Op 29 oktober 2015 is onze zeer geliefde galgo Pablo gestorven. Hij had uitgezaaide nierkanker. Onze makker heeft in zijn leven vele overwinningen behaald, maar hiertegen was niet te vechten… Wij hebben hem laten inslapen en zo afscheid van hem genomen, hetgeen ons zeer zwaar viel en veel verdriet doet. Als herinnering aan hem hier een portret, met liefde opgetekend.

Geluksvogels

Pablo – bij de stichting bekend als ‘Mayo’ – kwam op 26 oktober 2006 naar Nederland met de toen bekende rode transportbus, samen met 19 andere geluksvogels. Als adoptiegezin mogen wij ons zeker ook geluksvogels noemen. Negen jaar hebben we met deze ‘gentleman op vier poten’ mogen optrekken! Wat een geweldige hond! Na een zware tijd in Spanje – hij werd zeer vermagerd, uitgedroogd, met tal van littekens en onder de teken (ca. 200 stuks) gevonden… – heeft hij zich volledig aan het leven hier toevertrouwd. Nooit heeft hij het vertrouwen in mensen opgegeven. Dat tekende hem. Hij genoot volop. De maaltijden, de bank, de vele, vele wandelingen door bos en duinen, de vakanties, kortom, het hele leven was voor hem een grote vreugde.

Liefde kreeg hij. Liefde gaf hij. En niet alleen aan ons. Pablo liet zich rustig aaien. Kinderen waren dol op hem. Mensen met een gedragsstoornis kwamen bij hem tot rust. Hij is jarenlang een officiële therapie- en aaihond geweest. Wij vermoedden dat hij hier uitermate geschikt voor zou zijn. En dat was zo: hij slaagde met vlag en wimpel voor het aaihond-examen. Eerst gingen we naar dementerende ouderen in een verpleeghuis in onze woonplaats Alkmaar en later naar het hospice. Gehavend en kwetsbaar als hij zelf was, kon hij er zijn voor kwetsbare mensen. Deze bezoeken waren heel bijzonder, zowel voor de zieke, de stervende, het verplegend personeel, soms de familie, voor hem en mijzelf als zijn begeleider.

Slechte schouder

Pablo heeft zelf vele operaties moeten ondergaan. Hij was bij een gespecialiseerde kliniek in België in behandeling voor zijn schouder. Deze was helemaal vernield in Spanje. De orthopedisch chirurg had in zijn hele loopbaan nog nooit zo’n slechte schouder gezien… Tóch kon hij Pablo helpen. Geweldig! Zijn hele schoudergewricht werd verwijderd. Met nazorg, een oefenprogramma, altijd goed opletten, kon Pablo verder met z’n leven. Wel hadden we voortaan antibiotica achter de hand voor eventuele ontstekingen in dat gebied. Zo speelde hem medisch veel parten. Te veel om hier te beschrijven. Hem goed observeren was altijd geboden. Het werd een tweede natuur van ons. Lichámelijk geplaagd door allerlei kwalen, gééstelijk was Pablo enorm sterk. Hij was een doorzetter tot en met. Bij de dierenarts liep hij altijd blijmoedig naar binnen. Rustig en waardig. In de praktijk was hij dan ook een graag geziene gast.

De laatste jaren waren Pablo, ons markiesje Jeroen en onze podenco-mix Matisse onze vierbenige huisgenoten. Jeroen was eerst zes jaar alleen bij ons, maar accepteerde Pablo meteen. Hij (inmiddels bijna 15 jaar) en Pablo hebben altijd in grote harmonie samengeleefd. Nooit een onvertogen ‘woord’!

Matisse – nu twee jaar bij ons – trok zich echt op aan Pablo. Hij was de nestor. Matisse komt ook uit Spanje en heeft inwendige littekens en wantrouwt mensen die hij niet door en door kent. Was er iets engs, dan kon Matisse altijd bij zijn grote vriend terecht. Samen op de bank was het veilig. Nu is de bank wel erg groot voor dit kleine mannetje…

Pandele

Voor Matisse bij ons kwam, was adoptant Pandele bij ons, een adoptiehondje uit Roemenië, panisch voor alle honden op straat. Ook hij voelde zich veilig bij Pablo en Jeroen. Thuis kon hij zijn angsten loslaten en zelfs heel ontspannen zijn bij zijn twee hondenmaatjes. Helaas is Pandele maar acht maanden bij ons geweest: hij kreeg een acute darmafsluiting en overleed, ondanks een operatie, een paar uur later. Hij is twee jaar geworden. Wat een verdriet… Niet te beschrijven.

Maar het leven ging door en Matisse kwam. Drie hondenmannen met klinkende namen van grote kunstenaars: Pablo Picasso, Jeroen Bosch en Henri Matisse. Alle drie kwamen ze uit de verf. Nu is Pablo gestorven. Het ‘nooit meer’ snijdt door ons hart. Zijn as rust op een plek waar het leven hem altijd toelachte.

Pablo heeft mensen ontroerd. Ondanks alles wat hem in Spanje overkomen is, hield hij aan het goede en het leven vast. Hij straalde dit ook uit. Het was een ‘leven in vertrouwen’. Voorbeeldig.

Niet achteromkijken, maar vooruitblikken. En de wereld omarmen.

Hij laat een onuitwisbare indruk achter.

Doetie Jans