We zijn alweer terug in Nederland na enkele dagen in Sevilla. Op 15 maart rond 15.30 uur geland op Schiphol na een paar prachtige dagen.

 

Woensdagochtend 13 maart ontmoetten we elkaar in alle vroegte op Schiphol, hondenvriendin en ik. Na de vlucht gingen we met een huurauto naar ons superleuke authentieke hotel in Carmona, Sevilla. Die middag en avond hadden we voor onszelf. Prachtig weer, prachtig dorpje, pleintje dat volliep tegen 20.00 uur. Van heel jong, tot behoorlijk oud. Geweldig om te zien. Het leek wel vakantie!

Maar natuurlijk was donderdag voor ons dé dag. Die ochtend trokken we naar Asociación Protectora Argos. We hebben mogen meemaken hoe hartverwarmend de vrijwilligers van deze organisatie omgaan met hun dieren. De honden uit de kennels, lekker een poosje rennen en spelen. Waar ze overigens vrij snel genoeg van hadden, want het was al best warm. Maar aaien en knuffelen vonden ze minstens zo fijn. Claire heeft tientallen foto’s gemaakt van de diverse honden die al ter adoptie op de website van Greyhounds Rescue Holland staan. Na de gezamenlijke lunch door naar het Puppyhouse. Hier zitten inderdaad pups, maar ook honden die even in quarantaine moeten of té angstig zijn voor de shelter. Een fantastische vrijwilligster is daar iedere dag en indien nodig ook de nacht!

Met handen te kort om te aaien, hoofd vol met verhalen vertrokken we om door te gaan naar Arca Sevilla. Hier zaten onze pleegjes, Kyra en Bernarda. Hoe zou het met hen gaan?

Voortreffelijk kunnen we wel zeggen:) Kleine Kyra is zelfs een pietsje te dik. Schat van een hondje. Bescheiden. Bernarda dan een beetje aan de magere kant, maar rustig stond ze ons aan te kijken alsof ze wist dat dit haar laatste nacht in de kennel zou zijn.
Ook hier werden de honden uit de verblijven gehaald en mochten naar de speelweide. Ook om knuffels en aaien te komen halen bij een aantal vrijwilligers en ons, terwijl een aantal andere vrijwilligers weer de kennels schoonmaakten. Dit wisselden ze zo iedere twintig minuten af.
Ik weet het. Het lijkt niet veel. In de ochtend twintig minuten uit je kennel en in de avond nog een keer. Altijd tijd te kort om echt uitgebreid aandacht te krijgen. Maar zoveel beter dan rondzwerven, overal verjaagd te worden. Hongerig, dorstig. Of erger, overreden worden of naar de perrera gebracht.

Bij beide organisaties wordt er met heel veel liefde voor de honden (en katten) gezorgd. Ze krijgen toch aandacht, eten, drinken. Maar het is geen vetpot. Altijd schrapen. En bij Arca is er soms zelfs geen water. Dan nemen de vrijwilligers water in o.a. jerrycans mee van huis. Ook bij Argos dierenartsrekeningen, huur, voer etc. We hebben altijd enorme bewondering gehad voor de redders in Spanje. En nu we ook een aantal van hen ontmoet hebben is deze bewondering alleen maar groter geworden. Die donderdag ging bij mij vrij snel het licht uit, ondanks of misschien juist door alle indrukken van die dag.

Op vrijdagochtend togen we naar het vliegveld om daar te wachten op ‘onze’ honden. Daar waren ze! Een klein liefje in een Adidog trui en een rustig sprietje met jas, Kyra en Bernarda. Natuurlijk met de vrijwilligers van Arca die ons overal mee hielpen op het vliegveld. Eerst de honden inchecken met de benches erbij, want daar komen stickers op. Paspoorten van de honden bij de hand, samen met die van ons.
Hupsekee, naar de kant van het vliegveld waar de ‘bijzondere bagage’ richting vliegtuig gaat.
Benches in elkaar zetten, stickers erop, kleedje erin en pas op het allerlaatste moment de honden erin, zodat ze zo kort mogelijk opgesloten zouden zitten.
Dankzij de Spaanse vrijwilligers verliep alles voorspoedig. Honden uitgezwaaid, met een dikke knuffel afscheid genomen van de vrijwilligers en met straffe pas naar de hele andere kant van het vliegveld om zelf op tijd bij de gate te zijn.
Na een vlotte vlucht landden we rond 15.30 uur op Schiphol, waar de honden na ruim een uur e i n d e l i j k door de deur geschoven werden en wij met onze kostbare lading weer werden opgevangen door de vrijwilligers van Greyhounds Rescue Holland die de benches en riemen weer meenamen voor de volgende bofferdjes.

Om een lang verhaal kort te maken, de kennismaking hier thuis ging zoals altijd eigenlijk prima. Wally is een beetje brommerig, maar dat trekt wel weer bij. Bernarda heeft welgeteld één keer gegromd toen de roedel wel een beetje héél opdringerig was.
Claire werd gehaald en kon met Kyra door naar huis. De kennismaking met de roedel daar ging vlekkeloos.

Dagen met een gouden randje, letterlijk en figuurlijk, want wij hebben wél zon gezien, we zouden zo weer gaan!

Voor wie overweegt een hond mee terug te vliegen na zijn of haar vakantie, kijk eens op de website van Greyhounds Rescue Holland. En ook als u op één van onze honden bent gevallen, Kyra en Bernarda zijn bij deze stichting ter adoptie. Wilt u op een andere manier helpen neem dan eens een kijkje op deze website.

Claire en Inge