Geschreven door Robert Bruring.

Op mijn adoptie aanvraagformulier had ik 3 honden als voorkeur doorgeven die om verschillende redenen geen optie waren voor mij en mijn Belle (een Engels Bulldog teefje). De shelter waar 1 van de 3 honden zat, die ik als voorkeur had opgegeven, kwam met een voorstel genaamd Hanna. Zij stond nog niet op de site, maar dat gebeurde wel al snel; dezelfde avond kon ik haar verhaal en foto’s op de site zien. Zoals zo vele verhalen greep me die van Hanna ook meteen aan.

Na een poosje wachten ivm COVID-19 mocht ik Hanna (na voor haar een lange busreis) dan eindelijk ophalen. Onze eerste ontmoeting was nog erg onwennig, wat zou er toch allemaal in dat kopje omgaan? Ook de dagen erna was het niet makkelijk en was ze nog erg op haar hoede voor mij. Ik was dus heel dankbaar dat ik de hulp van mijn zus kreeg. Belle had al meteen interesse in Hanna, maar die vond Belle nog een beetje te druk. Hanna kwam de eerste weken ook nauwelijks van haar plaats af, alleen voor het wandelen stond ze op. Het eten en drinken bracht ik naar haar toe; stapje voor stapje zette ik de voerbak steeds iets verder van haar vandaan. En stapje voor stapje ging ze me ook steeds meer vertrouwen en kwam ze knuffels halen als ze klaar was met eten.

Het blijft me verbazen dat ze met hun verleden toch weer vertrouwen krijgen in de mens, als je maar geduld hebt en ze de tijd geeft. Toen ik op de bank klopte, om aan te geven dat ze er op mocht, kwam ze lekker naast me liggen. En daarna kwam Hanna steeds meer los. Zelfs zo los dat ze haar eigen beloningen pakte van hondenkoekjes tot brood, noem maar op. Als ik het vergat op te ruimen, maakte ze er dankbaar gebruik van.  Ook zag ik dat het, na wat aftasten, erg goed gaat tussen Belle en Hanna. Ondanks dat ze zo verschillend zijn, kunnen ze het goed met elkaar vinden en liggen ze steeds vaker lekker samen op de bank.

Ik voel me erg gezegend met mijn beestjes. Toeval bestaat niet! Hanna is gewoon voorbestemd geweest voor ons🙏🏼