Hallo! Mag ik me even aan u voorstellen? Mijn naam is Bart. Ik ben een mooie, lichte podenco van ruim een jaar oud en ik ben op zoek naar een fijn thuis. Zoekt u nog een jonge, enthousiaste hond om te trainen en er samen vaak op uit te trekken? Dan ben ik misschien wel uw ideale maatje!

Hoewel mijn leven pas kort is, heb ik al geleerd dat podenco’s echt als de laagste honden worden gezien in Spanje… Ik was pas een pup toen ik in een hondenhotel belandde. Zo jong nog, en toen al niemand die van me hield. Hier kon ik niet lang blijven, dat kost geld enzo. Maar gelukkig kon ik naar een pleeggezin. Hier leerde ik helaas dat ook als mensen hun hart wel op de goede plaats hebben, dat nog steeds niet betekent dat ik in goede handen ben… Toen ik eenmaal in de shelter terecht kwam, waren ze geschokt om de conditie te zien waarin ik verkeerde. Ik, die het geluk had gehad om in een pleeggezin te mogen wonen.

Een pleeggezin waar ik slecht te eten kreeg. Van dat goedkope supermarkt spul: geen echte brokken, maar snacks en snoepjes en zo. Daarnaast kreeg ik niet genoeg beweging en ik had dus behoorlijk overgewicht. Dat was wat joh. Kom ik in de shelter tussen als die uitgemergelde jachthonden, terwijl ik eigen een beetje een dikkertje was… Ze bedoelde het echt wel goed, en ik ben ook heel lief, maar ik krijg liever op vaste tijden een gezonde maaltijd. Daarnaast droeg ik een tuigje dat veel te klein was, waardoor ik schaafplekken opliep in mijn oksels. Dat was behoorlijk pijnlijk; de huid was helemaal rauw geworden van het schuren. Ook de kussentjes onder mijn voeten waren behoorlijk droog en pijnlijk (te zien op de foto). Bij de shelter dachten ze dat ik Leishmania had, maar dat heb ik maar heel licht. Voor het geval dat, wordt ik er toch een maand voor behandeld – gewoon voor de zekerheid. U ziet, in de shelter wordt er wel heel goed voor me gezorgd! Ze weten hier wat ik echt nodig heb. En bovenaan staat een eigen thuis. Want ook al zorgen ze hier goed voor me, een eigen familie heb ik niet. Eerst was ik nog samen met mijn broertje, maar hij is inmiddels al geadopteerd. Nu ik nog…

In het pleeggezin was het ook niet allemaal slecht hoor! Ik heb geleerd hoe ik in huis moet wonen, en dat ik buiten mijn behoefte moet doen. Ik werd regelmatig uitgelaten, dus aan de riem wandelen kan ik ook – maar dan wel liefst in een passend tuigje… En wat zou ik graag elke dag even lekker los rennen in het bos: graven, door de bladeren racen, door het zand stuiven, misschien mag ik zelfs wel in het water spelen als het mooi weer is. Mijn leven is pas net begonnen, er is nog zo veel dat ik wil leren en wil ontdekken! Wilt u deze ontdekkingsreis met mij aangaan?

Bent u benieuwd naar Bart? Klik dan hier voor meer informatie en foto’s.