Zo bang…..alleen kunnen zijn is niet vanzelfsprekend voor elke hond.

 

Augustus 2015, 5 maanden oud. Daar was je dan. Al veel meegemaakt in Spanje, veel te veel. Direct merkten we dat je veel angsten had, voor vreemde dingen zoals het openen van lades bijvoorbeeld. Als de dood was je. Het ergste was jouw angst dat ik weg ging. Even naar toilet ging al niet. Spontaan liet je dan alles lopen, terwijl je radeloos door de kamer rende. De was vouwen, zelfde verhaal. Ik MOEST na weken vakantie opgenomen te hebben toch weer werken maar dat ging niet. Je drukte je neus keihard tegen de voordeur, je liet me niet weggaan. Vocht jezelf letterlijk tussen mij en de deur. Iedere minuut die ik had oefende ik met jou. Je blafte je longen uit je lijf. Je hebt vaak alles onder geplast. Ik filmde je (mobiel in de huiskamer op filmen, terwijl ik in mijn auto zat) en keek achteraf naar de film. De tranen liepen over mijn wangen. Wat was je bang, radeloos, totaal in paniek en het brak mijn hart.

Het kon zo niet. Deze angst moest verdwijnen. Dit verdiende je niet. Anderhalf jaar lang dag in, dag uit oefenen, opbouwen in tijd, ieder stukje dat goed ging belonen. Weggaan moest gewoon worden en dat werd het. Ik leerde je dat als ik wegga je naar binnen loopt, gaat zitten en wat lekkers krijgt. Dat daarna de deur naar de hal dichtgaat en ik weg ga. Je had het naar binnen gaan direct door, maar dat ik wegging vond je geen goed idee. Ik heb alles besproken met de dierenarts en je kreeg tijdelijk medicatie die jouw angst en stress verminderde en daarnaast was het oefenen, oefenen, oefenen.

Je bent nog steeds de meest blije hond op aarde als ik thuis ben maar als ik wegga en ik kom weer binnen, rek jij je uit (je hebt liggen tukken). Het blaffen is voorbij. Plassen is voorbij. Jouw angst is weg. En wat gun ik jou dat. Maar wat heeft het veel tijd, geduld en vooral flexibiliteit gekost, want geregeld viel je terug. Samen is het ons gelukt. Jij won vertrouwen in mij dat ik altijd terugkom en ik heb jou de tijd gegeven om te leren dat alleen zijn zo erg nog niet is.

Leest u hier meer over verlatingsangst.