Zo’n 13 jaar geleden kwamen wij voor het eerst in aanraking met Greyhounds Rescue. We liepen samen op een hondententoonstelling en daar was GRH met een kraam. Het sprak ons enorm aan en we gaven ons op als donateur.

We hadden altijd al honden, maar de (Spaanse) windhond kenden we nog niet, hoewel daar snel verandering in kwam. We werden vrijwilligers en we deden van alles voor GRH. Toen begonnen we ook als pleeggezin.

Een tijd later kregen we een telefoontje. Of we een lief teefje konden opvangen. Ze was namelijk op de snelweg gevonden door Remco van Spronsen en sprong in zijn auto. Natuurlijk zeiden we meteen ja en zo is Nevada in ons leven gekomen.

Ze was zo lief, zo makkelijk. Ze kroop al bijna vanaf het eerste moment in ons hart. Laten gaan was er dus niet bij en we mochten haar gelukkig adopteren. Er is nog nooit één seconde geweest in alle jaren dat ze bij ons mocht zijn dat we spijt hebben gehad van die beslissing.

We bleven nog heel wat jaren plegen en welke hond er ook tijdelijk bij ons was, voor Nevada was het altijd goed. De lieve schat hielp zelfs hen op te voeden, hen te leren hoe ze zich in een gezin moesten gedragen. Ook naar ons toe en naar andere mensen had ze een enorm groot hart. Niets was voor haar teveel, teveel liefde geven bestond niet voor haar. Blaffen of grommen hebben we haar nog nooit horen doen.

We hadden nog een bernersenner hond en een schotse collie. Toen het moment kwam dat we van deze twee afscheid moesten nemen en hen naar de regenboogbrug moesten laten gaan, was dat niet alleen een heel moeilijk tijd voor ons, maar zeker ook voor Nevada. Ze hield zoveel van hen.

Dakota kwam en bleef, en later kwam ook Montana er nog bij. Maar toch was Nevada altijd onze zekere factor, altijd lief, altijd stabiel, altijd rustig. Er was maar één ding waar ze wel eens voor bedelde. Dat was dan niet voor eten en zelfs niet voor hondensnoepjes. Maar voor fruit… ze ging dan zitten, keek ons vragend aan met haar prachtige grote ogen en gaf een poot. Zelfs vrienden, familie en bekenden waren dol op Nevada. Ze had echt iets aandoenlijks over zich.

Volgens haar paspoort is onze allerliefste schat maar 10 jaar geworden en toch denken we allemaal dat ze eigenlijk ouder was. Ze kreeg hartproblemen en uiteindelijk werd haar hart twee keer zo groot dan normaal is voor het ras. Ons meiske leefde in geleende tijd en kreeg uiteindelijk spondyle met ernstige verlammingsverschijnselen.

Dagenlang hebben we samen met de dierenarts gevochten voor haar leven, maar het mocht niet baten. Ze overleed uiteindelijk op 9 april 2018.

Je zit voor altijd in ons hart Nevada, mijn allessie, mijn schaduw. We missen je enorm.