Waar onze galgos vandaan komen

Het is kwart over 6 in de ochtend. Ik zie de A4 langzaam onder mij kleiner worden. Turend door het ronde raampje van de Boeing 737 vraag ik mij af wat ik deze dag allemaal ga meemaken. Voor mijn verjaardag heb ik van mijn vrouw een retourtje Malaga-Amsterdam gekregen. Voor het eerst zit ik in een vliegtuig zonder vrouw en koters. Ik ga deze dag helpen bij een shelter in Malaga, “Galgos en Familia”, die verwaarloosde Galgo’s opvangt en een partner is van GRH. Dit was iets dat ik al heel lang wilde doen, sinds ik betrokken raakte bij het mooie werk dat GRH doet.

Vera Thorenaar

Deze dag (nacht) zal ik twee hondjes mee terug brengen voor adoptiegezinnen in Nederland. Aan de zuidkust van Spanje zijn de mensen socialer naar dieren t.o.v. de binnengebieden in Spanje. Malaga ligt in dit gebied. Wat zal ik daar aantreffen?

Ik kende Vera nog niet van tevoren (alleen haar naam) maar ze blijkt een zeer gedreven vrouw met een goed gevoel voor humor

Drie uur later zet het vliegtuig de landing in. Langs de zuidkust over zee langzaam dalend (je kunt de meeuwen op het water zien drijven) eindigt het vliegtuig op een van de landingsbanen van een modern vliegveld dat tussen de kust en de bergen gesitueerd ligt. Nadat ik mijn bagage (2 benches) van de bagageband afneem, loop ik naar de uitgang waar Vera Thorenaar (de eigenaresse van de shelter) klaar staat om mij mee te nemen. Met haar auto rijden we door het gebied en ik geniet van het on-Nederlandse landschap. Ruwe rotsachtige natuur wordt afgewisseld met kleine steden. Ik kende Vera nog niet van tevoren (alleen haar naam) maar ze blijkt een zeer gedreven vrouw met een goed gevoel voor humor die mij gelijk volpropt met informatie over Spanje en Galgo’s (wat ik gretig tot mij neem). Ik weet het nu al, dit gaat een zeer leerzame dag worden.

De vrijwilligers

Dan stoppen we in een zanderig straatje waar een groot hek opengaat en mij leidt tot een gazen hek waarachter hondengeblaf vandaan komt. Als ik door het hek ga, word ik gelijk besnuffeld door een heel roedel Galgo’s. Zo’n 7-9 honden komen mij begroeten, alsof ik een geliefde ben die zij in jaren niet gezien hebben.

Ondanks dat de andere vrijwilligers geen Engels spreken, geven zij mij het gevoel dat ik deel van hun team uitmaak

Ik maak kennis met de vrijwilligers. Deze mensen spenderen al hun tijd om de hondjes te verzorgen, zonder daarvoor betaald te worden. Ik geef aan direct mee te willen helpen en word gekoppeld aan Carol. Ik spreek net zo goed Spaans als de vrijwilligers Nederlands en zij is de enige vrijwilliger die Engels spreekt. Samen met Carol maak ik de hokken schoon en verschoon ik de lakens in de manden die nat zijn. Deze lakens worden direct in de wasmachine gedaan en de manden worden weer gevuld met schone lakens. Ondanks dat de andere vrijwilligers geen Engels spreken, geven zij mij het gevoel dat ik deel van hun team uitmaak.

Klik op de foto’s voor een grotere versie!

Puchi en Bambu

Op ieder hok staat een naam die mij bekend voorkomt. Het zijn namen die ik voor de stichting op onze Facebookpagina zet ter adoptie. Heel raar om de honden die ik normaal alleen zie op een foto om te plaatsen op Facebook, nu in levende lijve te zien rondlopen. Ik ga op zoek naar 2 honden. Puchi en Bambu. Dit zijn de honden die ik mee ga nemen naar Nederland. Bambu kom ik tegen in een van de hokken die ik heb schoongemaakt en Puchi zit met wat jongere honden in het grote hok aan de zijkant van de shelter. Ze kijken mij aan met een blik van; ”wat kom jij doen?”. Ze moesten eens weten.

Vera geeft mij een rondleiding door het gebied en ik beland zelfs in de befaamde badplaats Torremolinos. Een heerlijk blauwe zee met strak heldere hemel en zeer zonnig. Een heel contrast met de 4 graden boven nul en de druilerigheid van Nederland. Opmerkelijk; de Spaanse mensen die ik hier tegenkom hebben dikke truien en winterjassen aan. Voor hen is het een koude dag.

Nieuwe shelter

Na een heerlijke lunch (ananas met garnalen en Spaanse frietjes) samen met Vera en haar man, neemt Vera mij mee naar de plaats van het nieuwe shelter. Twee gigantische waakhonden blijken grote lieverds te zijn, die gedwee met ons meelopen op het terrein waar een nieuwe shelter gebouwd gaat worden. Vera vertelt mij wat de plannen zijn en hoe het vorm kan krijgen. In onderstaand filmpje kunt u het terrein en een deel van ons gesprek zien zodat u een beeld krijgt van wat Vera aan het opzetten is voor de hondjes in Spanje. Het enige dat ontbreekt, is genoeg geld om deze shelter te laten bouwen, maar daarover gaat u binnenkort meer over horen.

Doneer voor de nieuwe shelter!

Aaien, knuffelen en samen rennen

Dan gaan we weer terug naar de huidige shelter. Daar ontmoet ik Carol weer en samen gaan we wondjes verzorgen bij diverse hondjes. De beestjes laten zich rustig verzorgen en lijken te weten dat we het goed met hen voor hebben. Dit komt mede door de vrijwilligers. Naast het schoonmaken van de hokken en het verzorgen van de hondjes spenderen ze veel tijd aan het socialiseren van de soms erg getraumatiseerde honden. Aaien, knuffelen, samen rennen, ik heb het allemaal mogen aanschouwen. Het is erg belangrijk om te weten hoe een hond zich sociaal gedraagt om een juiste match met een adoptant te maken. Anders zou dit ten nadele van de hond en adoptant zijn. Opvallend is ook de hoeveelheid vrijwilligers die hier rondlopen. Vera heeft een grote enthousiaste groep mensen om haar heen verzameld die echt een verschil maken voor de Galgo’s.

Het is geen vaarwel want ik zal zeker een keer terugkomen

Nadat ik de voederbakken heb afgewassen is het tijd dat we terug naar het vliegveld gaan. Puchi en Bambu gaan in de achterbak van de witte bestelbus en we laten de shelter snel achter ons. Beide hondjes zien de shelter uit het oog verdwijnen en kijken verbaast rond terwijl wij met een ondergaande zon door de Spaanse heuvels rijden. Op het vliegveld aangekomen gedragen de honden zich rustig. Alsof ze weten dat ze naar iets toe gaan dat hun leven op een positieve manier gaat veranderen. Als ze in hun bench ingecheckt zijn, neem ik afscheid van Vera. Het is geen vaarwel want ik zal zeker een keer terugkomen.

Als het vliegtuig rond 11 uur het luchtruim boven Amsterdam binnenvliegt, besef ik dat ik al bijna 20 uur op de been ben. Ik heb mij vandaag geen moment met de tijd beziggehouden. Het was fantastisch om te zien wat de vrijwilligers in Spanje doen voor de Galgo’s en fijn om zelf (al was het maar een kleintje) een steentje bij te dragen.