Spanje032014 134

Elke keer dat we onze shelters in Spanje bezoeken, is het weer spannend. Hoe zal het met de honden zijn, met de vrijwilligers? Natuurlijk gaan er tussentijds de nodige mails over en weer en weten we wat er speelt. Maar dat is op papier. Om daadwerkelijk in de shelters rond te snuffelen, is elke keer weer indrukwekkend. Het is een ervaring die gemengde gevoelens oproept. Aan de ene kant is er dankbaarheid dat zoveel honden van de straat of uit de perrera’s gered zijn. Maar aan de andere kant altijd weer dat bedrukte gevoel. Het zijn er zo veel, zo verschrikkelijk veel… Desalniettemin kwamen we afgelopen donderdag met een licht optimistisch gevoel terug. Want er waren veel goede en nieuwe ontwikkelingen te melden.

Neem nou Uprodea, de eerste shelter die we bezochten.  Spanje032014 033Carmen ontving ons hartelijk in de huidige shelter, die nu zeker de tand des tijds begint te voelen en waar het echt sappelen is. Want vonden bij ons laatste bezoek hier nog 140 honden een onderdak, nu waren dit er inmiddels 200! Maar naast het enorme aantal honden, kampte Uprodea afgelopen jaar met nóg een probleem. Alhoewel Uprodea eigenaar is van het stuk grond en de shelter, werden ze toch gesommeerd te vertrekken. Rondom de shelter was namelijk een hele woonwijk ontstaan en een shelter in een woonwijk, dat mag niet. Ook al waren de huizen illegaal gebouwd, toch moest Uprodea het onderspit delven. Te gek voor woorden!

De gemeente werd gebombardeerd met klachten en een petitie

Spanje032014 052Uprodea heeft het er dan ook niet bij laten zitten en de gemeente gebombardeerd met papieren, klachten en uiteindelijk een petitie, die door duizenden mensen was ondertekend. Nu moest de gemeente wel over de brug komen en is er aan de andere kant van Dos Hermanas een mooi, ruim terrrein gevonden. En dat is niet alles. In samenwerking met een architect zijn daar inmiddels 20 ruime kennels gebouwd, 16 kennels zijn nog in aanbouw en het hele terrein is zo ingedeeld dat de honden ruim baan hebben bij het loslopen. Een hele verbetering ten opzichte van de oude shelter. En wat we ook fantastisch vinden: er is een aparte ruimte ingericht waar Uprodea voorlichtingsavonden voor publiek zal organiseren. Op die manier wordt er ook hard gewerkt aan de mentaliteitsverandering.

Rustiger in El Buen Amigo

Het bezoek bij El Buen Amigo ‘s middags was ook een aangename verrassing. Spanje032014 030Na alle hulp van donateurs en verschillende acties , zoals de EBA-actie bij GRH in November, was het er gelukkig een stuk beter dan een half jaar geleden. De adopties hebben daar natuurlijk enorm bij geholpen, maar er is nu ook weer geld voor voldoende voer en de kennels waren niet zo meer overvol. Ook de nieuwe procedure van het bij elkaar plaatsen, werpt zijn vruchten af. Twee keer per week worden de honden geobserveerd terwijl ze in de kennels zitten. Op die manier komen die honden bij elkaar, die ook op langere termijn goed met elkaar kunnen opschieten, want veel honden zitten maanden of soms zelfs jaren in de shelter. Dit lijkt voor de hand te liggen, maar het valt niet mee om dit allemaal in goede banen te leiden als er elke dag weer nieuwe honden worden binnengebracht!  De gevechten zijn afgenomen en al met al was het een stuk rustiger in El Buen Amigo, een verademing voor de vrijwilligers die er elke dag moeten werken.

Maandag gooiden we de tank van Sjakie vol om richting Cordoba te rijden. In deze regio is Galgos del Sur hard aan het werk om zoveel mogelijk galgo’s op te vangen en een warm thuis te geven. Voor ons was het een bezoek waar we benieuwd naar waren. Al maandenlang verloopt het contact via mails en berichtjes, maar we hadden Patri nog nooit mogen ontmoeten. Nu was het dan zover. Op een achteraf parkeerplaats in de buurt van Ecija ontmoetten we elkaar, alsof het om een blind date ging! Maar het werd al snel duidelijk dat we zelf de weg naar de residencia (hondenhotel) niet hadden kunnen vinden

Hotel met zwembad en tennisbaan

Spanje032014 087Via wegen en omweggetjes kwamen we uiteindelijk bij het verblijf, een hondenhotel met tennisbaan en zwembad. En ja, daar maken niet de mensen maar de honden gebruik van! Dat hebben we geweten. Toen de galgo’s eenmaal los waren op de tennisbaan, deden ze datgene waar ze het meeste plezier in hebben. Rennen! We hebben wel honderd foto’s genomen, maar slechts enkele zijn gelukt. De galgo’s zijn gewoon te snel om in volle vaart vast te leggen. Na een bezoek aan een tweede residencia, had Patri nog een enorme verrassing voor ons in petto. Zo’n 30 kilometer buiten Cordoba, stopte ze midden in de uitgestrekte velden. We zagen de bergen, de horizon én een enorm terrein met een hoog hek erom. Wat er hier staat te wachten, laten we u in het tweede deel van dit reisverslag weten!

Wilt u meer foto’s van deze trip bekijken? Klik dan hier.