem niet hadden willen missen en dat er veel geleerd is. Ook hebben we hem een goed, maar helaas kort leven kunnen bieden. Het is nooit de schuld van de hond. Het was het meest optimale dat haalbaar was en menigeen had de hond na 3 weken of eerder al retour asiel gestuurd. Het was goed zo…..
Wat nu? Eerst maar eens leren om met het verdriet om te gaan. Al gauw bleek voor mij dat het Galgo-verhaal nog niet over was. Het voelde niet goed om slechts zo kort een (kleine) bijdrage te kunnen leveren aan het Galgo-leed in Spanje……
Begin 2019, had mijn vrouw inmiddels wel door dat een volgende Galgo langzaam maar zeker onvermijdelijk werd. Samen hebben we urenlang op internet gekeken naar verschillende Nederlandse en Spaanse stichtingen die zich met hart en ziel inzetten voor de Galgo. Iedere keer opnieuw kregen we bij Greyhound Rescue Holland en Galgo en Familia een goed gevoel. De informatievoorziening is goed, het is goed georganiseerd en er is een constant voelbare passie voor de missie waar duidelijk in geloofd wordt. Er zijn geen “hallelujaverhalen”. Zowel de plezierige eigenschappen als ook de issues van honden worden benoemd. Je kunt ook maar beter duidelijk zijn want als dingen te erg tegenvallen zie je de honden weer snel verplaatsen naar gastgezinnen. Dat kan niet de bedoeling zijn.
Wij waren op zoek naar een wat oudere hond. Oudere Galgo’s zijn in feite kansloos als het gaat om adoptie. We hebben 10-tallen honden bekeken en iedere keer kwamen we bij Agustín terecht. Agustín is een brindle reu van ca. 8 jaar oud met prachtige veelzeggende ogen. Hij werd gevonden op straat in Sevilla en had het geluk dat een dame haar over hem ontfermde. Hij mocht zelfs enige tijd in haar huis verblijven totdat een plek vrijkwam in een nabij shelter. Dat Agustín een onwaarschijnlijk geluk heeft gehad dat hij bij Galgos en Familia terecht is gekomen, bleek toen ik hem daar mocht gaan halen…
Via de website van GRH het aanvraagformulier ingevuld. Al dezelfde dag kregen we bericht van een vrijwilliger en werd een huisbezoek ingepland. Vrij snel daarna vond het huisbezoek plaats.

Hierbij vindt een gesprek plaats met een vrijwilliger van GRH en wordt de woning en het huis bekeken waar de hond uiteindelijk terecht komt. Met name de tuin en omheining zijn van belang. Een Galgo springt met gemak over een hoge omheining dus hier wordt aandacht aan besteed. En er mogen natuurlijk geen mogelijke gevaarlijke situaties zijn. Ik wist zeker dat het huisbezoek positief zou zijn, maar toch….. Gelukkig was het oordeel positief. Tijdens het huisbezoek had ik aangegeven dat ik Agustín graag zelf zou ophalen bij de shelter in Spanje. Dat behoorde tot de mogelijkheden.
Dan volgt een periode van wachten. Wat duurt wachten lang als je weet dat er ver weg een lieve hond rondloopt die uiteindelijk een huisgenoot gaat worden. Tijdens het wachten hebben we diverse filmpjes en foto’s ontvangen van de vrijwilligers van GRH en Galgos en Familia. Dit hebben we enorm gewaardeerd. Het wachten duurde langer dan gebruikelijk omdat tijdens onderzoek door een dierenarts bleek dat Agustín Rickettsia had. Rickettsia is een mediterrane ziekte die niet levensbedreigend is maar wel behandeld moet worden voordat de hond vervoerd mag worden. Dus Agustín moest een medicijnkuur ondergaan en na enige tijd werd er opnieuw getest op aanwezigheid van de ziekte in zijn bloed. Gelukkig had de kuur aangeslagen dus vanaf nu konden afspraken gemaakt gaan worden om Agustín te vervoeren.

Op 25 en 26 februari zou het gaan gebeuren. Wel vreemd dat ik me met 48 jaar levenservaring een hele week gevoeld heb zoals een klein kind de avond voor Sinterklaas….. Het deed me blijkbaar meer dan verwacht. In overleg met GRH de vliegtickets geboekt en 2 plekken in het ruim voor de honden. Ik werd namelijk gevraagd om een 2e hond mee te nemen. Deze hond was voor een vrijwilliger van GRH en moest wegens allerlei vervelende omstandigheden snel naar Nederland. Zo gezegd, zo gedaan. Nu alles rond was ook een hotel geboekt. Vervolgens werd ik via WhatsApp gekoppeld aan een Spaanse dame van Galgos en Familia. Deze dame zou me op 25 februari ophalen in het hotel en naar de shelter brengen zodat ik Agustín kon ontmoeten en eens kon rondkijken.
De ontmoeting met Agustín was om nooit te vergeten. Wat een lieverd. Heel rustig kwam hij op me af en bleef de gehele tijd bij me met zijn kop tegen mijn benen aangedrukt. Agustín ging dubbel aangelijnd mee en we konden rondom de shelter onze eerste wandeling maken. Wat voelde dat goed en het leek alsof we dat al jaren deden.
De honden bij Galgos en Familia hebben allen een ruime kennel met zachte manden, kleden en een warmtelamp. De meeste honden zitten samen in een kennel maar soms ook met z’n drieën. Alle honden krijgen een jas want ook in Spanje kan het koud zijn. Verder lopen de honden per dag geruime tijd los in zogenaamde patio’s. De patio’s zijn zo ingericht dat de honden die goed met elkaar overweg kunnen, bij elkaar in de patio loslopen. Er staan dus borden met namen bij iedere ingang van een patio. De pups zaten apart in een kantoor.

Einde van de middag, de honden liepen nog los en werd het tijd om te eten en naar de kennel te gaan. Dat is hard werken voor de vrijwilligers. Ca. 40 honden vanaf de patio’s naar de kennels brengen, jasje aandoen, even “quality time” met iedere hond, schoon water, voeren en niet te vergeten afwassen. Daar komt bij dat sommige honden medicijnen gebruiken en speciale medische aandacht nodig hebben. Iedere dag weer opnieuw, meerdere malen per dag. Wat een passie en wat een “geoliede” organisatie. Deze vrijwilligers staan volledig in het teken van onze honden. De honden hebben het fijn en dat is voldoende voor de vrijwilligers. Best emotioneel om te ervaren…..
Toen alle honden gegeten hadden en in hun kennel zaten, was het tijd om weer naar het hotel te gaan. Opnieuw wachten, maar nu nog maar even…. De volgende ochtend vroeg de taxi naar de luchthaven van Malaga genomen. Bij de incheckbalie kennis gemaakt met de dame die Agustin kwam brengen en gereed had gemaakt voor vertrek. Het geeft helemaal niets als je geen Spaans spreekt. Ze legde uit “Muchos, muchos pipi, kaka no”. Dat liet niets aan de verbeelding over. Nog maar even een appje gestuurd naar huis dat handdoeken, een vuilniszak en veel water wellicht wel handig is om mee te nemen naar de luchthaven van Rotterdam…. Bij de incheckbalie ook nog kennis gemaakt met 2 dames van Galgos del Sur. Zij kwamen Damaris, de andere Galga brengen. De honden inchecken ging heel makkelijk. Ik had een hoop “gedoe” verwacht, maar blijkbaar gebeurt dit zeer regelmatig.
Bij de gate zag ik nog net dat de honden het voorste ruim van het vliegtuig “ingleden”, het zoveelste emotionele moment, om nog maar niet te spreken van de aankomst in Rotterdam.
Bij aankomst in Rotterdam stond het ontvangstcomité al te wachten. Drie vrijwilligers van GRH en mijn vrouw met Sophie, onze Bosnische adoptiehond. Damaris mocht als eerste uit haar reisbench en maakte het goed. Daarna was Agustín aan de beurt. Sophie en Agustín konden het direct goed vinden; niets aan het handje….. Afscheid genomen van de vrijwilligers en op weg naar huis. Eindelijk!!!

Eenmaal thuis tilde Agustín direct zijn rechter achterpoot op en besloot aanstalten te maken om zijn toekomstige territorium te markeren. Hij was dus duidelijk niet zindelijk, zoals te verwachten was. Onvoorstelbaar, maar dit was met een paar truckjes binnen 2 weken volledig onder controle. Agustín had direct een vaste plek uitgekozen. Een lekkere sofa, dichtbij het raam zodat iedere zonnestraal van hem is. De eerste maand heeft hij ca. 20 uur per dag geslapen en bracht vrijwel alle tijd op zijn sofa door.
Inmiddels zijn we 2 maanden verder en kunnen vaststellen dat Agustín een vreselijk lieve, evenwichtige, aanhankelijke en wijze hond is. Hij heeft duidelijk levenservaring en is binnen afzienbare tijd van een jachthond tot huishond verworden. Dat gaat hem prima af. Agustín, Sophie en Bubbles (Cavalier King Charles) hebben het goed, rennen in de tuin en slapen vooral heel veel.

Onze hondentrainer kwam erachter dat Agustín ooit een tatoeage in zijn oor had. De resten waren nog een beetje zichtbaar. Door de tatoeage liep een flink zigzaglitteken. Na 8 jaar bewezen diensten had zijn voorgaande “baasje” voor de zekerheid nog even de tatoeage verwijderd voordat hij op straat gegooid werd. Stel je voor dat hij traceerbaar is. Ook het ontbreken van de wolfsklauwen zet je aan het denken…. Hoe hebben ze dat dan gedaan? Verder kan Agustín niet blaffen zoals iedere andere hond. Zijn blaf is behoorlijk hees, het is meer kuchen dat hij doet. Ook hier is wel een vervelende theorie aan te koppelen, maar het hoeft gelukkig niet meer….

Het moment dat Agustín met onvoorstelbaar groot geluk van straat geplukt is, is het moment dat zijn goede nieuwe leven begon. De dame van Galgos en Familia die Agustín in Sevilla heeft opgehaald en naar Malaga heeft gebracht, heb ik ook ontmoet. Zij gaf hem zijn mooie naam. Bij Galgos en Familia is je echte bestaan begonnen, lieve vriend. Vanaf nu besta je. Wij hebben dan ook besloten zijn mooie Spaanse naam te behouden. Agustín is nu veilig in Nederland en gaat een fantastische tijd tegemoet. En wij genieten met volle teugen.