Voor onze honden is het om verschillende redenen soms niet goed om in een spaanse shelter te blijven tot iemand hen hun eigen gouden mandje wil geven. We proberen de honden die dit hard nodig hebben dan altijd naar Nederland te halen en hen tijdelijk in een pleeggezin te plaatsen. Het gebeurt verdrietig genoeg soms ook dat een hondje dat al geadopteerd was,  niet meer in zijn of haar gezin kan blijven. Ook dan hebben we heel hard een pleeggezin nodig, dat bereid is een hond tijdelijk op te nemen in de warmte van hun huis.

Om u een goed idee te geven wat het nou precies inhoudt om pleeggezin te worden en wat er allemaal bij komt kijken – maar ook hoeveel u er voor terug krijgt – hebben we een van onze pleegouders gevraagd te vertellen hoe zij het ervaren en waarom zij er aan begonnen zijn.

Dit is het verhaal van de pleegmoeder:

 Sinds 2005 hebben wij een galgo in huis. Zar, toen ongeveer 2 jaar jong, kwam rond de kerst bij ons. Hij is er gelukkig nog steeds, nu 15 jaar oud.

Dankzij zijn geweldige karakter hebben we besloten pleeggezin te worden. Het kon toch niet zo zijn dat deze prachtige honden in Spanje op straat zwierven terwijl wij hier thuis nog een plek over hadden.

Tot op de dag van vandaag doen we dat met enorm veel plezier, maar eerlijk is eerlijk, er is ook een tijd geweest waarin dat wat minder was, want één lieve galga konden we niet meer laten gaan. De open plek die we hadden was met haar opgevuld. Mijn maatje, mijn alles, Otje. We hebben 6 jaar van haar mogen genieten, waarin we wél korte periodes opvingen, bijvoorbeeld een nachtje, alleen in de vakantie, even een overbrugging totdat een hond naar zijn of haar eigen baas kon, enzovoorts.

Want ook daar is natuurlijk vraag naar. Soms kan een hond onverwacht naar Nederland komen, maar zit de adoptant middenin een verbouwing die nog niet is afgerond. Dan kan het handig zijn om deze viervoeter even te laten overbruggen bij een pleeggezin. De stichting is immers afhankelijk van mensen die een hond mee willen laten vliegen uit Spanje, dan moet je soms die kans toch grijpen.

Als pleeggezin konden en kunnen we ook aangegeven wat voor een hond we kunnen opvangen. Ongeveer dan hè. Omdat een hond geen pakje boter is, maar een karakter heeft, is uiteraard niet alles voorspelbaar. Met ons portretje Wally in huis kunnen we in ieder geval geen reu opvangen. Vanwege de leeftijd van Zar is een iets oudere galga ook wel prettig. Bovendien hebben we katten, het pleegteam houdt hier rekening mee.

Het is altijd weer spannend als je opvanghond aankomt. Hoe zal ze reageren. Tuig én halsband om, met dubbele lijnen vastmaken, want je weet maar nooit. Ze kunnen zo snel en gek draaien, je moet er niet aan denken dat er eentje ontsnapt! Mee naar huis, waar hij of zij kennis maakt met de rest van onze roedel (in ons geval dus altijd zij). Dit gaat eigenlijk altijd zonder problemen. Zolang er geen reu binnenstapt, hebben onze honden er geen probleem mee dat er weer een logeetje is.

De eerste nacht blijf ik beneden en slaap op de bank. In ieder geval de eerste week bieden we de opvanger zoveel mogelijk rust, reinheid en regelmaat. Houvast, grenzen aangeven. Hetzelfde rondje tijdens het uitlaten. Duidelijkheid. Verbazingwekkend vind ik het iedere keer weer, hoe ze eigenlijk als vanzelfsprekend doen wat onze honden doen. Binnen de kortste keren zindelijk zijn bijvoorbeeld. Weten dat als er een ‘koekje bij de koffie’ aangeboden wordt, ze een kluif krijgen. Als mijn man op bepaalde tijden richting deur loopt, weten dat ze uitgaan. En als ik ‘Tot zo, lief zijn!’ roep en ze allemaal iets lekkers te kauwen krijgen, ze een poosje alleen zijn zonder mensen. Dit laatste bouwen we natuurlijk op.

We verwachten niets. We houden rekening met hoe de hond is en zijn ondertussen ook bezig om ze alles te leren dat onze honden weten. Mee naar het winkelcentrum, met drukte en winkelwagentjes, gekke geluiden. Traplopen, een lift in. Je weet immers nog niet waar je opvanghond straks komt te wonen. Het is belangrijk dat ze zoveel mogelijk nieuwe dingen leren kennen die in Nederland regelmatig voor komen. Gaat het goed met de katten, heeft de hond behoefte aan een andere hond in huis, liever geen of juist wel een druk gezin enz. enz. Het is aan ons om zo goed mogelijk te beschrijven waar onze pleeghond gelukkig van wordt.

En ja, de kleenex staan klaar als de pleeghond gaat vertrekken naar haar eigen gouden mandje. Soms is het moeilijk om een pleeghond weer te laten gaan. Maar als je het niet probeert, weet je nooit of je het aan kan. En blijkt tijdens het opvangen dat je het toch niet kunt, dan neem je zo snel mogelijk contact op met het pleegteam om te laten weten dat je je opvanger niet meer kan missen. Voor ons is het opvangen van honden iets wat we nog heel veel jaren met plezier hopen te kunnen blijven doen.

Niemand kan u beter uitleggen wat het betekent pleeggezin te zijn voor deze prachtige honden dan juist een pleegouder. Hun verhaal is tenslotte veel sprekender dan wat wij u zouden kunnen vertellen. Wilt u er over nadenken of het iets voor u is? Onze honden hebben u zo hard nodig.

 Heeft u vragen over alles wat er bij komt kijken om pleegouder te worden? Neem gerust contact op met ons team.  +31 619 915 071 (Cindy Baransel) of per  E-mail.