Wachtend in een eindstation,
sta je oog in oog met de dood,
wensend dat een beter leven begon,
en ja, daar was je redder in nood!

Een mens met een hart van goud,
heeft al wat mogelijk is gedaan,
omdat hij zó van deze dieren houdt,
zijn zij hun vrijheid tegemoet gegaan.

Op 10 februari had ik het genoegen om een weekje naar Spanje te reizen met in het vooruitzicht een paar bezoekjes aan een shelter. Na aankomst op Malaga airport vertrokken richting het hotel alwaar ik mij opfriste en bedachten nu? Toch maar even naar de shelter van Galgos en Familia waar ik bekende mensen en natuurlijk hondjes tegenkwam. Helaas was Vera er niet maar na contact met haar heb ik afgesproken voor maandagmorgen aan het ontbijt.

Maandag na het ontbijt direct weer naar de shelter terug, waar de vrijwilligers van die dag al bezig waren om de honden te verzorgen. Wandelen, spelen en poetsen, wordt met veel passie gedaan door deze mensen. In de loop van deze dag kwamen er 6 honden uit een andere shelter die vaker door Vera gesteund worden, binnen en werden in de ruimtes verdeeld en bewonderd. 1 mooi teefje had geen naam dus die werd naar mijn vriendin Katia vernoemd. Op woensdag volgde dezelfde routine als elke dag en werd het snel einde dag. Ik had inmiddels de afspraak met Vera dat ik eindelijk na al die actieve jaren naar een Perrera (dodingsstation) zou meegaan.

Doe ik het wel of niet?

Donderdag had ik heel de ochtend het gevoel er gaat iets gebeuren. Na het werk in de shelter zijn we vertrokken naar de Perrera alwaar we eerst 4 hondjes in het doghotel bewonderden die reeds uitgekocht zijn door Vera en toen… de Perrera in. Daar bleken 4 Galgo’s te zitten die te mooi en natuurlijk te lief waren om nog te twijfelen. Hier moest wat aan gedaan worden. Maar hoe? Dus zwaar in overleg met Vera en denken hoe red ik deze lieve honden. Alles afgewogen. Vera had duidelijk haar voors en- tegens: geld, plek, ziektes. Na dit bezoek moest ik toch een half uur rijden naar het hotel en constant was ik aan het denken aan deze honden en aan hoe los ik dit op? Zo kwam Facebook in mijn hoofd. Doe ik t wel, doe ik het niet, grote twijfel dus.

Tranen biggelden over mijn wangen van geluk maar ook de twijfel…

Er kwam een besluit, ik gooi het erop en zie wel. Reacties binnen 2 minuten, vragen: hoeveel honden? wat nodig? wie gaat ze opvangen? tot toezeggingen met bedragen maakte mijn batterij van mijn mobiel leeg.

Toen deze batterij zo ver was dat ik weer leven in mijn telefoon had, bleek er al genoeg te zijn om tot uitkopen over te gaan van de honden. Tranen biggelden over mijn wangen van geluk maar ook de twijfel, nu nog opvang regelen en geld daarvoor natuurlijk. Heel lief heb ik de voorzitter van GRH geappt met de vraag kunnen en willen jullie helpen? En dan niet de vraag hoe? Maar met de vraag hoeveel en ik heb verteld hoeveel er nodig was.

Er werd overlegd in het bestuur van GRH en al snel hoorde ik dat GRH zou helpen. Na al deze intensieve contacten heb ik Vera gebeld of ze tijd had om de vrijdag met mij de honden uit te kopen en in het doghotel te plaatsen. Geloof me of niet, ik had een gelukkige Vera die “ja” zei en vrijdag met mij de honden heeft verplaatst naar het goede gedeelte van de opvang. Na dit emotionele begin van de dag heb ik heel de dag op een wolkje geleefd en veel contact met thuis gehad, waar mijn vriendin druk op de achtergrond ook contact met Vera en GRH had.

Nog twee gered

Dan komt je laatste dag in Spanje. Zaterdag nog even naar de shelter met vrijwilligers praten die het nieuws al wisten en toen afscheid genomen. Ik kreeg ik te horen dat er door de stortingen nog 2 gered konden worden. Ik was dolgelukkig en maakte mijn reis naar Nederland samen met Mina en Nikita, twee geadopteerde hondjes. Moe en voldaan heb ik in Rotterdam de hondjes overgedragen aan de adoptanten om daarna door de weersomstandigheden een nachtje bij mijn moeder te moeten slapen.

Zaterdag met iets vertraging kon ik dan eindelijk mijn lieve vriendin in de armen vallen en alle verhalen vertellen.

Groetjes Arjan

p.s
Ik wil Sylvia, Irma, Edwin, Karen, all4doggs, Annet en GRH en wie ik vergeet, danken voor jullie steun. Zonder jullie had ik geen honden uit de Perrera kunnen redden.

Lieve vrienden van onze mooie stichting. Dit mooie, ontroerende verhaal staat helaas niet op zich. Het is de realiteit en dagelijks gaande in Spanje. Het einde van het jachtseizoen betekent automatisch dat deze honden het slachtoffer zijn en worden van gruwelpraktijken. Help ons te kunnen blijven helpen. Bedankt namens alle honden die nog wachten op een kans, op een leven! Wij zorgen ervoor dat uw donatie komt waar het moet komen.

Bestuur en team GRH