Op vrijdag 12 oktober 2018 heb ik (Jan Dijk) de bus van GRH in Den Haag opgehaald voor de rit naar Spanje. Hij zit tot de nok toe gevuld met spullen (medicatie, kleedjes, speeltjes, voer, en wat al niet meer). Om 0:00 uur van vrijdag op zaterdag vertrek ik vanuit Leersum. Eerst John, mijn grote vriend, ophalen op Schiphol. Hij is daar naartoe gebracht door zijn dochter en haar vriend en gaat als mede-chauffeur mee op avontuur.

Nu gaat de reis naar Spanje beginnen. De eerste bestemming is België, Zelzate. Na drie uurtjes rijden zijn we bij Hilde en Anja om nog spullen bij te laden voor Spanje. Ze hadden ons een ontbijtje beloofd, maar dat leek meer op een drie-gangenmenu. Ze waren speciaal nog naar de bakker geweest voor ons (de schatten!). De bus is nu echt vol; er kan geen tandenborstel meer bij, ook niet in de cabine. We krijgen frisdrank en broodjes en allerlei lekkere dingen mee (genoeg om mee door te rijden tot Zuid Afrika). Daar gaan we weer en we schieten al lekker op. Het is nu 13:00 uur ’s middags en we zitten bij Bordeaux, Zuid-Frankrijk. Nog even door en we zitten in noord Spanje.

Als wij nog in Zuid-Frankrijk rijden, krijgen we bericht dat er een orkaan richting Spanje komt. Patri waarschuwt: “better to stop. The worst is to be expected for early Sunday through Monday”. Allemaal heel spannend, maar we gaan niet stoppen. We gaan honden halen, hoe dan ook, dan maar wat langzamer. Eduard, de man van Esther, is onze weerman en loodst ons feilloos door de storm (toppertje, hè). Om 9:00 uur zit tropische storm Leslie een paar honderd kilometer voor Madrid. We rijden voor de storm uit. Uiteindelijk nam de orkaan in kracht af en het viel allemaal reuze mee.

Heel veel gezien, veel gereden. De eerste overnachting in een oud klooster in Noord-Spanje. ‘s Avonds nog even een rondje gelopen en een hapje gegeten. Vroeg naar bed, want het is morgen weer vroeg dag. 350 Kilometer gereden en nu zijn we bij onze stop in Spanje bij Patri beland. Helaas was de bus kapot; iets met de stuurbekrachtiging. En de bus werd afgevoerd naar een garage. Het kon wel drie dagen duren, zei de man van de garage. We hebben uiteindelijk twee nachten bij Patri en Javi bij de shelter overnacht. De planning was één nacht. En daar hebben we het team van de shelter ontmoet. Allemaal vrijwilligers, keihard werken en nooit klagen. Alexandro deed altijd de nachtdiensten. Een hele aardige jongen met het hart op de goede plek. En we hadden een zeer eenvoudig huisje tot onze beschikking, inclusief een lieve hond. Hoe mooi wil je het hebben. Dat was Gin. Haar maatje was al geadopteerd en ze miste hem heel erg. Gin zou ook met ons mee gaan naar Nederland. Wat een schatje. Als ze al niet geadopteerd was, zou ik haar voor mezelf gehouden hebben!

De bus was gelukkig de volgende dag toch al klaar (’s avonds om 20:00 uur). De jongens van de garage hebben keihard gewerkt. Overdag (maandag) hebben we nog met een geleende bus van Patri en Javi spullen bij Fali gebracht. Gin zullen we op de terugweg richting Nederland oppikken bij Patri. En Atreus gaat alvast met ons mee naar Malaga.

Eduard kijkt de hele tijd met ons mee via de verkeerscamera’s (onze eigen Big Brother). Dus we waren verplicht om bij elke verkeerscamera te zwaaien. Ha, ha!

In Malaga, op dinsdag, bij een prachtig hotel aangekomen. Lekker gegeten, nog even wandelen en weer vroeg naar bed. De benches alvast in de bus gereed gemaakt voor de honden die mee gaan naar Nederland. Om 7:00 uur woensdagochtend gaan we vertrekken, is het plan. Dat liep helaas even anders, want de papieren van de honden waren niet in orde volgens de autoriteiten in Malaga. Na veel vijven en zessen en heen en weer geappt met het fantastische team van GRH in Nederland werd besloten om alle honden op naam van John en mij te zetten en vertrokken we uiteindelijk om 13:15 uur richting België om de eerste hond af te leveren. Dat scheelde de Belgische familie een ritje naar Ter Aar en wij kwamen toch langs….

In Frankrijk rustig doorrijden ’s nachts, heerlijk! In de spits op donderdag waren we bij Parijs. Dat is pas een spits! Maar ja, je kunt er bij zitten. Dus het duurt even, maar het komt vanzelf goed. En na vele uren ben je bij de grens van België. Daar hebben we met de Belgische familie een afspraak gemaakt om de pup af te leveren. Toen ik hem uit de bench haalde moest hij heel erg nodig plassen. Er leek geen eind aan te komen … Maar alle honden hielden zich onderweg geweldig goed.

Na de overdracht nog het laatste stukje naar Ter Aar (nog een paar uurtjes). De aankomst was overweldigend: cadeaus, blije mensen, blije honden! Het is allemaal toch nog goed gekomen. Na de orkaan, de autopech en het gedoe met de papieren was het spannend of we het afgesproken tijdstip zouden kunnen halen.

Aan het eind van de dag heb ik de bus nog naar Den Haag gebracht en John naar zijn huis in Bovenkarspel. En dan: eindelijk naar huis. Ik heb mijn kilometers wel gemaakt deze week! (ca. 5000). We hebben heel veel gezien. De reis was indrukwekkend en leuk! Iets om nooit te vergeten: de mensen die in Spanje in de asiels werken, voor hen heb ik diepe bewondering! Ik zou zo weer gaan! In één woord: geweldig!

Mede namens mijn vriend, John,

Jan Dijk