In memoriam: Santi

april 2002 – oktober 2017

 

Heel soms gebeuren dingen in het leven totaal onverwachts. Het wordt toeval genoemd, geluk, een lot, maar ook wel een catastrofe. Ook al weet je verstandelijk heel goed dat het niet erg lang meer kan duren, de bliksem slaat ook dan in en dan voelt het nog steeds als heel onverwacht.

De adoptiemoeder van Santi vertelt zelf over hem.

Santi werd volgens zijn paspoort in april 2002 geboren. Heel veel meer wisten we niet van hem toen we op de site van Greyhounds Rescue een Spaanse hond gingen uitzoeken. Met het ras waren we een beetje bekend, omdat mijn ouders thuis vroeger een greyhound hadden. Maar ja, die was geboren in het zigeunerkamp in Nederland en was met 8 weken bij ons gekomen. Dit was toch anders.

Santi was genezen van een verbrijzelde poot die hij had opgelopen in een dierenklem en ongeveer anderhalf jaar oud. Waarschijnlijk was hij al heel jong gaan zwerven, want toen hij gevonden werd langs de kant van de weg was hij nog een pup. Hij werd bij een gastgezin in Duitsland liefdevol opgevangen en raakte daar een beetje gewend aan een leven in huis. Dit in combinatie met een prachtig koppie op de site leek ons ruim voldoende voor de ideale match.

We hebben hem in Duitsland opgehaald waar hij met heel veel tegenzin met ons meeging. In de auto sliep hij of deed alsof, heel lijdzaam en stil zoals een windhond kan zijn. Thuis bleek al gauw dat hij nog veel te leren had. Heel angstig voor geluiden en omgeving, maar gek genoeg niet voor mensen. Voor onze kinderen was hij vanaf het eerste moment erg lief. Zijn hobby was vooral om te ontsnappen…eten vond hij niet belangrijk, dus lokken met worst of andere lekkere dingen was geen succes. Met heel veel geduld en een zachte hand van opvoeden hebben we hem steeds verder zien opbloeien tot een lieve, zachtaardige, eigenzinnige en aanhankelijke hond. Bij het schoolplein was hij de therapiehond, alle kinderen werden begroet met een kwispelende staart en – ook degenen die bang waren voor honden – gaven hem een knuffel en wilden met hem wandelen. Hij werd een bekende in Zeist. Als hij weer eens wegliep, wat gelukkig steeds minder vaak voor kwam, kwamen wildvreemde mensen hem terugbrengen omdat ze wel wisten waar die mooie witte hond woonde. Hij kwam nooit zelf bij je voor een knuffel; als er al een vorm van autisme bij honden bestaat, vermoed ik dat hij daarvan alle kenmerken had. Hij was wel altijd bij ons in de buurt, gaf heel veel liefde en was heel aandoenlijk. Met onze andere galgo in huis was hij altijd samen en dikke maatjes.

Tot aan het eind konden we hem niet blijer maken dan met een wandeling in het bos of op de Soesterduinen. Hij had zo graag nog even door willen gaan maar met 15 jaar en 6 maanden wilden zijn stijve botten echt niet meer en was zijn lijfje gewoon op. Thuis op zijn eigen bed, met ons aan zijn zijde, is hij rustig ingeslapen. En als je gelooft dat een windhond kan glimlachen, en dat doe ik, met een intens tevreden uitstraling. Achter in de tuin ligt hij nu op de plek waar hij vroeger uren snuffelde, op een plekje waar hij hoort. Daar waar die mooie plantjes staan die straks weer gaan bloeien.

Santi, we missen je zo.