Kerstavond. Op deze magische dag – een dag en avond tegelijk – ga ik op zoek naar mijn eigen happy end. Zoekt u mee?

Mijn zoektocht begon eigenlijk al in mei 2018, toen ik als albino ter wereld kwam. Mijn langharige vacht was helemaal wit, zo wit als sneeuw. Mijn ogen waren licht blauw – bijna zo blauw als de ogen van de White Walkers uit de populaire serie Game of Thrones. Maar mij maakte het niet populair. Als podenco portugues ben je namelijk, in elk geval in Spanje, een onpopulair hondje. Mijn bijzondere ogen veranderde daar niets aan…

Maar ik ben echt wel een leuke podenca! Met mijn 45 cm heb ik een mooi formaat om bij u op de bank te liggen, of zelfs op schoot. Een grote bench heb ik niet nodig. Mijn mooie, langharige vacht is in goede conditie en mijn oren staan altijd overeind. Hierdoor zie ik er altijd attent en geïnteresseerd uit. En dat ben ik ook; ook al ben ik nagenoeg doof en blind.

Nu zit ik in een shelter, waar het soms erg druk is. En dat vind ik een beetje eng: ik zie namelijk niet veel, maar wél genoeg om die grote vlekken heen en weer te zien springen. Dat het viervoeters zijn die heerlijk aan het spelen zijn, kan ik niet goed zien. Ik heb dus behoefte aan een rustig huis. Kinderen, andere honden, zelfs katten vind ik geen probleem, zo lang ze maar rustig zijn. In het begin ben ik misschien wat verlegen – maar dat zou u ook zijn als u nauwelijks kunt horen of zien wie er voor u staat. Maar als ik aan u gewend ben, uw geur eenmaal ken, dan ben ik ontzettend graag bij u. Want ook een albino hondje heeft behoefte aan liefde, geborgenheid en een veilig thuis waar mensen om me geven.

Ik heb zó veel liefde om te geven – het enige wat ik nodig heb is iemand om het aan te geven. Mag ik van u komen houden?

Klik hier voor meer foto’s en informatie over Yuki.