Het was april 2018 en de paashaas was al met de Spaanse zon vertrokken. Hoe ik heette, ben ik vergeten.

En ook ik vertrok, waarheen, ik wist het niet, een lange reis, een vliegtuig. Na een paar uur, eindelijk vaste grond weer onder de voeten. Alles is vreemd. Ik ben in een vreemd land, er wacht een vreemd mens met een vreemde hond maar die lijkt wel veel op me.

Moedig en dapper maar onwennig, stapte ik in een auto, samen met mijn soortgenoot en stilletjes liet ik de lange rit in de nacht, aan me voorbij gaan. Toen ik eindelijk mijn eerste stappen in mijn nieuwe huis zette, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.

Ik zag hondenvriendjes, kattenvriendjes, speelgoed en banken om op te slapen. Ik voelde me gelijk thuis, kreeg lieve woordjes, veel aaitjes, lekkere snoepjes.

Oooh…..wat was dit….was dit echt….dit voelt als een paradijs….

Ik kon niet ophouden met kwispelen. De dagen en de weken volgden elkaar op.

Ik mocht overal mee naar toe, leerde nog meer vriendjes kennen,  zag bos en hei, strand en zee, maakte wandelingen naast de fiets, auto rijden was geweldig, er ligt een leuke en nieuwe wereld voor mij open.

Geloof – Hoop – Liefde

Ik ben rechtstreeks in het hart van mijn mensenvriend gestapt.

Heb vanaf de eerste minuut, nog nooit iets verkeerd gedaan.

Geniet van alles met volle teugen.

Ben altijd vrolijk en blij, speels en vriendelijk.

De liefde die ik krijg, geef ik onvoorwaardelijk terug.

Wonderen bestaan echt!

You never walk alone!

Yan-Yanz (v/h Lara volgens mijn moeder)