In maart 2015 zijn we naar Malaga gevlogen om Mena, nu Luna, op te halen. Ze zat daar in een pleeggezin met drie andere honden en twee katten.

Eenmaal bij ons thuis sprong ze op de bank en kroop in de hoek. Dat was haar veilige plekje, waar ze de eerste dagen ook alleen maar vandaan kwam voor hele korte wandelingetjes in de buurt (een niet te drukke buurt in Amsterdam). Ze was van alles bang. Van een plastic zakje dat langs woei, de tram, de wind.

Naarmate ze wat meer gewend raakte zagen we hoe graag ze bij andere honden was. Ze kon maar met heel veel moeite alleen thuis zijn, dus brachten we haar elke werkdag naar een oppas in de buurt, die zelf een hond heeft en waar wel vaker andere honden waren. Dat heeft haar echt ontzettend goed gedaan. Langzaam begon ze minder bang te worden, een echte hond te worden. En na een jaar was Luna helemaal niet meer dat bange hondje. In plaats van altijd meteen van de voordeur naar haar hoekje te rennen bleef ze nu wel eens hangen onderweg, om aan een schoen of tas te snuffelen, of eens te kijken wat er in de voorraadkast staat. En was ze vriendjes met (en de baas van) de andere honden bij de oppas: de kleine hondjes, maar ook de grote herder.

Meer en meer dachten we hoe leuk het kon zijn, voor Luna en voor ons, om nog een galga in huis te hebben. We hebben een hele tijd getwijfeld: wat als Luna en zij niet met elkaar overweg kunnen? wat als ze allebei niet alleen thuis kunnen zijn? Maar bedachten toen: we zullen voor ze doen wat nodig is.

Gelukkig maar. Want in juni 2017 waren we in Schotland en zagen op de GRH website dat Peca, een galga die we op het oog hadden, naar Nederland was gekomen. We hebben meteen contact opgenomen met GRH en zijn, toen we terug in Nederland waren, met Luna op bezoek gegaan bij het (fantastische!) pleeggezin van Inge. Peca en Luna konden het prima met elkaar vinden tijdens een wandelingetje. Ze mocht bij ons komen wonen!!

We hebben een aantal weken vrij genomen om Luna en Peca, nu Pickle, te laten wennen aan hun nieuwe leven en ritme. Pickle is nooit bang geweest zoals Luna dat was, ze is gewoon voorzichtig. En ze is zo veel makkelijker dan Luna. Ook omdat Luna er was om te laten zien hoe het allemaal moest. Alleen thuis? Dat doe je zo! Naar een terrasje? Dat doe je zo! Luna gaat dan meteen heerlijk liggen en Pickle kijkt het een beetje aan maar ziet dat het niet eng is en gaat ook liggen. Zo fijn die twee samen! Luna heeft nu de hele dag een zusje, niet alleen als we aan het werk zijn. Ze zijn heerlijk op hun gemak nu ze samen zijn.

Luna, die met elke hond wil spelen en vrolijke dansjes doet (flamenco!) als ze eten krijgt, en Pickle, ons voorzichtige hertje dat altijd graag geknuffeld wordt, we zijn elke dag blij dat deze twee bij ons wonen!