faraon1

Zorgenkind en hartendief

Begin oktober vorig jaar overleed onze lieve José, reu van 12 jaar. Zoveel verdriet. Iedereen die met het galgo virus besmet is en eigenlijk elke hondenliefhebber kent dat. We waren aardig van slag en dat gold helaas niet alleen voor ons maar ook voor ons prinsesje, galga Musa. Een klein lief vrolijk dametje, die al vanaf de eerste dag dat ze kennis maakte met José helemaal verliefd op hem was.

We waren nog helemaal niet aan een “nieuwe” hond toe, maar voor Musa – die alsmaar bleef treuren – besloten we in december er toch maar weer voor te gaan. We kozen bewust voor een “oudere hond die extra zorg nodig heeft”. er waren er toen zo’n 6-7 op de site die in die categorie vielen.

Het kostte ons toen we het koppie zagen van Faraon maar een paar tellen om voor hem te vallen. Dat hij Leishmaniosis bleek te hebben kon ons niet schelen. Zo snel laten we ons niet afschrikken. Snel gebeld met Svintha van het adoptieteam en hoera…..Faraon bleek nog beschikbaar te zijn voor adoptie. Hij was al helemaal ingeënt en zo dus hij zou vrij snel weg mogen op reis naar zijn hele eigen gouden mandje in Nederland.

Veel later hoorden we dat Svintha helemaal enthousiast meteen Esther had gebeld om te laten weten dat er iemand belangstelling had getoond voor Faraon, want ook Esther had haar hart aan Faraon verloren en iedereen wist blijkbaar dat hij niet zo gek veel kans maakte op adoptie. Je bent als Galgo een reu, al wat ouder en je hebt een ziekte…..dat schrikt naar ik hoorde heel veel mensen af.

Maar het werd nog erger. Een week later kregen we een telefoontje van Svintha. Er was bij Faraon hartworm geconstateerd. Ze vroeg ons hier serieus over na te denken en dat is ook nodig natuurlijk want hartworm vergt als er volwassen wormen zijn een heel erg ingrijpende behandeling en soms sterven honden zelfs tijdens zo’n behandeling.

Opeens was Faraon voor ons veranderd van een “lieve, leuke, wat oudere hond” in een echt zorgenkindje. De keuze was voor ons eigenlijk heel gemakkelijk, we wilden Faraon toch heel graag in ons huis opnemen, daar was geen twijfel over mogelijk.

Maar er moest natuurlijk wel goed worden gezocht naar behandelmethoden, kansen, risico’s, waar behandelen – dus in Spanje of in Nederland – hoe behandelen. Wat waren zijn overlevingskansen als we zouden kiezen hem in Nederland te laten behandelen enzovoorts.

Svintha vond gelukkig dat ze eerst veel meer informatie van de Spaanse shelter en dierenarts wilde hebben. Dat was dus weer een paar dagen afwachten en al snel kregen we het bericht van haar dat er een hartecho zou worden uitgevoerd bij Faraon, maar die kon pas een week later worden ingepland.

In de tussentijd was het al begin januari geworden en wat maakten we ons vreselijke zorgen over Faraon.

De dag na de scan kregen we via Svintha de uitslag. Het positieve bericht was dat er geen volwassen hartwormen waren gevonden, het minder goede bericht was dat hij (hoeveel kan zo’n arm hondje verdragen) een lekkend hartklepje had. Toen begonnen we ons ook te realiseren dat als Johan en ik niet verliefd op Faraon waren geworden, dat hij dan geen kansen meer had gehad, Reu….al ouder….leishmaniosis……hartworm……lekkende hartklep.

Dat was wel even schrikken, ook al duurde dat niet lang. We waren echt even bang een hond in huis te halen die het misschien maar heel korte tijd zou redden. En dan zou ons treurende meiske wéér afscheid moeten nemen. We hebben toen onze dierenarts gebeld voor advies. Zij raadde eigenlijk af Faraon naar Nederland te halen vanwege alle risico’s….en natuurlijk hebben we haar advies genegeerd.

We waren daarvoor al van plan dit keer zelf onze eigen hond te gaan halen, maar nu moest het volgens ons echt zo snel mogelijk. Een lekker warm huis met alle aandacht voor een hond is denken wij toch echt beter dan een shelter waar vreselijk veel honden zitten, ondanks dat ze er daar alles aan proberen te doen.

Al snel was het geregeld. Ik ging vol verwachting en spanning op zaterdag 14 januari naar Malaga en op zondagochtend zag ik Faraon voor het eerst op Malaga Airport. Mijn gemoed schoot vol en ik heb meteen naar Johan geappt “hou je maar vast lieverd, want als ik straks thuis kom met Faraon faraon2staat je wat te wachten. Hij lijkt zo enorm op onze lieve Milo”.

Iedereen die met het galgo virus is besmet weet hoeveel we altijd van ze houden, maar soms zit er toch een heel bijzondere hond tussen. En dat was voor ons altijd onze lieve Milo van wie we al zo’n 10 jaar geleden afscheid hebben moeten nemen.

Vanaf het eerste moment was Faraon vol liefde. De reis naar Nederland ging perfect en de kennismaking thuis met Musa, onze kat Humphrey en met Johan ging ook geweldig. Johan had net zoals ik die ochtend op Malaga kippenvel en tranen in zijn ogen.

En wat denk je….binnen enkele dagen kwamen we er al achter dat Faraon bovenop alle andere dingen ook enorm veel tandsteen had, ontstoken tandvlees en flink diarree. Het is ongelofelijk hoe sterk en zachtaardig de galgo’s zijn, want met zo’n verleden, zo’n gezondheid als Faraon…en dan toch vanaf de eerste dag vol liefde, sterk knuffelgedrag, constant kwispelen enzovoorts.

Heel langzaamaan ontwikkelde Faraon zich in de goede richting. Van toelaten dat ook de kat uit zijn waterbak mag drinken, tot lekker bij ons op bed klimmen, van ontdekken dat hij het huis mag bewaken tot vol verwondering op ons balkon naar de zwemmende eendjes staan te kijken. van het lievelingsplekje van Musa inpikken tot geconfronteerd worden met een hond die letterlijk bovenop je komt zitten (Musa dus), van voorzichtig met ons spelen tot lekker rondrennen in huis en uiteindelijk leren dat het zelfs goed is tegen ons op te springen. van “oh hier is het wel fijn waar ik nu even ben” tot “ik begin het gevoel te krijgen dat ik hier voor altijd mag blijven”.

Faraon kan eten als de beste, liefst 24 uur per dag, het is zo goed te merken aan hem dat hij jarenlang zoveel als hij maar kon naar binnen moest zien te werken ALS er eten was, omdat hij niet gewend was dat er altijd voldoende te eten was. Toen hij bij ons kwam woog hij ongeveer 27 kilogram en op het ogenblik zit hij op 34 kilogram! volgens de dierenarts is hij nog niet te dik aan het worden, maar we moeten nu wél heel erg gaan oppassen.

Ook zijn we nu begonnen met het opbouwen van zijn conditie. hij is nog vrij snel moe, maar het gaat al beter. doordat er volop eten is voor hem en de conditie opbouw is hij gek genoeg zelfs nog een beetje gegroeid. volgens ons was Faraon toen hij twee maanden geleden bij ons kwam 66cm schofthoogte en nu meet hij toch een heuse 68cm. schofthoogte.

Zo mooi om dat allemaal te mogen zien en ervaren, alles wat je voor zo’n hondje doet krijg je in liefde, vertrouwen en dankbaarheid honderdvoudig terug volgens ons.

Faraon is tot nu toe ook al 3 keer bij die dierenarts geweest, natuurlijk niet de dierenarts die we voorheen hadden, we hebben gekozen voor een dierenarts waar we jammer genoeg wel meer dan 50 km voor moeten rijden, maar die dan wel echt kennis van en ervaring heeft met de galgo’s en de Spaanse ziekten.

We zijn druk bezig met het schoonmaken van zijn tanden, ontstoken tandvlees, proberen weg te krijgen van de diarree, maar veel belangrijker en echt reden tot een feestje….deze week heeft Faraon een nieuwe echo gehad en er blijken ook nu geen volwassen hartwormen in zijn hart te zitten en het lekkende hartklepje is niet erger geworden. De foto’s spreken denk ik voor zich. op de ene een diep ongelukkige en heel magere hond, op de andere een vrolijke, gezonde hond die gelukkig is.

We hebben dus een grote sterke hond in huis die het echt gaat redden en samen met hem zullen we nog heel veel liefde kunnen geven en nemen de komende 5 tot 7 jaar hopen we.

faraon3