Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet!

Mij is gevraagd een stukje te schrijven voor de Greytnews. Eerder heb ik dat al eens gedaan. Toen ging het over Lizzy en laatst een verhaal over Sammie. In beide verhalen heb ik hopelijk wel duidelijk gemaakt, hoe simpel het is om van een Galgo te houden en ik zou uiteraard nog héél veel van dergelijke verhalen toe kunnen voegen maar ik ga het in mijn nu volgend verhaal over iets anders hebben.
Daarmee is niet gezegd dat ik uitgesproken ben over de Galgo maar dit verhaal wil ik óók graag met u als lezer, delen.

Ik vertel u dat mijn moeder zó vreselijk veel van dieren hield, dat elk huisdier op de eerste plaats kwam zoals bij heel veel mensen maar daarbij hield haar houden van niet op.

Het gaat over mijn moeder. Zij is twee jaar geleden op 92 jarige leeftijd overleden. Wat heeft dát nou in vredesnaam met honden te maken zult u denken. Dat begrijp ik maar ik ga proberen de link duidelijk te maken.
Zoals ik al schreef, is het niet moeilijk om van een Galgo te houden. Überhaupt niet moeilijk om van welke hond dan ook te houden (of ander dier) maar dit terzijde.
Als je van dieren houdt en je schaft er een aan (of twee, drie, vier of nog veel meer) dan doen de meeste dierenliefhebbers toch wel alles om het hun huisdier zoveel mogelijk naar de zin te maken en van alles aan te schaffen. Liefst in meervoud als het om manden etc… gaat want het beestje moet het wel goed hebben. Wie herkent zich hier niet in?????

Zij zag dus werkelijk geen steek meer maar… als er een hondje beneden liep, drie verdiepingen lager, zag zij dat heel goed!

Ik vertel u dat mijn moeder zó vreselijk veel van dieren hield, dat elk huisdier op de eerste plaats kwam zoals bij heel veel mensen maar daarbij hield haar houden van niet op. De laatste jaren van haar leven werd zij erg doof maar buiten dat, ook zo goed als blind en als klap op de vuurpijl ook steeds zwaarder dement.

In het verzorgingshuis verbleef zij op de 3e etage. Zij kon op den duur bijna niets meer zien, zelfs niet wanneer een persoon pal voor haar neus stond. Zij zag dus werkelijk geen steek meer maar… als er een hondje beneden liep, drie verdiepingen lager, zag zij dat heel goed! Wij, mijn broers, zus, andere mensen en ik, waren dan met stomheid geslagen en begrepen er uiteraard niets van. Naderhand viel bij ons het kwartje. Wij nemen aan, dat aangezien zij dementerend was, zij niet blind was maar gewoon niet meer kon bevatten wat ze zag en dat wilde verbloemen door te doen alsof ze het niet kon zien. Wij houden het maar op dat het in ieder geval niet binnenkwam.

Zij hield van elk dier maar zou nooit gevallen zijn voor een vogeltje of zo maar zelfs het allerkleinste, miezerige musje, zag zij ver weg in een boom zitten. Blind?? hoezo?? Ik bedoel te zeggen dat er heel veel blijkbaar niet meer bij haar binnenkwam behalve een hondje of ander beestje. Die zag zij heel duidelijk! Wij kunnen er nog steeds niet over uit maar wij zijn er wel stellig van overtuigd dat het is zoals wij denken. Haar liefde voor dieren was zó groot dat, hoewel alles werkelijk uit haar leven verdween, een dier haar volledige aandacht blééf houden.

Bijna dagelijks ben (o.a.) ik bij haar geweest. Samen met mijn allerliefste hond Moosy. Weliswaar geen Galgo, wel een gevonden “voorwerp” uit Spanje en geadopteerd via GRH.

Oh, wat vreselijk voor die mensen, wat erg maar wat een ramp voor al die arme dieren.

Onder het “verzorgen van” van mijn moeder, viel o.a. haar helpen met eten. Haar eten geven, hapje voor hapje en telkens de vraag krijgen “doe ik het zo goed?” Ik vertel dit alles behalve om mijn moeder te willen kleineren, in tegendeel en dat begrijpt u vast als ik dan óók vertel dat ik háár zat te voeden maar zij onderhand mijn hond! Dat sloeg zij niet over, haar eigen eten wél!

Wij hebben jaren geleden samen met haar naar een vreselijke overstroming in het buitenland zitten kijken. Te afschuwelijk voor woorden. Wij zagen mensen letterlijk voor onze ogen verdrinken maar weet u wat mijn moeder zei? Oh, wat vreselijk voor die mensen, wat erg maar wat een ramp voor al die arme dieren. Die moeten maar zien hoe of wat. Die mensen krijgen wel hulp. Daarmee heb ik ongeveer de oneindige liefde van mijn moeder voor welk
dier dan ook, wel omschreven en buiten dat ik haar sowieso elk moment mis, mist de dierenwereld aan haar de liefste mens ooit. Ik hoop oprecht dat u mij dit verhaal niet kwalijk neemt maar ik zou zo graag willen dat de dierenwereld wat meer moeders had zoals de mijne.