Vandaag was het dan zover… heb ik het goed ingeschat? Is Saartje klaar voor haar taak in de kind/hondles, als echte Spaanse Galgo?

 

Dat is niet zomaar iets… zo in een klas vol kinderen.

Ik loop met de spullen het schoolplein op. Samen met Saartje de klas in. Nog geen kinderen te zien, dus tijd om alles rustig te installeren.

Ik loop een paar rondjes door het lokaal, om Saartje te laten snuffelen en kijken. Geef haar af en toe een brokje. Dat is meteen een goede graadmeter, want als ze die niet eet, is ze tè gespannen. Ze eet het op en lijkt nieuwsgierig.

Ondertussen komen de kinderen binnen en dan is het zover. De kind/hond les verzorgd door Lieve Saartje Originals. Het gaat beginnen!

Zoontjelief mag assisteren deze keer. Hij is nerveus, maar doet het echt goed!

De les is bedoeld om kinderen de hondentaal uit te leggen, zodat er geen misverstand ontstaat, met evt. bijtincident als gevolg. Ik leer ze hoe je een vreemde hond benadert en wat je moet doen als je bang bent.
Ik vertel over de regels… wat mag je wel en wat mag je niet bij honden.

Het hele verhaal door speelt Saartje een kleine, maar tegelijkertijd oh zo belangrijke rol.
Ik vertel over haar geschiedenis in Spanje. Over wat Lieve Saartje Originals doet. En dus kom ik dan weer op het verhaal over de honden in de shelters.

Stichting Greyhounds Rescue Holland speelt een bescheiden rol in dit alles. (In mijn hart een grote rol, want wij kregen Saartje via deze stichting). Ze hebben pennen gedoneerd. Dat vinden kinderen altijd leuk om te krijgen.

De leerkrachten mogen tijdens de les, vrijwillig wat muntgeld doneren, voor de shelters. De stichting zorgt dat dit goed besteed wordt.

Lieve Saartje Originals plaatst op bepaalde documenten, het logo van de stichting. Op deze manier hoop ik een steentje bij te kunnen dragen aan het zorgen voor bekendheid. Waar dan hopelijk nog meer hulp uit voort komt. En wie weet weer nieuwe adoptanten???

De kinderen zijn onze toekomst. Mogelijk ook de toekomst voor de galgo’s in Spanje?

En Saartje? Ja sorry, ik dwaalde even af.

Saartje deed het zo ontzettend goed. In het begin absoluut onder de indruk. Maar tijdens de les, ontspande ze zich helemaal. Ze was een waardige voorbeeldhond! En dat “zeg” ik vol trots!
Sterker nog, tijdens dit schrijven voel ik hoe dit me raakt.

Saartje (met haar rugzak), heeft vandaag het vertrouwen gewonnen van een meisje, die een slechte nacht had, door zorgen over deze les. Ze is namelijk vreselijk bang voor honden. Zo erg dat ze zomaar naar de andere kant van de straat vlucht, als ze een hond ziet.
Samen met de juf zijn we hier zorgvuldig mee omgegaan.
Tijdens deze les gebeurde het. Het meisje heeft onder begeleiding, Saartje een brokje durven te geven.

Saartje die ondertussen ontspannen was, at het voorzichtig van haar hand.
Een overwinning voor Saartje en een ongelooflijk moedige stap van het meisje!

Saartje kwam regelmatig naast me zitten. En toen… werd ik even afgeleid. Want Saartje ging gewoon liggen. Ik liet niets merken, maar oh wat was ik trots! Dit doet ze namelijk pas sinds kort en alleen daar waar ze zich op haar gemak voelt.

We kregen twee keer applaus. Handenklap geluid vindt Saartje eng. Ik heb daar eerder mee geoefend. Gaf haar steeds een brokje en het ging goed. Applaus krijgen werd zo ook voor Saartje een beloning.

Aan het einde van de les, vroeg het eerder genoemde meisje of ze Saartje mocht aaien.
Met de net geleerde regels, wist het meisje hoe ze het moest doen. Dit stoere meisje heeft haar grenzen verlegd. Ze heeft haar angst weten te onderdrukken en Saartje durven te aaien en achter haar oor gekriebeld.

En Saartje liet het toe en vond het stiekem wel fijn.

Ik denk dat ik niet meer hoef uit te leggen of deze les een enorm succes was.
Na het ontvangen van complimenten van de leerkracht, keerde ik met een warm hart huiswaarts.

Saartje kreeg een extra knuffel en lekkers. En MacDonald was de beloning voor zoontjelief die zo goed zijn best had gedaan met assisteren. Dat hij trots was op Saartje, straalde van zijn gezicht.

En terecht!

Vanwege privacy, noem ik geen namen of plaats ik geen foto’s met herkenbare gezichten.