Op 30 september vorig jaar moesten wij helaas afscheid nemen van onze galga Lily. Ze mocht maar 3 jaar bij ons wonen, maar wat een indruk heeft dit meisje gemaakt. En wat misten we haar. Wij bleven achter, podenca Andorra, en een klein muis genaamd Suus, een Portugese podengo.

Raar voelde het.

Mijn beste vriendin heeft vaak honden in de pleeg en daar was dan Zusje. We hadden haar al gezien en meegemaakt en moesten stiekem lachen om wat ze allemaal uithaalde daar in huis. Deuren maakte ze open, om buiten te komen, om binnen te komen, het maakte Zus niet uit. De vuilnisbak werd grondig uitgeplozen als je even niet keek. Grappig vonden wij, dat waren wij niet gewend. Onze Lily van 11 was de rust zelve… niet 1 keer in die 3 jaar heeft ze iets gedaan wat niet mocht of stuk gemaakt.

Wij wilden geen hond meer erbij, wat een verdriet, het overspoelt je gewoon.

Mijn vriendin kwam op bezoek, en zoals gewoonlijk bracht ze haar opvanghondje mee. Toen ze weer naar huis gingen samen dacht ik nog, jeetje wat een prachtig hondje, en wat een mega lange staart heeft ze en wat loopt ze mooi. Verder niet… haha.

En toen ging manlief een weekendje weg. En ik mocht logeren bij mijn vriendin, hondjes mee. We gingen meteen ‘s morgens op pad met de auto, Zus ging ook mee. Ik denk dat het 5 minuten geduurd heeft, toen waren daar de vlinders. Verliefd! Tot over mijn oren. Oh jee wat nu?

Gewoon regelen; man omkopen met heerlijk eten en wat extra aandacht, en zo kwam op 20 december 2018 Zus in ons leven. Zus en Suus is niet handig, dus haar naam is Bibi geworden. Bibi Naomi.

Het bleek dat Bibi moeilijk alleen kon zijn en ze had een reputatie van nou ja ik zal het maar zo zeggen, soort van slopen…daarom begonnen we met een bench.

Ik werk in de ochtend, dus met de buurvrouw besproken dat zij de eerste maanden zo’n beetje de ochtend een aantal uren bij de honden zou gaan zitten. Bibi vond het helemaal niks in de bench. Huilde, blafte, piepte, hopte mét haar bench naar de vitrage en overgordijnen en verscheurde die. Een mooie Scandinavische deken…de bench in getrokken en verscheurd in de korte tijden dat ze alleen was in huis (met de andere honden). De buurvrouw kon niet de hele ochtend erbij zitten.

Nieuw idee, de grote kamerbench van mijn vriendin. Heeft ze meer ruimte, moest wel wat aan verbouwd worden, want daar zit geen dak op natuurlijk. In het weekend alles opgemeten, mooie platen besteld, vastgemaakt. Zo de Bibi Cave kon maandag meteen gebruikt worden.

Inmiddels had ik een camera gekocht zodat ik kon zien hoe het ging en of ze veel blafte of huilde.

Op maandagochtend keek ik vanaf mijn werk via de camera de kamer in, wat zag ik tot mijn verbazing…. Bibi liep op het aanrecht, de kamerbench keurig gesloten…

Ik moest nog even op mijn werk, en hield haar angstvallig in de gaten, zag haar rondlopen.

Thuisgekomen kwam er een heel blij ei op me aflopen! Niets stuk gemaakt, alles stond op zijn plek. Hè????

Meteen ‘s avonds de kamerbench afgebroken. Wat was ik opgelucht, dit moest goed komen! Dit moest gewoon goed komen.

Van de stress was ik de afgelopen weken zelfs 5 kilo afgevallen, kan geen kwaad want kilo’s zat, maar toch, zo erg zat ik ermee, en nu, ik kon het wel van de daken schreeuwen! We hebben een dooooorbraak!

De volgende ochtend dus alles Bibi-proof gemaakt, tenminste een beginnetje, want ik wist nog niet wat ons te wachten stond. En ook weet je eigenlijk niet wat voor rommel je allemaal in mandjes op planken bewaart. Nou daar waren we wel snel achter.

Voor de zekerheid had ik Bibi haar korfje omgedaan. En zo ging de week voorbij, met iedere dag een nieuwe verrassing. Alle mandjes zijn van de planken afgehaald, dus ik kon meteen goed opruimen als ik thuiskwam.

Je zou zeggen, doe dan de deur naar de berging dicht. Nou, Bibi maakt alle deuren open, en omdat ze haar tracker toch nog om had overdag, en ik dan weer bang was dat ze zich op zou hangen aan de deurkruk, de deuren maar open.

Traplopen kan ze ook. Wat als ze op bed plast…ook daar weer wat op gevonden, een picknickkleed met plastic aan de onderkant op bed, Bibi haar sprei erover, bundeltje kleding van mezelf, ik kon zien dat er goed gebruik van werd gemaakt.

Na een week stopte ze met het overhoop halen van de mandjes, ze wist wat er in zat waarschijnlijk. Wel bleef ze op het aanrecht lopen, als een poes!

En dat blijft ze doen, het aanrecht op, op zoek naar lekkere dingen. Ik heb nog nooit zo’n opgeruimd huis gehad als nu in ons Bibi tijdperk.

We zijn inmiddels bijna 3 maanden verder. Bibi is een droomhond! Ze is ontzettend slim, meegaand, nieuwsgierig, blij, gezellig. Ze gaat perfect om met onze ietwat vreemde podenco die van de funpolitie is. Ze speelt met de kleine podengo en doet hééél voorzichtig met haar. Suus is maar 5 kilo, dus dat moet ook wel.

Bibi eet alles, fruit, komkommer, tomaatjes alles vindt ze heerlijk en ze geniet overal van.

En hoe ze er ook op gericht is of er iets op het aanrecht ligt, zo braaf ligt ze gewoon in haar mand als we aan het eten zijn. Niets schooien of wat dan ook. Dat is toch apart. Terwijl Andorra de podenca je indringend blijft aankijken net zolang tot je zwicht, ligt Bibi heerlijk te luieren.

We zijn een eind gekomen, vorige week zijn we zelfs haar korfje vergeten om te doen. Het gaat allemaal goed!

De toekomst ziet er geweldig uit. We hebben leuke dingen in het vooruitzicht. We gaan vaak naar de pleegmama van Bibi waar ze heerlijk kan rennen. Later in het jaar gaan we op cursus is het plan en ook nog op vakantie. Maar bovenal lekker thuis van elkaar genieten, van het gewone leven, samen!

Update 5 juli 2019

Bibi is nu ruim een half jaar bij ons en ondeugend is ze nog steeds. Maar ze is een wereldhond!

Ja ok, ze steelt wel en staat nog weleens op tafel of op het aanrecht, maar wie niet… 😊

Ze is mijn schaduw, de liefste schaduw die je je maar kan wensen. Wij zijn zo gelukkig met haar.

Caroline Clasen