ulysis2

Ulysses,ulysis1

Ulysses …zo mooi,

Ulysses….zo bang,

Ulysses….zo gebroken,

Ulysses…….,

Ulysses….mijn grote liefde,

 

Galgos en Familia, een asiel dat me nauw aan het hart ligt.

Daar adopteerden we Pino ….. na onze Luna moest en zou ik terug een galgo hebben. Pino kwam en Dulce kwam gewoon mee!

Ze kwamen met zijn tweetjes! Een prachtig paartje dat ons leven zoveel mooier maakte.

De banden met de mensen van dit asiel werden hechter en er ontstonden mooie vriendschappen.

Gill werd een hartsvriendin en bijna dagelijks werd ik op de hoogte gehouden van de gang van zaken in het asiel. Nieuwe honden kwamen binnen, anderen vonden dan weer een gouden mandje, de ene was geopereerd, de andere kreeg puppies, elke dag was er wel wat nieuws.

Toen stuurde Gill me een foto met de tekst…..kijk eens wat een prachtige galgo er nu in het asiel zit! En inderdaad, hij leek wel een prachtig standbeeld. O zo mooi maar zijn ogen keken angstig om zich heen.

Een paar dagen nadien kwam er nog een foto van die mooie blonde god….kijk zei Gill, hij is toch mooi hé…we zoeken een thuis waar nog galgos zijn.(Pino en Dulce!)

Wat later kwam de melding dat de nieuwe ouders van Uly ervaring moesten hebben met bange galgos (onze Luna)….en dat er best geen joelende kinderen aanwezig zouden zijn (we hebben geen kinderen!).

We hebben gepraat en mijn man Luc zei stop. Er komt niks meer bij…twee grote galgos en drie kleine asielhondjes zijn wel voldoende. Hij had gelijk hoor maar Ulysses bleef door mijn hoofd spoken, ik bleef naar zijn foto kijken en hij had al een heel speciaal plaatsje in mijn hart.

Ik zou het doen, ik besloot helemaal alleen dat ik er voor zou gaan! Hij werd “geadopteerd” gezet op de webpagina van Galgos en Familia. Mijn man was enorm blij want…zie je nu wel, hij krijgt toch een mooie thuis en nog wel in Belgie, misschien kan je hem eens gaan bezoeken!!!. Toen zag hij aan me dat er iets niet klopte, ik bloosde en kreeg tranen in mijn ogen en bekende hem dat ik mijn hart verloor en het wou proberen met Ulysses. O jee wat werd hij boos, in ons dertigjarig huwelijk was hij nog nooit zo boos geweest….en zo lang…het duurde zeker een kwartier voor hij me zei dat ik een ticket naar Malaga moest kopen en hem gaan halen. Wat is dat toch een schat hé 😉

Gill stond me met open armen op te wachten. Ik had haar gezegd dat ik op bezoek kwam bij  Uly om te zien of ik contact met hem zou krijgen. Dus samen naar het asiel en ja…wat was hij

mooi, gewoon prachtig! Maar nooit eerder zag ik een hond die zo bang was, zo ongelukkig, zo argwanend….zo gebroken.

Mijn hart brak. Ik ging zijn ren binnen en ging bij hem zitten. Gewoon langs hem zitten. Geen contact makend. Gewoon zitten. Elke dag bij hem zitten. Hij kende mijn geur, ik kende zijn houding. Ik op een stoel langs zijn mand, hij in het hoekje ACHTER zijn mand naar de gele muur starend.

Dag vier kwam Martha, een lid van Galgos en Familia, met een smeerkaasje bij me. Dat zou hij misschien lusten. Want ander snoepgoed en lekkers konden hem niet verleiden. En ja hoor, het wonder geschiedde. Hij likte kaas van mijn vingers en keek me aan. En likte nog wat kaas en bleef me aankijken.Geloof me, Ulysses heeft die dag heel wat kaaspuntjes gegeten!

De beslissing lag bij hem en ik ging er in mee….hij kwam mee naar thuis…Sint-Truiden werd zijn nieuwe adres.

Op de luchthaven aangekomen stonden we al dadelijk voor het eerste probleem. Hij had zich zo klein gemaakt en we konden hem niet uit de flightcase krijgen. Dus maar alles uit elkaar nemen tot we hem voorzichtig konden laten rechtstaan.

De auto in ging verwonderlijk goed en de ganse rit lag hij langs me te beven. Maar we waren in Belgie en bijna thuis.

Thuis aangekomen was alles puur paniek. De andere honden, de leefruimte, de keuken en veranda, de tuin …..en een vreemde man in huis. Hij besloot achter de kast in een hoekje te gaan liggen. Daar bleef hij bijna een week liggen voor hij naar buiten durfde. Na die week durfde hij ook een paar meter opschuiven zodat hij in een mand kon liggen.

Na twee weken sloeg het noodlot toe! Dulce leerde de deuren te openen en op 1 mei 2014 deed ze tijdens onze afwezigheid alle deuren open en alle honden verdwenen. Helemaal in paniek kregen we iedereen terug thuis behalve Ulysses. Hij kende niemand, was in paniek en zat vol adrenaline. Vier dagen lang…vier lange dagen was hij weg. Ik was de enige die hij kende en hij bleef in mijn buurt. Het was pure horror. Als laatste reddingsmiddel kwamen de mensen van het vogelasiel in Heusden-Zolder en schoten hem neer met een verdovingswapen. Het was vreselijk om te zien maar de enige mogelijkheid om hem te vangen. Hij kwam terug thuis!!!!

We zijn nu bijna drie jaar verder en Ulysses is de zaligste hond die je kan hebben. Nog altijd is hij bang maar ondertussen vond hij de weg naar het hondenbed en daarna naar de sofa! Hij geniet met volle teugen van de eerste sneeuw, hij ligt te genieten in de zomerzon, hij knort uren na elkaar als het guur weer is, hij is de grootste snoeper die er is en deinst er niet voor terug om eten uit mijn mond aan te nemen. Hij speelt uitbundig met zijn broer en zussen. Hij heeft nog een hele weg af te leggen maar aangezien hij van zo ver komt is hij nu al een klein mirakel. We genieten thuis allemaal van zijn aanwezigheid en zijn grappig gedrag naar de kleintjes toe. Ook zijn stuntelig vragen om geaaid te worden en geknuffeld te worden is zo aandoenlijk….hij is onze zachte lieve goddelijke prachtige Ulysses!!!

Mensen, deins niet terug om een bange galgo te adopteren. Ulysses was een van de meest bange honden die ze ooit zagen bij Galgos en Familia! En nu zo een lieve dankbare aanhankelijke hond. Ja het duurt lang voor hij kwispelt als hij je ziet, ja het duurt lang voor hij speelt en je vertrouwt maar het doet zoveel deugd dat je geduld en je liefde zo beloond worden. En meer hebben ze niet nodig….veel geduld en liefde met hopen en alles komt in orde.

Liefs, Myriam en Ulysses

Pino, Dulce, Pippa, Umé, Biekeulysis3

En boze Luc 😉